✤

Στο τετράγωνο μπλε σπίτι με τα μεγάλα παράθυρα ο ήλιος πέφτει κάθετος πάνω της. Η Φρίντα, απλωμένη στην κουνιστή πολυθρόνα της, λικνίζεται τραγουδώντας ένα μεξικάνικο τραγούδι:

«Κοίτα, αν σ’ αγαπώ…»

Εδώ και δυο μέρες, από τότε που έφυγε ο Ντιέγκο, μόνη της τροφή είναι ο ήλιος και η ανάμνησή του× σφραγίζει τα μάτια της, σφίγγει τα δόντια της και τον επαναφέρει νοερά στο πλευρό της. Αισθάνεται τη σφιχτή αγκαλιά του. Σαν κάπως να ζεσταίνεται.

-Ω! Καημένη Φρίντα, όταν γεννήθηκες σε σκέπασε ένα μεγάλο γκρίζο σύννεφο. Συνέχεια βρέχει, σκέφτεται.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτηρία Κρητικοπούλου & Δανάη Μαργαρώνη, Φρίντα»

✤

Καθώς γύρισε το κλειδί κι έσπρωξε την πόρτα για να μπει στο διαμέρισμά του, δεν τον υποδέχτηκε η γνωστή θαλπωρή της ηλεκτρικής σόμπας που συνηθίζει να αφήνει αναμμένη. Βλέπεις εδώ και δύο χρόνια ελλείψει πετρελαίου τα καλοριφέρ δεν λειτουργούν και ο καθένας πρέπει μόνος του να φροντίζει τη θέρμανση. Καθώς μάλιστα του αρέσει η ζέστη δεν σκέπτεται το κόστος. Χαλάλι, προπάντων να μη κρυώσει γιατί αν την αρπάξει, μέρες που είναι, δεν θα ξέρει τι να σκεφτεί κι νους του θα πάει στο κακό.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευρυδίκη Τρισόν – Μιλσανή, Διάρρηξη μέσω πανδημίας»

✤

Ἀφοῦ χάραξε τὴ σύντομη πορεία του μέσα στὴ μέρα, κατρακύλησε πρὸς τὸ δείλι. Ἔπειτα ἀπὸ λίγο οἱ τελευταῖες του ρανίδες φωτὸς ἔπεφταν στὴ νύχτα κι ἔσβηναν· καὶ βρέθηκε ξανὰ στὸν τόπο ποὺ στριφογύριζε πρὶν ἀπ’ τὴν πρώτη χαραυγή του. Ἐκεῖ ὅπου οἱ μᾶζες σκοταδιοῦ εἶναι τόσο πηχτὲς ποὺ ἂν χύνονταν στὰ πράγματα τοῦ κόσμου θὰ τὰ στεροῦσαν ἀπ’ τὸ σχῆμα τους κι ἀπ’ τὸ χρῶμα τους· ἐκεῖ ὅπου τὰ πράγματα τοῦ κόσμου συνωστίζονται ἀσφυκτικά, μαγκωμένα ἀπ’ τὸ σκοτάδι καὶ στερημένα ἀπ’ τὴν ἀνακούφιση τῆς μέρας.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Δειλίες»

✤

Πάντα ήθελε να περάσει από το μέρος όπου είχε συλλάβει τις πρώτες παραστάσεις, οι οποίες μετετράπησαν σε πρώτες αναμνήσεις. Πρόκειται για ένα ρετιρέ γωνιακό με μεγάλη βεράντα, επί των οδών Αριστοτέλους και Χέϋδεν, πάνω στην πλατεία Βικτωρίας.

Εκεί μετακόμησαν οι θεσσαλονικείς γονείς του, λίγους μήνες αφού εγεννήθη, αφήνοντας το κοντινό διαμέρισμα επί της Τρίτης Σεπτεμβρίου. Στην πλατεία Βικτωρίας έζησε τα πρώτα τρία χρόνια του βίου του, ώσπου μετακόμησαν στην Φιλοθέη, προς μεγάλη λύπη του.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Εκ του παρελθόντος τα πρώτα»

※

Μικρές ιστορίες
Από το εγχειρίδιο λειτουργίας
Μιας δίχως συστολή
Φορντ μηχανής

Ι.

Έι παλιέ αρλεκίνε, δεν θυμάσαι κανένα από τα ντεμοντέ σου κόλπα. Μα πώς ξέφτισες έτσι, τι εξασθένηση φοβερή σε κυριεύει. Αρλεκίνε, κάνε εκείνο το τρικ που βγάζεις μια σειρά πολύχρωμα μαντίλια. Μα ούτε αυτό το μπορείς; Πώς ξέμεινες έτσι, γλίτωσες τις αλυσίδες του χρόνου μα ο εαυτός σου έγινε ο καλύτερός σου κίνδυνος.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Ατροπίνες ή Συμμορίες Αρλεκίνων»

✤

Κάποτε σε μια άλλη ζωή, αν εξακολουθήσω να υπάρχω, θα θυμάμαι τις νυχτερινές βόλτες μου στην Κυψέλη. Καθώς δεν μας επιτρέπεται να απομακρυνθούμε πολύ από το σπίτι μας, οι βόλτες μου αυτές περιορίζονται στα δρομάκια γύρω από τη Φωκίωνος Νέγρη και την Πλατεία. Είναι πολλά και δαιδαλώδη και προσφέρουν στο βλέμμα ένα περίεργο θέαμα καθώς είναι υπό-φωτισμένα, άδεια και βυθισμένα σε μια πυκνή ανοίκεια σιωπή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευρυδίκη Τρισόν – Μιλσανή, Νυχτερινές βόλτες στην Κυψέλη»

✤

Δε διάλεξε τυχαία αυτό το σώμα ο Δίας για να το κυριεύσει. Δεν ήταν μόνο το δέρμα του, ντυμένο στο σεληνόφως, δεν ήταν μόνο τα μαλλιά του, λουσμένα με μαύρη νύχτα, ούτε το περίγραμμά του, σμιλευμένο απ’ τα νιάτα. Τα είχε γευτεί αυτά, σαν άρχοντας του κόσμου που ήταν, και τα είχε γλεντήσει άπειρες φορές, τα είχε σχεδόν μπουχτίσει.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αργύρης Κόσκορος, Η χρυσοχόος»