Αρχείο 20/06/2017

Ο ήρωας της ιστορίας μας είναι συγγραφέας και μάλιστα δόκιμος λογοτέχνης, που δε σημαίνει βέβαια και πολλά για μια εκδοτική πιάτσα σαν την τρέχουσα νεοελληνική. 55 χρόνων, μεσαίου ύψους, μεσαίου βάρους, έχει εκδώσει ήδη τρία βιβλία, μία νουβέλα και δύο μυθιστορήματα. Τα δύο τελευταία στον ίδιο μικρό εκδοτικό οίκο, με τον οποίο όμως εσχάτως ήταν στα μαχαίρια, κάτι που οσμίστηκε φέρελπις υπεύθυνη ανερχόμενου άλλου οίκου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Νικολής, Ο Ηρόδοτος και η κομμώτρια*»

Αρχείο 17/06/2017

ΠΟΡΕΙΑ

Προχωράμε
Η γη κτίζει τα βήματα μας
Στον «κόσμιο» παλμό της
Ο ήλιος φλερτάρει
Με το «μέσα» μας φως
Ο αέρας παρασέρνει
Τη φωνή μας στη δική του γλώσσα
Προχωράμε
Τέλειες κατασκευές
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σταυρούλα Δεμέναγα, ‘Οι μνήμες είναι φωνές’»

Αρχείο 16/06/2017

1.
Από τη μεριά του Π.

Γίνεται να είσαιυπάκουος αλλά και σβούρας; Αυτός όμως, έτσι ακριβώς ήταν. Τα αλλεπάλληλα πήγαινε έλα του δεν είχαν σταματημό. Yπάκουος αλλά και πραγματικός μπελάς. Αεικίνητος, σωστός διαβολάκος θα έλεγες, μέχρι τα πέντε χρόνια του σπανίως να τον  δεις σε καρέκλα. Κι όταν καθόταν ήταν τέτοια η ένταση και το στριφογύρισμα που σου θύμιζε εκκρεμές. Το κορμί του, ανίκανο να αποδράσει εξ αιτίας κάποιας «άνωθεν» απαγόρευσης (ή επειδή οι ίδιες οι περιστάσεις ήταν αφ’ εαυτού τους αποτρεπτικές, όπως π.χ. αναγκαστική παραμονή σε σινεμά, θέατρο, αυτοκίνητο, τρένο, εκκλησία) ακατάπαυστα περιδινούταν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χρύσα Φάντη, Το αγόρι»

Αρχείο 15/06/2017

Αυτόματη Γραφή

Φιλήθηκαν.
Άφησε να της φύγει ένα: «Ναι, καλέ μου. Να είσαι, παρόλα αυτά, τρυφερός».
και τεντώθηκε χαύνα στα κλινοσκεπάσματα.
Το φως, στο νεύμα της, χαμήλωσε μόνο του,
κι έφαγε τον εαυτό του το φυτίλι, αφήνοντας κάπνα στο ταβάνι.
Μετά έκλεισε τα μάτια.
έσφιξε τα βλέφαρα μέχρι που βγήκαν από τους θόλους της οχιές.
Του τυλίχτηκαν στον λαιμό,
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Σούκουλης, Madame Bovary»

Αρχείο 13/06/2017

Το κορίτσι με τα μαύρα υπήρξε η πρώτη έκπληξη πάνω στην τέχνη του κινηματογράφου, όπως τη διδαχτήκαμε στην Ελλάδα. Κόντρα στη συνήθη ελαφριά ηθογραφία της εποχής, ο Μ. Κακογιάννης αφήνει ελεύθερο και άγριο τ΄αφήγημα της απλής ζωής. Με φόντο έναν τόπο οραματικό, που υπάρχει μονάχα γι΄αυτήν την πικρή ιστορία, μια άλλη αισθητική της ιδέας του θανάτου προβάλλει. Είναι τόσο λίγα, τόσο μετρημένα όσα κατέχουν την αληθή σημασία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Οι λειμώνες με τους ασφόδελους»

Αρχείο 12/06/2017

Κωμικού, ξυπόλυτου θιάσου/έργο τρομερό τα όρη του Καυκάσου
ίθρα ου θανάσιμη τσουλήθρα/ίθρα οα ακατα βόθρα, κολυμπήθρα

Σε πηγή θολή και μολυσμένη/την κρυφή μου αγάπη έχω βαφτισμένη
ερε ο σ’ όλα υπερέχω/όλα τα ζητώ και τίποτα δεν έχω (*)

(σιγανά)
των γυναικών και των αντρών
αχ μάτια μου!
αλάδωτοι οι μεντεσέδες
να προκαλούν συνήθισαν
της φύσης τούς …κορσέδες

(στην εισαγωγή χαμηλά)
παίζουν νταούλια και ζουρνάδες
σουραύλια και τσιφτάδες

ένα δύο τώρα! Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, ίθρα ου θανάσιμη τσουλήθρα (*)»

Αρχείο 10/06/2017

Όπου μια φαινομενικά ασυνήθιστη φιλία, σε υπερ –παπαδιαμάντειο ύφος.

Στους φίλους της ΑΛΕΦ

«Π ο ύ π α ς  π ι δ ά κ ι μ΄ π ο ύ  π α ς
Κ ι  μ α ς  ι δ ώ  μ ά ς  π α ρ α τ ά ς;»

Ο μείραξ, ο τα θρηνητικά ταύτα μέλη εκφωνήσας μεταξύ δακρύων και ρινορροής, υπό θερινόν απρόοπτον υετόν και επί την εξ αιτίας αυτού αβεβαίαν και μετακινουμένην όχθην του χειμάρου Δ ρ α κ ο ν έ ρ α, εστάθη προς στιγμήν άφωνος καίτοι ακόμη κλαίων. Κύριος οίδε τις πατρογονική -ή μάλλον μητρογονική, ούτως ειπείν- περίφροντις σκυταλοδοσία έσχεν τον νεανίσκον τούτον ως τελικόν αποδέκτην της ρητής παραδόσεως: οσάκις ενέσκηπτε θάνατος άρρενος τινος μέλους της οικογενείας, η ελεγεία, η και μ ο ι ρ ο λ ό ι λεγομένη, έδει χωρήσαι παρά του πλησιεστέρου μέλους της οικογενείας τού ευρόντος τον νεκρόν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Παιδός διαπόρια»