Αρχείο 27/05/2014

ΣΤΗΡΙΓΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΕΝΗ ΤΟΥ Γ. ΡΙΤΣΟΥ

Αυτή δεν μπορεί να είναι η Ελένη. Έτσι γερασμένη, μες στη σκηνοθεσία της εγκατάλειψης. Αυτή δεν θυμίζει σε τίποτε την Ελένη. Όταν το χάραμα, δυο χιλιάδες χρόνια πριν φιλούσε τον Πάρη στα τείχη. Και η φωνή της δεν μοιάζει με τα νερά του σπασμένου φράγματος. Μιλά με δυσκολία, κρατά σφιχτά το μαντήλι στα νευρώδη χέρια της. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Δεν Μπορεί»

Αρχείο 13.5.2014

Για το ποίημα «Χιλή, 1974» του Νικόλαου Σπανιά και τα βιβλία των υπαίθριων πωλητών

Τ΄απογεύματα του καλοκαιριού οι πωλητές απλώνουν τα ονόματα των ποιητών στις άκρες των πεζοδρομίων. Έξω από τους σταθμούς του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου συρρέουν τα πλήθη διαβάζοντας αργά.  Σαν να μιλούν μια άλλη γλώσσα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Το μαύρο γάλα της αυγής [2014]»

Από το χαμένο αρχείο 15.4.2014

Οι μελέτες των ειδικών έχουν ήδη αποκαλύψει πολλά. Φιλολογία και ψυχολογία συνδράμουν στην ερμηνεία ενός πολύπλευρου έργου.  Οι φορές κατά τις οποίες η λογοτεχνία γέννησε τη φιλοσοφία είναι ελάχιστες. Περιπτώσεις όπως ο Φερνάντο Πεσσόα δεν υπήρξαν πολλές. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Στα χνάρια των Ρέις και Κάμπος [2014]»

Από το χαμένο αρχείο 1.4.2014

Ο Μάρτης του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου

Δεν ήταν ποτέ τα λυρικά λόγια το Χρηστομάνου. Ούτε οι ρωμαλέες περιγραφές της Αθήνας, του Φαλήρου. Η Αίγινα κατείχε μια ξεχωριστή θέση στην ψυχή του ποιητή, όμως δεν ήταν αυτή που ΄κανε την Κερένια Κούκλα τόσο σπαραχτική. Τα τεχνικά χαρακτηριστικά του κειμένου δεν θα μπορούσαν από μόνα τους να συγκεντρώσουν τόση συγκίνηση, τόσο αληθινό, ανθρώπινο πόνο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η Λιόλια κάποτε [2014]»

[Αρχείο 18.03.2014]

Στη γη του Ντάριο Φο και της Φράνκα Ράμε

Ένα τέτοιο τέλος αρμόζει στην εξωφρενική Αλίκη. Ένα τέλος φανταστικό, μακριά, πολύ μακριά απ΄τα παραμύθια και τους ξέφρενους ρυθμούς μιας παιδικότητας. Η Αλίκη μεγάλωσε πια για τα παραμύθια, κάτι κατάλαβε από τον υπερμεγέθη κούνελο. Κάτι που κατάγεται, ας υποθέσουμε από τις ποιητικές δολιοφθορές ενός Μίλτου Σαχτούρη ή ό,τι μας απέκρυψε τεχνηέντως ο αδικοχαμένος Γιώργος Ιωάννου στην ομίχλη ή τη σαρκοφάφο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Franca Rame in tutta casa letto e chiesa di Franca Rame»

[Αρχείο 04.03.2014]

Tου ΄παν την είδαν στα μαγαζιά της παραλίας. Τράβηξε τον δρόμο, πέρασε τις εκκλησίες, τα κορίτσια του Νίγηρα, άγουρα, βαθιά κόκκινα κορίτσια. Θυμήθηκε το πρόσωπό της και μετά σαν να δίστασε, έπαψε και κοίταξε τους δρόμους. Τις Κυριακές γυρεύεις να σταθείς γύρω απ΄τα πόδια μου, πρωί, δίχως φως. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Ανδριαννή»