✤

Σε σιωπή μεσονύχτια, στ’ ακροχείλη σου,
με οδύνες βαθειά απ’ τα στήθη,
υγραίνω καυτά το μαντήλι σου.

Στου κενού τα κατάρτια γαντζώθηκα,
με νεφέλες, αντάρες, φιλιώθηκα.

Τραγουδιού απόηχος παρεκίνησε,
λαγόνων σου χυμός εκύλησε.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Από τα ερείπια έρως;»

Τα βάρη

Οι άδικοι
μιλούν για δικαιοσύνη
και φορτώνουν όλα τα βάρη
στις πλάτες των φτωχών
οι λίγοι ευνοούνται
είναι πανάρχαιο
αυτό το παιχνίδι
οι άρχοντες
να αδικούν τους πολλούς
και τους φίλους τους
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, πανάρχαιο παιχνίδι»

✤

Στο τετράγωνο μπλε σπίτι με τα μεγάλα παράθυρα ο ήλιος πέφτει κάθετος πάνω της. Η Φρίντα, απλωμένη στην κουνιστή πολυθρόνα της, λικνίζεται τραγουδώντας ένα μεξικάνικο τραγούδι:

«Κοίτα, αν σ’ αγαπώ…»

Εδώ και δυο μέρες, από τότε που έφυγε ο Ντιέγκο, μόνη της τροφή είναι ο ήλιος και η ανάμνησή του× σφραγίζει τα μάτια της, σφίγγει τα δόντια της και τον επαναφέρει νοερά στο πλευρό της. Αισθάνεται τη σφιχτή αγκαλιά του. Σαν κάπως να ζεσταίνεται.

-Ω! Καημένη Φρίντα, όταν γεννήθηκες σε σκέπασε ένα μεγάλο γκρίζο σύννεφο. Συνέχεια βρέχει, σκέφτεται.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτηρία Κρητικοπούλου & Δανάη Μαργαρώνη, Φρίντα»

Παιδική Ηλικία 1

Στο κατηφοράκι πίσω απ’ το Νοσοκομείο,
Νοσο ειον Αμα αδος εκεί|
όπου με τσίμπησε στη γλώσσα η σφθίνγκα
και μου δώσε η νοσοκόμα με τον αντιτετανικό
ένα ψωμί κατάλευκο με γλυκό πάνω
ψάχναμε πεταμένες σύριγγες από υαλί
με διαγράμμιση επάνω και βελόνες
και πτυελοδοχεία και σωλήνες ορών
και πατούσαμε τα σπασμένα που έλαμπαν
κάτω από ένα ήλιο όπως είπανε τροπαιοφόρο
ξέραμε από βατσίνες κι από μόλυνση
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Λαλιώτης, Παιδική Ηλικία 1-4»

✤

Η μικρή αμοιβάδα που είναι
των πλανητών ο ήσκιος
διαβάζει δίχως χείλη
τις Ώρες του Αυτόχειρα

φοράει
τη μεμβράνη της σαν αίμα
μα κι αυτό
το αίμα ακόμη
είναι υδαρό

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος, Απλότητα»

✤

Καθώς γύρισε το κλειδί κι έσπρωξε την πόρτα για να μπει στο διαμέρισμά του, δεν τον υποδέχτηκε η γνωστή θαλπωρή της ηλεκτρικής σόμπας που συνηθίζει να αφήνει αναμμένη. Βλέπεις εδώ και δύο χρόνια ελλείψει πετρελαίου τα καλοριφέρ δεν λειτουργούν και ο καθένας πρέπει μόνος του να φροντίζει τη θέρμανση. Καθώς μάλιστα του αρέσει η ζέστη δεν σκέπτεται το κόστος. Χαλάλι, προπάντων να μη κρυώσει γιατί αν την αρπάξει, μέρες που είναι, δεν θα ξέρει τι να σκεφτεί κι νους του θα πάει στο κακό.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευρυδίκη Τρισόν – Μιλσανή, Διάρρηξη μέσω πανδημίας»

✤

Ἀφοῦ χάραξε τὴ σύντομη πορεία του μέσα στὴ μέρα, κατρακύλησε πρὸς τὸ δείλι. Ἔπειτα ἀπὸ λίγο οἱ τελευταῖες του ρανίδες φωτὸς ἔπεφταν στὴ νύχτα κι ἔσβηναν· καὶ βρέθηκε ξανὰ στὸν τόπο ποὺ στριφογύριζε πρὶν ἀπ’ τὴν πρώτη χαραυγή του. Ἐκεῖ ὅπου οἱ μᾶζες σκοταδιοῦ εἶναι τόσο πηχτὲς ποὺ ἂν χύνονταν στὰ πράγματα τοῦ κόσμου θὰ τὰ στεροῦσαν ἀπ’ τὸ σχῆμα τους κι ἀπ’ τὸ χρῶμα τους· ἐκεῖ ὅπου τὰ πράγματα τοῦ κόσμου συνωστίζονται ἀσφυκτικά, μαγκωμένα ἀπ’ τὸ σκοτάδι καὶ στερημένα ἀπ’ τὴν ἀνακούφιση τῆς μέρας.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Δειλίες»

✤

Άξαφνα είδα τον Ιάκωβο να μπαίνει στην κάμαρα μές απ’ τον καθρέπτη. Ταράχτηκα, «πως γίνεται;» του λέω «μα δε βλέπεις, μου λέει ― χάθηκαν όλα», έτσι προσπάθησα να σώσω την ψυχή μου ή έστω λίγον ύπνο, γιατί ούτε μια μέρα δεν άνοιξα τα μάτια χωρίς να μεγαλώσει ποιο πολύ το μυστήριο ― κι όταν βράδιαζε οι κήποι γέμιζαν μητέρες κι οι στέρνες πρώιμα φύλλα για να κρύβομαι καλύτερα κι αργά τη νύχτα κλείδωνα κι άκουγα να γυρίζουν λες στον ύπνο τους τ’ άρρωστα παιδιά.

…….Αν ρίχναν ένα καράβι μες στο μυαλό μου θα ναυαγούσε.

✤