Από τις εκδόσεις Μεταίχμιο

✤

Όσο τον κοιτάζω να γράφει το μήνυμα μού έρχεται στο μυαλό, έτσι απρόσκλητα όπως γίνεται πάντα, μια παιδική ανάμνηση. Είμαι εφτά χρονών, ο Νίκος με κρατά από το χέρι και περπατάμε για ώρα κάτω από έναν ήλιο σκληρό που τονίζει τα περιγράμματα με δύναμη, δίνοντας στα πράγματα οριστικότητα. Προηγουμένως φυσούσε, ο αέρας έκανε τα δέντρα να μονολογούν, τώρα έχει πέσει άπνοια. Η άπνοια και η κάψα του μεσημεριού μας ακολουθούν, έχουν πρόσωπα. Ακούω την αναπνοή του, ένα γουργουρητό, σαν κάτι χαλασμένο βαθιά μέσα του, φοβάμαι πως θα πέσει κάτω, πως δεν θα σηκωθεί ποτέ ξανά, αλλά εκείνος συνεχίζει με γρήγορο ρυθμό, δίχως να δίνει σημασία στις διαμαρτυρίες μου, που δεν τις εκφράζω με λόγια, αλλά μόνο με ένα επίμονο τράβηγμα του χεριού του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευγενία Μπογιάνου, «Φανή» -προδημοσίευση»

Η ζωή είναι
Μια χρόνια νόσος
Που θεραπεύεται
Με τον θάνατο»
Στάινερ

Η μαγεμένη ιστορία
Της Κράκυ που
Εζησε και πέθανε
Πρώτη αρτίστα
Του φημισμένου
Τσίρκου Κουίν

Εκείνο τον χειμώνα ζήσαμε για τελευταία φορά μαζί. Ύστερα ο καθένας χάθηκε μες στον πόλεμο. Ο πατέρας χίμηξε στο μέτωπο μαζί με τους καλύτερους της γενιάς του δίχως άλλο σκοπό από τον θάνατο της λογικής. Μας έστελνε φωτογραφίες από τις πόλεις που περνούσαν, ένα ευτυχισμένο καραβάνι από άνδρες και αγόρια, με τα κασκέτα τους βγαλμένα, όλοι τους δεκανείς του χρόνου. Το πρόσωπο της μάνας σκλήρυνε και εκείνο όπως όλοι οι χειμώνες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Το καραβάνι της Δρέσδης»

❦

Ἡ μέρα ἦταν σκυθρωπὴ κι ὁ οὐρανὸς μιὰ λασπουριὰ ἀπέραντη. Ἀπὸ κάτω ἁπλωνόταν ὁ κάμπος πλημμυρισμένος ἀπὸ χαράκια, ἀσφοδέλους καὶ λιόδεντρα. Στὸ βάθος ξεχώριζε ὁ λόφος· ἀπὸ μακριά του ἄκουγες μιὰν ἀκαθόριστη βοὴ καὶ μόλις καὶ μετὰ βίας ἔβλεπες μιὰ σύναξη ἀγέλης. Μὰ ὅσο τὸν πλησίαζες διέκρινες, ὅλο καὶ πιὸ καθαρά, παχυμουλαράτους ἀρκουδόγυφτους, λογχοφόρους, μπασιμπουζούκηδες καὶ μιμάδες νὰ φτύνουν καὶ νὰ βλαστημᾶνε κοιτῶντας τὸν οὐρανό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Pieta»

☙

Το θαλασσόξυλο

Ένα θαλασσόξυλο στην αμμουδιά. Ο ήλιος του έχει δώσει το ξέθωρο μπεζ της σιγής. Οι πόροι, γεμάτοι αλμύρα, κρύβουν ενθύμια ταξιδιών.

Ένας γλύπτης στην ακρογιαλιά. Στα νιάτα του δάμαζε άγρια της φύσης ευρήματα. Το βλέπει καιαποφασίζει να του δώσει σχήμα νάρκισσου.

Όμως αυτό, στο δρόμο για το σπίτι, αρχίζει να χλιμιντρίζει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Καίτη Παπαδάκη, Το θαλασσόξυλο / Η Σοδειά»

Στον Παναγιώτη Γέροντα

Σύνοψη

Όσο πελώρια κι αν φάνταζε στους θνητούς η ασπίδα του Αινεία όταν ξεπρόβαλε μπροστά στο λαό του, και πάλι φαινόταν μικρή στα μάτια του Ήφαιστου για να χωρέσει την ιστορία του Λατίου.

Αποφάσισε λοιπόν ν’ απεικονίσει σ’ αυτή μόνο τις πιο σημαντικές απ’ τις μέλλουσες περιπέτειες του τόπου: την ίδρυση της Ρώμης, τους πύρινους λόγους του Κικέρωνα, το θρίαμβο του Ακτίου. Άλλωστε, το χέρι το θνητό του Αινεία πόσο βάρος να βαστούσε ακόμα για μερικά ανάγλυφα παραπάνω, για κάποιον Αλάριχο, κάποιον Γεζέριχο, κάποιον άξεστο βάρβαρο επιπλέον; Κι οι στίχοι του Βιργιλίου πόσο να πλάτειαζαν ακόμα στην περιγραφή της ασπίδας δίχως να κάνουν τον Αύγουστο να χασμουριέται; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αργύρης Κόσκορος, τέσσερα Μπονζάι»

Από τις εκδόσεις ΑΩ, 2020

Πρέπει να το τρέξω το  πρότζεκτ, οι εκδοτικοί με περιμένουν, η δόξα με περιμένει, οι παρουσιάσεις, τα media, οι δημοσιογράφοι, οι συνεντεύξεις, οι αναγνώστες μου αδημονούν για το καινούριο μου πόνημα,  μια καινούρια Μανταλένα Παπά -Τούτουζα ανατέλλει -να ’ναι καλά η γλυκιά μου, μας έδειξε τον δρόμο σε όλες εμάς τις καινούριες.

Κόσμε, σου ‘ρχομαι, κρατήσου γερά! Το νέο αστέρι είναι έτοιμο να σε θαμπώσει με το φως του! Τα βιβλία μου θα γίνουν best seller, θα πουλάνε σαν ζεστά κουλουράκια, ουρά θα κάνει ο κόσμος για να του υπογράψω. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χαρά Νικολακοπούλου, Μπαμ! -κυκλοφορεί (απόσπασμα)»

Ήρθε στο χωριό από τα ξένα, πολλά χρόνια πριν, βρήκε το λιόφυτο που του χε αφήσει ο συχωρεμένος ο πατέρας του, στη μέση του κάμπου, κι έφτιαξε, εκεί ανάμεσα στις ελιές ένα “κατάστημα”. Ουτε αγροτικός δρόμος δεν έφτανε στο μαγαζί του.

Ενα σπιτάκι, ενός δωματίου ήταν το “κατάστημα” στην μέση του ελαιώνα δίπλα στις αρχαίες ελιές, άγονες κι αυτές από καιρό, εγκαταλελειμμένες, ακλάδευτες, χερσομένες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κώστας Ψαράκης, MS computer management»