Του συγγραφέα Θανάση Τοτόμη

•Η Αστερία είναι ένα όνομα εμβληματικό στο Δίστομο. Μπορεί, γιατί έχει το σχήμα των πλατύφυλλων μαντιλιών που κάλυπταν τις κεφαλές τους οι γυναίκες της πόλης, για να «κρατήσουν» τον πόνο για πολλές δεκαετίες, των 223 εκτελεσμένων από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής, κοντά ή μέσα στα σπίτια και στις αυλές.

Μπορεί, γιατί έχει το σχήμα, μιας προσμονής για ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά, που μπορούν να κοιτάζουν τ’ άστρα δίχως φόβο για τη ζωή τους, πια.

Κοιτώ το Δίστομο από την κοντινή απόσταση της μιάμισης ώρας διαδρομής, από την Αθήνα. Έχουν περάσει 78 χρόνια, από τον Ιούνιο του 1944. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Η Αστερία: Ο λυγμός και η μνήμη του Διστόμου»

Στο τελευταίο σπίτι του δρόμου
ξενυχτούσαν τη ζωή,
είχε αφήσει την πνοή της
πάνω στην σκονισμένη
σκαλιστή σερβάντα
και είχε τραβήξει
για το πευκοδάσος.

Της άρεσε
η ευωδιά του μελιού
που έρεε άφθονο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολυμπία Θεοδοσίου, Νύχτα περασμένη σε μεστή κλωστή»

Περιεχόμενα τεύχους 140, Ιούνιος 2022

Βολοντίμιρ Ζελένσι, Διάγγελμα του Προέδρου της Ουκρανίας

— Τρεις λέξεις για τις οποίες αγωνιζόμαστε εδώ και 100 ημέρες και 8 χρόνια πολέμου

Αλέξανδρος Κεσίσογλου, O Tρίτος Διαφωτισμός

Τζον Μπάνβιλ (John Banville), Η προσταγή της φαντασίας

Γιάννα Στεργίου, Η κίνηση του ελληνικού πνεύματος προς την αφηρημένη σκέψη

Αν Άπλμπαουμ (Anne Applebaum), Η Ουκρανία και οι λέξεις που οδηγούν σε μαζικές σφαγές

— Προηγείται η απανθρωποποίηση. Μετά έρχεται η σφαγή Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος Ιουνίου 2022 —κυκλοφορεί»

Όταν εγκαταλείπεται η γεωγραφία των τόπων
με το στανιό
δύο παιδιά μεγαλώνουν
ακόμη και μέσα σ’ ένα δάσος από τίποτα
εξημερώνουν το δέρμα τους
κι οι χυμοί τους
μαλακώνουν τις νυχιές
που το αίμα τους σέρνει
στα ανύπαρκτα τσιμέντα και στους προβόλους Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος, Δύο έφηβοι εντός του νέφους»

Αγαπημένη, Ελοίζ

μονάκριβή μου,

η άνοιξή μου το δικό σου φθινόπωρο
Στέκομαι στο άνοιγμα του ποταμού όπως οι επιθυμίες που δεν εκπληρώθηκαν: φεύγοντας εξακολουθητικά
Όπως το κύμα στο πλάι της όχθης: πότε άγριο να ξεσπά, πότε ήρεμο να παρακαλεί, πότε ανύπαρκτο από συνειδητότητα και κάποτε από κούραση

Η ζωή όλη, ένα παιχνίδι του θήτα της επιθυμίας, Ελοίζ
Δεν υπάρχει είναι, υπάρχει θέλω
Αλλοίμονο τη δύναμη της λέξης που αλλάζει τη μορφή του κόσμου όλου!

Θέλω να σε ανταμώσω· να δω τα σκέπαστρα των ματιών σου, τις κόγχες, το κάτω το πάνω τόξο τους, το φόρεμά σου να λερώνεται στην άμμο, τα δάχτυλά σου να το κρατούν πάνω από τους αστραγάλους· θέλω να σε βλέπω Ελοίζ
είσαι η Άνοιξη Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, μέρες του Απρίλη»

«Να κοιτάς την δουλειά σου και τίποτε άλλο», είπε ο πατέρας στον δεκαπεντάχρονο. «Να υπομένεις την εχθρότητα», ο ιερέας εμύνησε. «Απέκτησε γνώση όση μπορείς, η γνώση ακριβά πουλιέται», ο καθηγητής εκήρυττε, και όλοι μαζί:

«μακριά η σκέψη σου από τις κοπέλες, μην αυνανίζεσαι, πρώτα τα μαθήματα και η σταδιοδρομία». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Ο μητράδελφος»

(Σκηνίτες, 1947)

Έτσι, βλέπουμε  κατάπληκτοι, να  ιδρύεται το  χειμώνα του
1943-’44  στρατόπεδο  απείθαρχων Γερμανών, έξω από την
Κριτσά [Λασιθίου]. Ήσαν  αντιφασίστες  ασφαλώς. Πολλές
φορές, τάχα ξεχασμένοι, φορούσαν τα καπέλα τους ανάποδα
με  την κόκκινη  φόδρα απ’ έξω […] Σακατεύονταν από τα
βασανιστήρια των φρουρών, το  κρύο  και την πείνα. Τέλος
τους πήραν από εκεί.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΟΚΟΛΑΚΗΣ: «ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΚΡΗΤΗ
ΚΑΤΟΧΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΕΜΦΥΛΙΟΣ»

Στους συντελεστές των  γυμναστικών εκείνων
επιδείξεων:  αθλητές, γυμναστές,  διοργανωτές
και βεβαίως στο αφανές βοηθητικό προσωπικό.
Ν.Τ.

Σύρματα ή συρματοπλέγματα ή αλλιώς:
σύρματα – σταυρόλεξα, μισογραμμένα,
με άδεια αγκαθωτά κουτάκια – παίζουμε;

(Κρατεί σκέψις όπως ιδρυθεί
ειδικός χώρος αθλοπαιδιών καθ’ άπαν το κράτος·
τοιούτος χώρος θα ήτο καταλληλότατος Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Κόκκινη φόδρα»