Ημέρα πρώτη
Μια λέξη μου χτυπάει επίμονα την πόρτα. Χτυπάει σαν το τικ του ρολογιού -σηκώνομαι- Στο τακ προλαβαίνω ξανά να μαρμαρώσω.  Μένω αγκυλωμένος σαν παρένθεση που κρέμεται.  Ο μισός εδώ, ο υπόλοιπος ούτε και ξέρω. Το χτύπημα μου αναδεύει διάφορα. Σκύβω με περιέργεια μέσα μου να τα δω. Και μόλις αρχίζω να βλέπω αποκοιμιέμαι.  Ποτέ κανείς δεν μου έχει προκαλέσει τόσο γρήγορα ανία.

Ημέρα δεύτερη
Μια λέξη μου χτυπάει την πόρτα.  Μην είναι ωρολογιακή βόμβα; Μπα, όχι. Ηχεί σαν νότα από κάποιο όργανο ο χτύπος αυτός. Σαν άρπα που την κρατάει άγγελος μοιάζει.   Αλλά απ τον έβδομο χτύπο και μετά αλλάζει.  Σαν να κουβαλήθηκε μαζί του κάτι απ τα υπόγεια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άννα Μπουτσουρίδου, Μια λέξη μου χτυπάει επίμονα την πόρτα»

Sylvia’s mother says Sylvia’s tryin’ to start a new life of her own
Sylvia’s mother says Sylvia’s happy so why don’t you leave her alone

Το κορίτσι του Nick Ut μπροστά μου

Mε λυγισμένο το γόνατο και τα χέρια στους αγκώνες σαν οστά από φτερά μικρού πουλιού, το κορίτσι εμπρός μου θα έμοιαζε με εκείνο που έτρεχε γυμνό στη φωτογραφία του Nick Ut

Αυτή όμως στεκόταν όρθια και στητή μέσα στην τσίγκινη σκάφη όπου την έπλενε η μάνα της

Την πατάτα σου, τρίψε μωρή την πατάτα σου!, της πέταξε η μάνα της κι έβγαινε ένα κόκκινο διαταγής μέσα από τα μάτια κι η φωνή της παχιά και σαλιωμένη από τα στρογγυλά της μάγουλα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Sylvia’s blues»

Blueberry nights που θα πει δικές μας, απόλυτες νύχτες
Με την φωνή της Νόρα Τζόουνς

από την σειρά των σινεμασκόπ

[… Η Νόρα τραγουδά απόψε στους εκατόν δώδεκα δρόμους. Όλα τα καλά παιδιά που σέβονται τον εαυτό τους θα φθάσουν απόψε εδώ. Θα πάρουν την οδό Φράνκλιν και έπειται θα παλέψουν με τα κατακόκκινα κορίτσια, όχι, όχι από ντροπή, μα ξέρετε, κύριε. Κάποτε αυτά τα κορίτσια έσπασαν και έτσι ζουν από τότε. Ξέρετε, κύριε;

Η Νόρα διαθέτει μια αγγελική φωνή. Ένα μικρό δράμα παίζεται στον λαιμό της, οι νότες της χαρακτηρίζονται από μια απροσδιόριστη πίκρα και λίγο ηρωισμό. Αποκαλεί τους βετεράνους αγόρια της, με κανά δυο από αυτούς πίνει και ένα ποτό. Μα τίποτε περισσότερο, όλα της τα μυστικά ανήκουν στον εαυτό της. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Μαβιές νύχτες»

Ἀκόμα κι οἱ ψυχὲς πούχουν στῆθια τρικυμισμένα γυρεύουν νὰ βροῦν κάποτε ἀναπαημὸ ἀπ’ τὸ ἀέναο, καὶ γιαυτὸ ὀδυνηρό, στριφογύρισμά τους. Κανείς, ὅμως, δὲν μπορεῖ νὰ πῇ μὲ βεβαιότητα ἐὰν ἐπιδιώκουν νὰ ζοῦν κυνηγημένες ἀπ’ τὴ ζωὴ καὶ περιπλανώμενες στὶς ἀπεραντοσύνες τῶν ἀνοιχτῶν ὁριζόντων ἢ ἴδια ἡ μοίρα τους τὶς ἔχει ταγμένες στανικὰ σ’ ἕνα τέτοιο κυνήγι. Ἄκομα κι ἂν κάποιος τὶς ῥωτήσῃ τί ἀπ’ αὐτὰ ἰσχύει, θὰ διαπιστώσῃ ὅτι καταφεύγουν συνέχεια σὲ διχογνωμίες. Ὅπως καὶ νάχῃ, ἡ ἔντονη ἀνάγκη γιὰ ξαπόσταμα νεκρώνεται σ’ αὐτὲς τὶς ψυχὲς καθὼς ἡ φοβερὴ ἀγωνία τους τὶς μαστιγώνει μέρα-νύχτα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Ἐγκόλπιο πονοψυχιᾶς»

Έφτασα στον κεντρικό σταθμό με την ταχεία. Ελάχιστα έδειχναν να έχουν αλλάξει από τον καιρό της πρώιμης νιότης μου, τότε που επισκεπτόμουν τακτικά την πόλη για κραιπάλη και φτηνό σεξ. Τα γλαροπούλια αναπαύονταν τεμπέλικα πάνω στην παγωμένη κρούστα των καναλιών. Το τραμ περνούσε ακόμα μπροστά από την πιάτσα των ταξί και τα ποδήλατα κινούνταν σαν αφιονισμένα κολεόπτερα . Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Άμστερνταμ»

Διορθωμένη-αναθεωρημένη έκδοση, εμπλουτισμένη με εκτενές κατατοπιστικό επίμετρο του συγγραφέα. Από τις Εκδόσεις Ποταμός

Το είδος της ειρωνείας

«ΤΩΡΑ εξηγούνται όλα!»

Ό,τι και να του αντέλεγα πια, δεν θα μ’ άκουγε καν. Βρήκε το ακράδαντο επιχείρημα αυτός, δυνάμωνε τη φωνή, ξεσπάθωνε.

«Και… η διαίσθηση και… η τηλεπάθεια και όλα!» ότι εξηγούνται. «Μία τυχαία, μία τυχαία!» τσίριζε. Ρίχνεται στο κορμί της, της βγάζει τις σαγιονάρες, εξετάζει λεπτομερώς τα ακροπόδια της,

«δεν μπορεί, θα υπάρχουν κι άλλες ανωμαλίες…»

«Όχι, να σου δείξω τα χαρτιά της». Κατευθύνομαι προς την πορτοκαλιά βαλίτσα, τη ρωτάω για τα έγγραφά της, «Πού είναι; Πού τα ’χωσες, λέγε μου!» Φωνάζω, απευθύνομαι στη λογική του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Νικολής, Το Σκοτεινό Νησί -προδημοσίευση»

Ipse dixit

Δεν ήταν λάθος ούτε της Ουρανίας που έγραψε τη μουσική της πλάσης στον σκοτεινό αιθέρα ούτε και του σοφού Πτολεμαίου που κατέγραψε νότα προς νότα όσα τού έδινε ο αστρολάβος και οι ακριβείς μετρήσεις του. Όλη η αρμονία της παρτιτούρας τ’ ουρανού κρυβόταν στη σκοτεινή ύλη των αυτοσχεδιασμών και των αρπισμάτων, μιας μελάνης αόρατης που τα πρωτόγονα όργανα εκείνης της εποχής ήταν αδύνατον ν’ αποκαλύψουν. Σημασία έχει βέβαια πως και το κοινό τόσο άμαθο ακόμα ήταν στην αρμονία του σύμπαντος, που διόλου δεν αντιλήφθηκε τα κραυγαλέα φάλτσα, παρά ζητωκραύγασε τον σοφό μαέστρο, όντας σίγουρο ότι μες στους αιώνες ποτέ κανείς δεν πρόκειται να τον ξεπεράσει.

Patres patriae

Οι περισσότεροι προτιμούν τους μίμους, τις κωμωδίες, τους μονομάχους. Έτσι, όσοι επιλέγουν να παίζουν τραγωδίες, μένουν χωρίς κοινό· μα συνεχίζουν το ρόλο τους προσμένοντας το χειροκρότημα των στοιχειωμένων κερκίδων. Όποτε δυσκολεύονται, υπάρχουν κρυμμένοι υπόγεια οι υποβολείς που τους θυμίζουν το κείμενο· κι όταν ο ρόλος τους τελειώνει, σε κάποιο νεκροκρέβατο ή στο πεδίο της μάχης, αποσύρονται για πάντα απ’ τη σκηνή· και κατεβαίνουνε κάτω απ’ τη γη παίρνοντας με τη σειρά τους τη θέση των υποβολέων.

Το φάντασμα

Δεν είχε νέα, εδώ και αιώνες, το ιερατείο της Ρώμης σχετικά με τον αρχαίο θεό Falacer. Μη έχοντας δώσει σημεία ζωής, θα έπρεπε κανονικά να τον είχαν κηρύξει αγνοούμενο. Καθώς όμως ένας τέτοιος χαρακτηρισμός θα έθετε σε κίνδυνο όχι μόνο το κύρος των θεών αλλά και το ίδιο το καταστατικό τους, κανείς δεν ήθελε ν’ αμφισβητήσει τις ιερές διατάξεις. Έτσι λοιπόν, προκειμένου ν’ αποφύγουν τη μικρή αυτή ρωγμή που θα μπορούσε να επιφέρει κατάρρευση, κράτησαν τον ιερέα στη θέση του· έστω και αν, δίχως καμιά περιγραφή, κανένα μύθο, καμιά εικόνα και εν τέλει χωρίς κανέναν πιστό, ο αρχαίος θεός, ασώματος πια, έμενε μονάχα ένα όνομα.

*

©Αργύρης Κόσκορος

φωτο: Στράτος Φουντούλης

Σ’ εποχές που η παρεχόμενη προς τους νέους ανθρώπους εκπαίδευση πραγματοποιείτο κατ’ οίκον κι ο δάσκαλος ήταν ε λ ε ύ θ ε ρ ο ς α π ό δ υ ν ά μ ε ι ς α λ λ ό τ ρ ι ε ς π ρ ο ς α υ τ ή ν, το επίπεδο της διδασκαλίας και της μάθησης ήταν υψηλό κι όλοι απολάμβαναν τους καρπούς μιας τέτοιας εκπαίδευσης. Όταν όμως άρχισε να οργανώνεται επίσημα η εκπαίδευση κι αναπόφευκτα να εντάσσεται σε διοικητικές κι άλλες ιεραρχίες, να γίνεται με λίγα λόγια σύστημα και να χάνονται οι παλιές ελευθερίες κινήσεων που είχαν οι δάσκαλοι κι οι μαθητές, ξέπεσε κατά πολύ το μορφωτικό αγαθό στη συνείδηση όλων κι απαξιώθηκε η δουλειά του δασκάλου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Tempus educare»