Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Οι πρώτες μέρες της Άνοιξης [2015]

Αρχείο 3.3.2015

fav-3

Τα ορόσημα και τα ποιήματα[1]

Οι ποιητές όταν πεθαίνουν, χάνονται αργά, σαν τα πρότυπα της Αφροδίτης στις ακτές της Κύπρου. Οι ποιητές ζουν μετά το θάνατό τους, στα χείλη των μαθητών, σε συνθήματα, σ΄αφορμές, τραγουδώντας τον έρωτα, τ΄όνειρο, τον πόλεμο και την καπνοδόχο. Αυτά εξομολογήθηκε κάποτε ο ποιητής, σκαρφαλωμένος ψηλά στην ετοιμόρροπη σκάλα που οδηγεί στ΄αστέρια και ύστερα σώπασε για πάντα, κρυμμένος μες στα ισπανικά ιδεογράμματα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Οι πρώτες μέρες της Άνοιξης [2015]»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η Αλίκη κατοικεί μόνο στα παραμύθια

Αρχείο 03/02/2015

fav-3

Ο ήρωας χαμένος ολότελα, τρέχει γρήγορα προς τα΄κει που δεν έχει φθάσει ακόμα η πόλη. Η ζωή του χύνεται στους ανέμους, με το κατάμαυρο παλτό της, τα γρήγορα βήματα της επιβίωσης.

Ένα παράξενο διήγημα, απ΄εκείνα τα σπάνια μιας τυχαίας δημοσίευσης μιλούσε για πόλεις τέρατα. Ο ήρωας είναι γέννημα θρέμμα της πόλης. Ολόκληρη η ζωή του είναι απ΄το ίδιο υλικό. Μιλούμε για πέτρα, χάλυβα και πλαστικό. Πλέον αντιπροσωπευτικό δείγμα εκείνοι οι πυλώνες που στηρίζουν τους μοντέρνους ανεμοδείκτες των εταιρειών πετρελαίου. Οι μεγάλοι επόπτες της πόλης κοιτούν προς όλες τις κατευθύνσεις.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η Αλίκη κατοικεί μόνο στα παραμύθια»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η Φρίντα μετά από τόσα χρόνια [2015]

Αρχείο 6.1.2015

fav-3

Η γυναίκα που περνά
Στη σφαίρα του μύθου

Θεόφιλος Γκωτιέ

Η Φρίντα κράτησε καλά κρυμμένο το μυστικό της. Αυτές οι σπουδαίες, μεξικανικές φορεσιές διέσωσαν ακέραια τη θηλυκότητά της. Ολόκληρη η ιστορία του Μεξικού καρφιτσωμένη στα μαλλιά της και ένα γαλάζιο σπίτι γεμάτο απ΄τα γραφικά ειδώλια των Αζτέκων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η Φρίντα μετά από τόσα χρόνια [2015]»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Σελίδες ημερολογίων [2014]

Αρχείο 23.12.2014

fav-3

Τσέζαρε

Δεν πρόκειται για την έμφυτη μελαγχολία του. Αυτή είναι μόνον η συνέπεια ενός πορτραίτου, η φυσική ακτινοβολία που δεν διαψεύδεται και δεν αμφισβητείται ποτέ. Ο Τσέζαρε Παβέζε δεν γοητεύει απόψε για τη βιωματική του γραφή, τα οδοιπορικά στην Ιταλία της βιομηχανίας, τις σκληρές συνθήκες, την καθημερινή αγωνία της επιβίωσης που γίνεται θρησκεία. Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι είχε εδώ και χρόνια αποσαφηνίσει αυτήν ακριβώς την ατμόσφαιρα, κρατώντας για πάντα τον ειδικό, ψυχολογικό σφυγμό της στην ησυχία της Όστια.

Αυτή όμως η ρεαλιστική εξομολόγηση είναι δευτερευούσης σημασίας για τον Ιταλό που απελπίζεται, φτιαγμένος για μια άλλη εποχή. Τέτοιοι άνθρωποι ορόσημα μοιάζουν με τ΄απόφωνα των ορεινών, οδικών δικτύων, όταν επαναφέρουν μες στην ξαφνική ησυχία τ΄απόφωνα μιας αδάμαστης και σαν όλα τα απόλυτα, ωραίας και φυσικής ιστορίας. Ο Τσέζαρε ανήκει σ΄αυτά όταν ονειρεύεται μυστικά, πίσω από φαινομενικά, βροχερές ιστορίες, αισθανόμενος ολόκληρη τη ζωή μέσα του, την ακέραιη ομορφιά ενός αινίγματος.

Απόψε που συναντώ ξανά τον Τσέζαρε να λάμπει σαν την αρχαία ομορφιά της Ρώμης, της Αθήνας, της Καρχηδόνας, όσων πραγμάτων μυθικών διατηρούν ακέραιο το σφυγμό τους, απόψε που επιβεβαιώνονται και πάλι τ΄αναρίθμητα στρώματα της ανθρωπιάς που σημαίνει η γραφή, διαβάζω δυνατά εκείνο το ποίημα. Και όλα όσα διασώθηκαν απ΄τα μάτια του, υποθέσεις από πριν χαμένες αναβιώνουν σ΄ένα καθεστώς απελπισίας που γυρεύει τη μορφή του. Για όλα αυτά και ακόμη για έναν ρυθμό φυσικό, για την υποβλητικότητα και το δέος που κρύβει η ίδια η ζωή και τα μυστήριά της,

ο θάνατος θα΄ρθει και θα΄χει τα μάτια σου,

αυτός ο θάνατος που μας συντροφεύει

απ’ το πρωί ως το βράδυ, άγρυπνος,
κρυφός, σαν μια παλιά τύψη
ή μια παράλογη συνήθεια. Τα μάτια σου
θα ναι μια άδεια λέξη,
κραυγή που έσβησε, σιωπή.
Έτσι τα βλέπεις κάθε πρωινό
όταν μονάχη σκύβεις
στον καθρέφτη. Ω αγαπημένη ελπίδα,
αυτή τη μέρα θα μάθουμε κι εμείς
πως είσαι η ζωή κι είσαι το τίποτα.

Για όλους ο θάνατος έχει ένα βλέμμα.
Ο θάνατος θά ‘ρθει και θα ‘χει τα μάτια σου.
Θα ‘ναι σαν ν’ αφήνεις μια συνήθεια,
σαν ν’ αντικρίζεις μέσα στον καθρέφτη
να αναδύεται ένα πρόσωπο νεκρό,
σαν ν’ ακούς ένα κλεισμένο στόμα.
Θα κατεβούμε στην άβυσσο βουβοί.

*

©Απόστολος Θηβαίος

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Γιάννης Ψυχοπαίδης

Αρχείο 09/12/2014

fav-3

Η ευαίσθητη και επίκαιρη εκδοχή της στρατευμένης τέχνης

Πίσω απ΄τα μάτια της είδα οπλίτες, έναν βασιλέα, μια ανάμνηση των νεανικών χρόνων, θιγμένη, μ΄όλη την επισημότητα που σημαίνει η ηλικία της.  Μ΄έναν πορφυρό, υπέροχο μανδύα στον ώμο της, μια ολόκληρη εποχή που πέρασε. Υδάτινη στη φόρμα της.

Γράφοντας ή καλύτερα μιλώντας για τις πλαστικές τέχνες οφείλει κανείς να ξεκινά την όποια τοποθέτησή του, διατυπώνοντας την αίσθηση αντιπροσωπευτικών έργων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Γιάννης Ψυχοπαίδης»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Φθινόπωρο

Αρχείο 25/11/2014

fav-3

«παραχώρησε στον εαυτό του
Με μια βασιλική χειρονομία,
Το προνόμιο του ονείρου,
Αφήνοντας την μικρή Ελπίδα

Γιώργος Μακρής

Αν υποθέσουμε πως τα ποιήματα έχουν μια ξέχωρη ζωή, έναν βίο δικό τους, έξω και πέρα απ΄τον δημιουργό που τα δωρίζει στα πόδια της μούσας του, τότε μπορούμε με βεβαιότητα να τα ξαναδούμε, ομορφότερα από ποτέ, να ξεχειλίζουν από καταφάσεις και ακυρωμένες άμυνες.

Μπορούμε να δούμε ξανά τη θέση που πέθανε ένα δέντρο. Τ απόφωνα απ΄αυτή την περασμένη ζωή υπάρχουν ακόμη στον ερμητικό κήπο του περιβόλου με τους ακατόρθωτους ίσκιους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Φθινόπωρο»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Νυφικό τραγούδι [2014]

Αρχείο 11/11/2014

fav-3

«αργά τη νύχτα
χορεύει στην άκρη του λιμένα,
Σκορπώντας στα νερά
Θαύματα και εφηβείες»
Αγνώστου

Ό,τι θυμάμαι απ΄το καλοκαίρι είναι ένα κορίτσι μ΄όστρακο. Στην άκρη του λιμένα, στα καφενεία , στις εξέδρες του κόσμου, λουσμένη στον ήλιο, να χειρονομεί όλο χαρά στα ποντοπόρα πλοία. Ότι θυμάμαι απ΄το καλοκαίρι είναι τα ψυχικά σου μάτια, πυρκαγιές στ΄ανοιχτά της Κορίνθου, ζωντανούς, αναδυόμενους μύθους απ΄τ΄αρχαία επίνεια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Νυφικό τραγούδι [2014]»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Επετειακά [2014]

Αρχείο 28.10.2014

fav-3

Σ΄αυτό το σπίτι εκτυλίχθηκαν οι έρωτές σου. Μετά, εν έτει 1922 ο χαμός σου απ΄αρρώστια ανεξιχνίαστη. Μετά το σπίτι έκλεισε. Σκέπασαν τα πράγματα με πανιά. Αυτά τα ίδια θ΄ανάβουν νύχτες ολόκληρες στις κορυφές. Σκεύη, καναπέδες, το μεγάλο, σκαλιστό τραπέζι που σε κράτησε τρία μερόνυχτα. Όλα σκεπάστηκαν, σαν να χιόνισε μες στο σπίτι για τρεις μέρες και τρεις νύχτες. Θα σε θυμάμαι εκεί μες στην ησυχία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Επετειακά [2014]»