✤

Πάλι έκανε την εμφάνισή του αυτό το απόκοσμο χθόνιο ον, χθες το βράδυ, στην κάμαρά μου. Από παλιά με επισκεπτόταν, με αλλιώτικες και πάντα διαφορετικές μορφές. Άλλοτε ινώδες, και άλλοτε ψυχρά εκτελούμενο στον πυκνό αέρα του σκοτεινού μου δωματίου, και πάντοτε σιωπηλά αναρριχώμενο μέσα από τις χαραμάδες του ξύλινου πατώματός μου. Το θυμάμαι να το κρυφοκοιτάζω ανάμεσα από τα σκεπάσματά μου, καθώς χάραζε την πορεία του προς το μέρος μου.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σπυρίδων Γ. Καπρίνης, ‘Ενα χθόνιο ον»

✤

Ὁ κάθε ἄνθρωπος ἔχει τὸν δικό του προσωπικὸ βοῦρκο μὲς στὸν ὁποῖο βουτάει κι ἐν τέλει βυθίζεται γιὰ πάντα. Τὴ διαφορὰ τὴν κάνουν οἱ ἐλάχιστοι ποὺ καταφέρνουν νὰ βγάλουν τὸ κεφαλάκι τους γιὰ λίγο ἔξ’ ἀπ’ αὐτὸν τὸν βοῦρκο καὶ ν’ ἀναπνεύσουν πρὶν βυθιστοῦν ξανά. Εἶν’ αὐτές οἱ μικρὲς στιγμὲς ἀνάσας ποὺ δικαιώνουν κάπως τ’ ἀνθρώπινο εἶδος.

William Birds – Μεσαιωνικός φιλόσοφος

Ο κύκλος ζωής των πολλών εξαντλείται στον κορεσμό και την αναπαραγωγή. Γιαυτο κι οι ανθρωπομάζες δεν διαφέρουν σε τίποτα απ’ το ζώο που το κατευθύνει μόνον το ένστικτο. Φέρτε στον νου τον μέσο άνθρωπο κι αμέσως θα διαπιστώσετε ότι η καθημερινή διαδρομή του είν’ απ’ το ψυγείο στο καθιστικό κι από κει στο κρεβάτι (με ένα μικρό κι ενοχλητικό ξεστράτισμα για να πάει στη δουλίτσα του). Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Τα βιβλία»

✤

Αφού μπεις, ένα τράνταγμα σε ξυπνά κι έπειτα συνηθίζεις· καταπίνεις χιλιόμετρα, προσπερνάς σπίτια και δρόμους με μυριάδες εντός τους ζωές κρεμασμένος στο χερούλι σα νευρόσπαστο. Τα τοπία αλλάζουν στο βλέμμα καθώς αλλάζει κι αυτό στα τοπία. Το τρένο σταματά χωρίς να ρωτά, μια νυσταγμένη φωνή ψελλίζει ονόματα: Ηράκλειο, Νέα Ιωνία, Πευκάκια… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αργύρης Κόσκορος, Βικτώρια»

✤

Στο τετράγωνο μπλε σπίτι με τα μεγάλα παράθυρα ο ήλιος πέφτει κάθετος πάνω της. Η Φρίντα, απλωμένη στην κουνιστή πολυθρόνα της, λικνίζεται τραγουδώντας ένα μεξικάνικο τραγούδι:

«Κοίτα, αν σ’ αγαπώ…»

Εδώ και δυο μέρες, από τότε που έφυγε ο Ντιέγκο, μόνη της τροφή είναι ο ήλιος και η ανάμνησή του× σφραγίζει τα μάτια της, σφίγγει τα δόντια της και τον επαναφέρει νοερά στο πλευρό της. Αισθάνεται τη σφιχτή αγκαλιά του. Σαν κάπως να ζεσταίνεται.

-Ω! Καημένη Φρίντα, όταν γεννήθηκες σε σκέπασε ένα μεγάλο γκρίζο σύννεφο. Συνέχεια βρέχει, σκέφτεται.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτηρία Κρητικοπούλου & Δανάη Μαργαρώνη, Φρίντα»

✤

Καθώς γύρισε το κλειδί κι έσπρωξε την πόρτα για να μπει στο διαμέρισμά του, δεν τον υποδέχτηκε η γνωστή θαλπωρή της ηλεκτρικής σόμπας που συνηθίζει να αφήνει αναμμένη. Βλέπεις εδώ και δύο χρόνια ελλείψει πετρελαίου τα καλοριφέρ δεν λειτουργούν και ο καθένας πρέπει μόνος του να φροντίζει τη θέρμανση. Καθώς μάλιστα του αρέσει η ζέστη δεν σκέπτεται το κόστος. Χαλάλι, προπάντων να μη κρυώσει γιατί αν την αρπάξει, μέρες που είναι, δεν θα ξέρει τι να σκεφτεί κι νους του θα πάει στο κακό.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευρυδίκη Τρισόν – Μιλσανή, Διάρρηξη μέσω πανδημίας»

✤

Ἀφοῦ χάραξε τὴ σύντομη πορεία του μέσα στὴ μέρα, κατρακύλησε πρὸς τὸ δείλι. Ἔπειτα ἀπὸ λίγο οἱ τελευταῖες του ρανίδες φωτὸς ἔπεφταν στὴ νύχτα κι ἔσβηναν· καὶ βρέθηκε ξανὰ στὸν τόπο ποὺ στριφογύριζε πρὶν ἀπ’ τὴν πρώτη χαραυγή του. Ἐκεῖ ὅπου οἱ μᾶζες σκοταδιοῦ εἶναι τόσο πηχτὲς ποὺ ἂν χύνονταν στὰ πράγματα τοῦ κόσμου θὰ τὰ στεροῦσαν ἀπ’ τὸ σχῆμα τους κι ἀπ’ τὸ χρῶμα τους· ἐκεῖ ὅπου τὰ πράγματα τοῦ κόσμου συνωστίζονται ἀσφυκτικά, μαγκωμένα ἀπ’ τὸ σκοτάδι καὶ στερημένα ἀπ’ τὴν ἀνακούφιση τῆς μέρας.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Δειλίες»

✤

Πάντα ήθελε να περάσει από το μέρος όπου είχε συλλάβει τις πρώτες παραστάσεις, οι οποίες μετετράπησαν σε πρώτες αναμνήσεις. Πρόκειται για ένα ρετιρέ γωνιακό με μεγάλη βεράντα, επί των οδών Αριστοτέλους και Χέϋδεν, πάνω στην πλατεία Βικτωρίας.

Εκεί μετακόμησαν οι θεσσαλονικείς γονείς του, λίγους μήνες αφού εγεννήθη, αφήνοντας το κοντινό διαμέρισμα επί της Τρίτης Σεπτεμβρίου. Στην πλατεία Βικτωρίας έζησε τα πρώτα τρία χρόνια του βίου του, ώσπου μετακόμησαν στην Φιλοθέη, προς μεγάλη λύπη του.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Εκ του παρελθόντος τα πρώτα»