Ανέβαινε κάθε ξημέρωμα στην οροφή του μοναστηριού σκαρφαλώνοντας στην αχτίδα ενός αστεριού. Η ώρα ήταν πάντα η ίδια χειμώνα καλοκαίρι. 06:36. Το πρωί ήταν πάντα η ώρα του 6 και δεν υπήρχε πιο μαθηματικά σωστή στιγμή παρά εκεί που συναντούσε ως πολλαπλάσιο τον εαυτό του.

Ο αέρας των Άνδεων ήταν πάντα παχύς στην αρχή της μέρας, ώστε μπορούσε να τον ψηλαφίσει μόλις ξεπέζευε από την μύτη του αστεριού. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μένη Πουρνή, Surrealismo sudamericano»

«Ο καλλιτέχνης οφείλει να είναι ανειδίκευτος. Η ειδίκευση αποτελεί- ή θα πρεπε να αποτελεί- γι αυτόν υποτιμητική λέξη. Η ειδίκευση είναι για τους ηλεκτρολόγους, τους γιατρούς, τους ποινικούς. Αντιθέτως ένας καλλιτέχνης δεν ειδικεύεται, είναι ανειδίκευτος και- για την κοινωνία- ανεπίδεκτος. Ο Καλλιτέχνης είναι φλόγα, πηλός, έκλειψη.

Ο καλλιτέχνης έχει την Πολιτεία απέναντι του. Διαχρονικά. Οι καλλιτέχνες που στον καιρό τους την είχαν δίπλα τους δεν ήταν καλλιτέχνες αλλά αυλικοί (κοινώς γλείφτες). Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Η «ειδίκευση» του Καλλιτέχνη…»

Αισθανόμουν πολύ κουρασμένος εκείνες τις μέρες. Πολλή δουλειά στο γραφείο. Το απόγευμα άλλες υποχρεώσεις στο σπίτι. Το θυμόμετρο ανεβοκατέβαινε συχνά πυκνά, ενώ ανήσυχες σκέψεις σα μέλισσες στριφογύριζαν στα αυτιά μου προκλητικά. Το πρόσωπο μου είχε χλωμιάσει παρόμοια με τα γκρίζα μου μαλλιά. Αναζητούσα κάτι να κρατηθώ, μια διέξοδο στο τούνελ, για να μην πέσω στο κενό. Κάτι να διαλύσει τα σύννεφα, να αποπλανήσει τις αισθήσεις μου να με κάνει να πιστέψω ότι μπορώ ακόμα να ευχαριστηθώ. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ειρήνη Θυμιατζή, Γλυκές κυρίες»

Από τις ΑΩ εκδόσεις

Σκιές της Αθήνας

Οι σκέψεις σου, τα όνειρα, ο ήχος μιας σειρήνας
Ειν’ όλα αυτά που κρύφτηκαν στη λόχμη της Αθήνας
Κι αφήνονται τα θέλω σου σα στέγες ρημαγμένες
Πάνω σε μέρες πού ‘ρχονται και φεύγουν τρομαγμένες.

Σε πότισε το βλέμμα τους συνήθειες της πιάτσας
Στεγνώνεις με τα ρούχα σου στο σύρμα της ταράτσας
Και η στιγμή που πέρασε και πηρέ τ άγγιγμά του
Κυλάει μες τις φλέβες σου μια νύχτα του Σαββάτου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γεώργιος Σκούρτης, Είναι προς θάνατον ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Εισαγωγή: Ευσταθία Δήμου / Εικαστική παρέμβαση: Γλύκα Διονυσοπούλου / Εκδόσεις Κουκκίδα

Μια ποιητική συλλογή, με 36 ανέκδοτα ποιήματα σε κοινή θεματική, μοιράζονται οι δύο ποιητές (Κώστας Θ. Ριζάκης: 18 ποιήματα, Σταθμεύων σε ό,τι αντιστάθμισα – Διώνη Δημητριάδου: Ποιητική σύνθεση σε 18 μέρη, Ιάσονος Κλεάνδρου τέσσερις όψεις οιμωγής). Εισαγωγή: Ευσταθία Δήμου («Η τέχνη τού να είσαι ποιητής»). Εξώφυλλο και σχέδια σελίδων: Γλύκα Διονυσοπούλου.

Αποσπάσματα ποιητικά

«κρύβω τον βορρά»

αγκομαχάει η αρετή μα φτάνετ’ η κακία; ‒
στιγμής καν πέτρα πλήγωσε το άοπλον δια-
λόγου κι αύθις μια μούγκα σκότεινη φίνα διπλο-
κλειδώνει το φις μπρος απασφάλιζεν ανόρεχτη Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κώστας Θ. Ριζάκης-Διώνη Δημητριάδου, Δημιου και Δημιουργού ―38 αγχόνες επί χάρτου [αποσπάσματα]»

Από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης

Περιγραφή: H πρόσφατη διακοσιοστή επέτειος της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 έχει επαναφέρει στο ιστοριογραφικό προσκήνιο, καθώς και στο προσκήνιο του δημόσιου διαλόγου, τη μεγάλη εποχή των επαναστάσεων, όπως διαμορφώθηκε ιδίως από τις επιδράσεις και επιπτώσεις της Γαλλικής Επανάστασης στην ευρωπαϊκή ήπειρο και πέραν αυτής. Αν η διακοσιετηρίδα της Γαλλικής Επανάστασης το 1989 συνέπεσε με τις ανατροπές που ακολούθησαν την κατάρρευση των ολοκληρωτικών καθεστώτων στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, η ελληνική διακοσιετηρίδα συνέπεσε με άλλες πλανητικής εμβέλειας προκλήσεις, με τις οποίες τα ιδεώδη και τα θεωρητικά προτάγματα της εποχής των επαναστάσεων καλούνται να αναμετρηθούν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πασχάλης Μ. Κιτρομηλίδης, Η Γαλλική Επανάσταση & η Νοτιοανατολική Ευρώπη ―κυκλοφορεί [απόσπασμα]»