✤

-Άιντε πασιά μ’ σήκω να πας  να σκαρίσεις τα πρόβατα και να γυρίσεις να φάμε και τσουγκρίσουμε, και  σου έχω κρατήσει το γερότερο αυγό, να μας σπάσεις όλους μας, φέτος, είπε η μάννα στο δεκάχρονο γιο της, τάχαμου συνωμοτικά, που ήταν ακόμη τσολιασμένος στο πάτωμα. Αφού νωρίτερα έτρεχαν μες τη   νύχτα, μισή ώρα δρόμο, να πάνε να φέρουν το άγιο φως στο σπίτι, να ευλογήσουν τα ζωντανά να τα  γλιτώσει απ’ την  παρμάρα[*] που είχε πέσει στο χωριό κείνη τη χρονιά του 1966.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πάνος Νιαβής, Παλιά Λαμπρή απ’ την κλειδαρότρυπα της μνήμης»

❇︎

Θα κάθομαι για ώρες… ώρες, μέρες ποια η σημασία; Πουθενά δεν θα έχω να δώσω αναφορά. Κανένας δεν θα ρωτά, δεν θα νοιάζεται. Θα κάθομαι για ώρες και θα κοιτώ το ταβάνι, τους τοίχους. Κάθε ρωγμή, κάθε ιστό αράχνης, κάθε πρόκα. Ναι θα ήθελα να το κάνω αυτό. Να πάρω μια μπύρα, δυο, τρεις ποια η σημασία; Να πάρω μια μπύρα κι απλώς να κοιτώ απέναντι.

Μπορεί να ζητήσω άδεια απ’ τη δουλειά. Μπορεί και όχι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Καίτη Παπαδάκη, Το πάζλ»

✤

Ο Λέανδρος και ο Λέων, δύο φίλοι που καιρό είχαν να ανταμώσουν, βρέθηκαν στο σπίτι του Λέοντος, ένα σπίτι με έπιπλα παλαιά,  χρώματος καφεδύ, με τοίχους βαμμένους,  έτσι , ώστε να συνάδουν με την παλαιότητα των επίπλων, και όλα μαζί να εκπέμπουν μία τελετουργική μυστηριακή αύρα. Οι δύο φίλοι είχαν πολλά να πουν, και πολλά να ιδούν ο ένας στον άλλον. Ο Λέανδρος, αν και γυναίκα, ήταν αγόρι, έφηβος,  άχνουδος με μάτια ξανθού μελιού, κοντά, καστανά  ανοικτά μαλλιά, με μία σχολαστική ευγένεια αισιόδοξη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Ιδιοτύπως»

※

Η καλύτερη κραυγή μου
Ήσουν εσύ

H Παραγγελιά μου
Ή
Μελαχρινή μου Ατροπίνη

Άνοιξαν και μπήκαν στο μαγαζί. Είχε σκοτεινιά και από παντού μύριζε βαθιά υγρασία. Είχαν στοιβάξει τα τραπέζια σε μια άκρη. Και η πίστα παρέμενε υπερυψωμένη, ένα belvedere στην καρδιά της Κυψέλης. Πάνω μια σειρά λαμπιόνια και ατέλειωτα χιλιόμετρα καλώδια. Στο κέντρο της πίστας είχαν αφήσει κάτι κούτες, πρόχειρα κλεισμένες. Ζήτησαν κάποιον να τις πάρει μα δεν ήξεραν ποια εποχή αφορούσαν και αν τάχα κάτι σήμαιναν βαθύτερο. Κάποιος από το πλήθος, είπε, θα μας τσακίσει τόση νοσταλγία όμως κανείς δεν άκουσε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Μελαχρινή μου Ατροπίνη»

✤

Πάλι έκανε την εμφάνισή του αυτό το απόκοσμο χθόνιο ον, χθες το βράδυ, στην κάμαρά μου. Από παλιά με επισκεπτόταν, με αλλιώτικες και πάντα διαφορετικές μορφές. Άλλοτε ινώδες, και άλλοτε ψυχρά εκτελούμενο στον πυκνό αέρα του σκοτεινού μου δωματίου, και πάντοτε σιωπηλά αναρριχώμενο μέσα από τις χαραμάδες του ξύλινου πατώματός μου. Το θυμάμαι να το κρυφοκοιτάζω ανάμεσα από τα σκεπάσματά μου, καθώς χάραζε την πορεία του προς το μέρος μου.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σπυρίδων Γ. Καπρίνης, ‘Ενα χθόνιο ον»

✤

Ὁ κάθε ἄνθρωπος ἔχει τὸν δικό του προσωπικὸ βοῦρκο μὲς στὸν ὁποῖο βουτάει κι ἐν τέλει βυθίζεται γιὰ πάντα. Τὴ διαφορὰ τὴν κάνουν οἱ ἐλάχιστοι ποὺ καταφέρνουν νὰ βγάλουν τὸ κεφαλάκι τους γιὰ λίγο ἔξ’ ἀπ’ αὐτὸν τὸν βοῦρκο καὶ ν’ ἀναπνεύσουν πρὶν βυθιστοῦν ξανά. Εἶν’ αὐτές οἱ μικρὲς στιγμὲς ἀνάσας ποὺ δικαιώνουν κάπως τ’ ἀνθρώπινο εἶδος.

William Birds – Μεσαιωνικός φιλόσοφος

Ο κύκλος ζωής των πολλών εξαντλείται στον κορεσμό και την αναπαραγωγή. Γιαυτο κι οι ανθρωπομάζες δεν διαφέρουν σε τίποτα απ’ το ζώο που το κατευθύνει μόνον το ένστικτο. Φέρτε στον νου τον μέσο άνθρωπο κι αμέσως θα διαπιστώσετε ότι η καθημερινή διαδρομή του είν’ απ’ το ψυγείο στο καθιστικό κι από κει στο κρεβάτι (με ένα μικρό κι ενοχλητικό ξεστράτισμα για να πάει στη δουλίτσα του). Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Τα βιβλία»

✤

Αφού μπεις, ένα τράνταγμα σε ξυπνά κι έπειτα συνηθίζεις· καταπίνεις χιλιόμετρα, προσπερνάς σπίτια και δρόμους με μυριάδες εντός τους ζωές κρεμασμένος στο χερούλι σα νευρόσπαστο. Τα τοπία αλλάζουν στο βλέμμα καθώς αλλάζει κι αυτό στα τοπία. Το τρένο σταματά χωρίς να ρωτά, μια νυσταγμένη φωνή ψελλίζει ονόματα: Ηράκλειο, Νέα Ιωνία, Πευκάκια… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αργύρης Κόσκορος, Βικτώρια»