Στον Παναγιώτη Γέροντα

Σύνοψη

Όσο πελώρια κι αν φάνταζε στους θνητούς η ασπίδα του Αινεία όταν ξεπρόβαλε μπροστά στο λαό του, και πάλι φαινόταν μικρή στα μάτια του Ήφαιστου για να χωρέσει την ιστορία του Λατίου.

Αποφάσισε λοιπόν ν’ απεικονίσει σ’ αυτή μόνο τις πιο σημαντικές απ’ τις μέλλουσες περιπέτειες του τόπου: την ίδρυση της Ρώμης, τους πύρινους λόγους του Κικέρωνα, το θρίαμβο του Ακτίου. Άλλωστε, το χέρι το θνητό του Αινεία πόσο βάρος να βαστούσε ακόμα για μερικά ανάγλυφα παραπάνω, για κάποιον Αλάριχο, κάποιον Γεζέριχο, κάποιον άξεστο βάρβαρο επιπλέον; Κι οι στίχοι του Βιργιλίου πόσο να πλάτειαζαν ακόμα στην περιγραφή της ασπίδας δίχως να κάνουν τον Αύγουστο να χασμουριέται; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αργύρης Κόσκορος, τέσσερα Μπονζάι»

Από τις εκδόσεις ΑΩ, 2020

Πρέπει να το τρέξω το  πρότζεκτ, οι εκδοτικοί με περιμένουν, η δόξα με περιμένει, οι παρουσιάσεις, τα media, οι δημοσιογράφοι, οι συνεντεύξεις, οι αναγνώστες μου αδημονούν για το καινούριο μου πόνημα,  μια καινούρια Μανταλένα Παπά -Τούτουζα ανατέλλει -να ’ναι καλά η γλυκιά μου, μας έδειξε τον δρόμο σε όλες εμάς τις καινούριες.

Κόσμε, σου ‘ρχομαι, κρατήσου γερά! Το νέο αστέρι είναι έτοιμο να σε θαμπώσει με το φως του! Τα βιβλία μου θα γίνουν best seller, θα πουλάνε σαν ζεστά κουλουράκια, ουρά θα κάνει ο κόσμος για να του υπογράψω. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χαρά Νικολακοπούλου, Μπαμ! -κυκλοφορεί (απόσπασμα)»

Ήρθε στο χωριό από τα ξένα, πολλά χρόνια πριν, βρήκε το λιόφυτο που του χε αφήσει ο συχωρεμένος ο πατέρας του, στη μέση του κάμπου, κι έφτιαξε, εκεί ανάμεσα στις ελιές ένα “κατάστημα”. Ουτε αγροτικός δρόμος δεν έφτανε στο μαγαζί του.

Ενα σπιτάκι, ενός δωματίου ήταν το “κατάστημα” στην μέση του ελαιώνα δίπλα στις αρχαίες ελιές, άγονες κι αυτές από καιρό, εγκαταλελειμμένες, ακλάδευτες, χερσομένες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κώστας Ψαράκης, MS computer management»

για την ηθογραφία του
μέλλοντος

Η βροχή πέφτει ανάμεσα στις στέγες των σπιτιών. Ναι, ακριβώς εκεί, ίσια στην φλέβα της πόλης πέφτει η βροχή.

Τα φώτα χαμηλώνουν και

Ο Φέλιξ μοιάζει ταραγμένος. Τριγυρνά στους δρόμους από το απόγευμα. Νιώθει κουρασμένος μα έχει αποφασίσει πως θα περπατά ως την τελευταία του ανάσα. Ναι, ο Φέλιξ ζει την θλίψη του με τον πιο ιδιαίτερο τρόπο του κόσμου. Βαδίζει δίχως σκοπό, τα αγόρια του μαγαζιού τον περιεργάζονται, το φορτίο τού έχει κόψει τις πλάτες όμως εκείνος περνά δίχως ενδιαφέρον από γειτονιά σε γειτονιά. Και, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Διαφημιστικές Καμπάνιες»

Από το 2005, Εκδόσεις Βιβλιοπωλείο της Εστίας

Παρουσίαση
Κι αν η Ελλάδα είχε γίνει κι αυτή κομμουνιστική; Αν, αντί για τις ΗΠΑ, κυριαρχούσε στην πολιτική μας ζωή η Σοβιετική Ένωση; Αν η εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973 ήταν αντεστραμμένη; Η ζωή μας πώς θα ήταν, καλύτερη ή χειρότερη; Ή, μήπως, σε άλλα καλύτερη και σε άλλα χειρότερη;
Από το 1947 η χώρα είναι η «Σοσιαλιστική Δημοκρατία Ελλάδας», που ακολουθεί πιστά τη Σοβιετική Ένωση. Το κυβερνών ΚΚΕ του σύντροφου Χαρισιάδη είναι το μοναδικό πολιτικό κόμμα, τα σύνορα βρίσκονται στον Όλυμπο, ο Ποιητής έχει γράψει τον νέο Εθνικό Ύμνο, η σημαία είναι η Τρίχρωμη με το σφυροδρέπανο, πλατείες και δρόμοι έχουν αλλάξει όνομα, τα ρεμπέτικα είναι απαγορευμένα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έξι οι επανεκδόσεις του βιβλίου «Πλατεία Λένιν, πρώην Συντάγματος» του Δημήτρη Φύσσα [απόσπασμα]»

Από τις εκδόσεις Βιβλιοπωλείο της Εστίας

Το βιβλίο αυτό αποτελείται από τρία μέρη.

Το πρώτο, με τίτλο «Μια εφικτή ευτυχία», περιέχει δέκα διηγήματα επιστημονικής και/ή πολιτικής φαντασίας.

Το «Εντυπώσεις ενός πνιγμένου» αποτελείται από τέσσερα διηγήματα, καταρχήν «κανονικά».

Το «Αυτά και οι μετακομίσεις», που δίνει και το συνολικό τίτλο, αποτελείται από δεκατρία δυσταξινόμητα/αχαρακτήριστα (πιθανά) διηγήματα, πολλά από τα οποία είναι «μπονσάι», ενώ το τελευταίο δίνει (και ταυτόχρονα εξηγεί) και τον κουφό τίτλο του βιβλίου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Αυτά και οι μετακομίσεις -κυκλοφορεί [απόσπασμα]»

Ορισμένοι άνθρωποι είναι τόσο δέσμιοι των προκαταλήψεων τους που όχι μόνον αδυνατούν ν’ απαλλαχθούν από δαύτες, αλλά θεωρούν ότι έστω κι η ελάχιστη απόκλιση ισοδυναμεί με αδυναμία εκ μέρους τους ή με προδοσία απέναντι στην όποια παράδοση ή πατροπαράδοτη παρακαταθήκη τους τάισε μ’ αυτές τις προκαταλήψεις. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Ο Ήφαιστος της Αλχανίας»