Αρχείο 08/06/2017

Ερχόντουσαν συχνά στο γραφείο για δουλειές. Ζούσαν μόνοι στο μεγάλο εξοχικό τους. Τα παιδιά τους είχαν μείνει στην Αθήνα, εκείνα έφτιαξαν τις δικές τους ζωές, ενδεχομένως να τις χάλασαν κιόλας, κρατώ επιφυλάξεις γιατί δεν γνωρίζω. Ο κυρ Χρήστος ήταν μηχανικός του πολυτεχνείου, είχε θέση στο δημόσιο με καλό μισθό κι όταν αποχώρησε, λόγω γήρατος, έπαιρνε καλές συντάξεις, κύρια και επικουρική. Πράος κι ανοιχτοχέρης ο κυρ Χρήστος, το εντελώς αντίθετο η κυρά Tασία, γκρινιάρα και παραδόπιστη. Αυτός πλησίαζε τα ογδόντα κι εκείνη λίγο παρακάτω.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Παπαθανασόπουλος, Εξ αδιαθέτου»

Αρχείο 06/06/2017

Τα βαρόμετρα της δημοσκόπησης έχουν μπει για τα καλά στη ζωή μας και από ότι φαίνεται τίθενται σε μόνιμη βάση προσέγγισης κι αξιολόγησης της πραγματικότητας, αποτελώντας στοιχείο ενός υπεύθυνου σχεδιασμού. Σε ότι αφορά, λοιπόν, την αναγνωσιμότητα των βιβλίων, τα πράγματα είναι απογοητευτικά. Ελάχιστοι διαβάζουν βιβλία σε καθημερινή βάση επί μία ώρα, ενώ το ποσοστό ανεβαίνει όχι τόσο σημαντικά όσον αφορά τις εφημερίδες και τα περιοδικά.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Α. Δημητριάδης, Η αβάσταχτη γοητεία του βιβλίου»

Αρχείο 02/06/2017

Τρέχοντας, πρόλαβε και μπήκε σε μια πολυκατοικία. Τον κυνηγούσαν από το πρωί σήμερα. Είχε καταφέρει να ξεφύγει, όχι εντελώς όμως ακόμα. Ανέβηκε από τις σκάλες στην ταράτσα, έκατσε κάπου σκιερά κι έβλεπε από κει ψηλά την πόλη να μην δίνει δεκάρα. Λαχανιασμένος, ιδρωμένος, προσπάθησε να πάρει μερικές ανάσες. Πότε πήγαν όλα στραβά;

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ύπερος, Τέλος»

Αρχείο 02/06/2017

✤

[…]Επέστρεφα απ’ το σχολείο και, ή έπεφτα πάνω σε μεγάλο καυγά ή είχε μόλις προηγηθεί. H μάνα μου μού έβαζε τότε να φάω ρουφώντας τις μύξες της κι αναστενάζοντας, και η χοντρή, αναψοκοκκινισμένη, ανακάτευε τη σόμπα και έριχνε παραπανήσια ξύλα, ή ήταν ξαπλωμένη, με το ένα χέρι είχε καλυμμένο το πρόσωπό της και με το άλλο κρατούσε την κοιλιά της, που ανεβοκατέβαινε πιο γρήγορα απ’ το κανονικό, και η μάνα μου με τη μαντίλα ως στα μάτια έπιανε το πλεκτό και έπλεκε με ασυνήθιστες ταχύτητες, και τότε δεν μου κατέβαινε μπουκιά. Με τα χρόνια και με τόσες εντάσεις στο διώροφο κατάντησα από στρουμπουλό και αφράτο παιδάκι, ένα άχαρο ξερακιανό πλάσμα, που έτρωγε σχεδόν ελάχιστα, και φυσικά ο κύριος υπεύθυνος και γι’ αυτό ήταν η μάνα μου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευσταθία Ματζαρίδου, Το διώροφο»

Αρχείο 01/06/2017

Απόπειρα

Εδώ είναι χειμώνας αγάπη μου,
κάτι σαν γκρίζα αλογότριχα
κι εσύ είσαι ένας μικρός μπρούτζινος άγγελος,
στην πλάτη σου καρφίτσωσα δυο δυνατά αετού φτερά

δες πόσο λευκά και γαλήνια είναι όλα,
μελετώ την σιωπή καθισμένη σε μια γωνιά
ήσυχα μόνη μου, σαν να είναι κάτι ιερό

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ντέπη Φαρκάτση, δύο ποιήματα»

Αρχείο 30/05/2017

Σύνοψη τραγικής, λαϊκής ιστορίας

Αρχαίοι άγγελοι
χαιρετούν με τις
χάρτινες σημαίες τους.
Όλο και όλο,
μονάχα αυτό απέμεινε
απ΄εκείνη την παρέλαση

Το κέντρο είναι παραθαλάσσιο. Πάνω απ΄τα τραπέζια σειρές πολύχρωμοι λαμπτήρες μαρτυρούν τους ανέμους όταν έρχονται. Αν κοιτάξεις από μακριά εκείνον τον παράξενο όρμο θα πιστέψεις πως ταξιδεύει μες στη δόξα της νύχτας.

Κάθε βράδυ μια μικρή και κάπως αδέξια ορχήστρα παίζει ένα σωρό γνωστά τραγούδια. Είναι μια τρυφερή συντροφιά για τους θαμώνες του κέντρου. Μα είναι κάποια στιγμή που η ορχήστρα βρίσκει επιτέλους το ρυθμό της και οι πελάτες αμήχανοι συλλογίζονται τις πίκρες τους που αποκοιμήθηκαν για να επιστρέψουν τώρα δριμύτερες και οδυνηρές. Τότε το γκαρσόνι διατάζει το τέλος του κονσέρτου και οι οργανοπαίχτες απομακρύνονται με μια βαθιά υπόκλιση. Το κοινό χαιρετά συγκαταβατικά. Όσα θα συμβούν εφεξής ανήκουν στη σφαίρα του ανεπανάληπτου και του αδύνατου.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, παρά θίν’ αλός»

Αρχείο 29/05/2017

Χαμογελάμε.
Στ’ αστεία σκλαβοπάζαρα
στις Τράπεζες των πληβείων
στο ξεσπίτωμα
στο παιχνίδι του τυφλού
μέσα στον ηλεκτρικό
«ό, τι έχετε ευχαρίστηση»
και χαχα χουχα τριγύρω
οι πελάτες.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Τα απόκρυφα σήματα»