Αρχείο 16/11/2016
HOUR I
Μπροστά μου έχωμια λευκή σελίδα
μαύρος παγωμένος άνεμος τη διαπερνά
οι μέρες πονάνε καθώς βαδίζουν προς τα μεσάνυχτα
κι όσα θα ήθελα να πω λιποθυμάνε στα φτερά μιας ετοιμόρροπης ακινησίας.
Σαν πλοίο ακυβέρνητο το σώμα μου που ναυαγεί σε σάπιες αγκαλιές Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χρήστος Κάρτας, δύο ποιήματα»
Αρχείο 15/11/2016
Κάπως έτσι
πάντα γράφονται
τα βιβλία της ζωής μας
Αντί εξωφύλλου
Και τώρα, με τελειωμένες όλες τις εκκρεμότητες, θα επιστρέψουμε στις παλιές μας μοναξιές.
Άλλος στο μικρό δωμάτιο που τίποτε δεν συμβαίνει, άλλος στις δουλειές, τις αρρώστιες, τις αγωνίες, τα ξυπνήματα, τα παιδιά, προς θεού τα παιδιά.
Άλλος σε μια βρύση, πλάι στην κρήνη, στα φιλμ της εταιρείας Magnum που πια δεν υπάρχει. Μια ολόκληρη ζωή τυφλός, με τους αιώνες κρεμασμένους πάνω στο σκήνωμά σου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Το μυθιστόρημα της Κάτιας»
Αρχείο 14/11/2016
Σεπτέμβριος στον κρόταφο
για την ευθανασίατου έρωτα κανείς δεν μίλησε απ΄ τους ενόρκους.
μονάχα λίπος έσταζε δυσοίωνο
απ το στήθος το δεξί της Δυσδαιμόνας.
άφαντο το αίμα της μες στο μαντήλι.
κανείς δεν μίλησε.
κι αφού
τελείωσαν τα παραστατικά
κι αφού η σιωπή της κρεμάστηκε απείραχτη
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέλλα Δούμου, “κι αφού η σιωπή της κρεμάστηκε απείραχτη”»
ΘΑ
Ναι! Στις χαράδρες του λαιμού, στα ρυάκια τους, τα χέλια των χειλιών μου θα ελίσσονται, όταν πια δεν θα λέγεσαι Νέηνταρ Μπόρομιρ ή Αρθούρος, και οι Λόγοι του Οίκου σου θα μου ανήκουν. Θα σου μαγειρεύω σμέουρα και οβριές, και στις λόχμες θα διαβάζω τους παλμούς σου. Θα με λες Λoβ, και θα βγαίνουν μικρές φωτιές απ’ το στόμα σου. Στη λεκάνη μου θα πλένεσαι σπαρτός για ν’ αφαιρέσεις τα σημάδια της θεογονίας. Αμετανόητα γήινος.
Στ’ άγρια βελανίδια θα βρίσκουμε την τύχη μας και ο Χρόνος θα μας παρακαλάει να ψηλώσει. Μα δεν θα γίνεται.
Γιατί θα έχουμε περάσει από πάνω του.
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading
Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες
Αρχείο 11/11/2016
Γνωριστήκαμε πριν μερικά χρόνια στην Πάτρα, την παγκόσμια ημέρα ποίησης καλεσμένοι όλοι μας από το φίλο Γιάννη Παππά. Εκείνη ήταν συνοδό μέλος κάποιου ποιητή κι είχαμε ανταλλάξει ελάχιστες κουβέντες μεταξύ μας. Είχε μεγάλα λυπημένα μάτια που τα αισθανόμουνα καρφωμένα πάνω μου, όταν διέτρεχα το οπτικό της πεδίο, διαφορετικά αναζητούσαν να εστιάσουν πάνω μου σαν περισκόπιο υποβρυχίου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια, Πάντα υπάρχουν ΑΛΛΕΣ»
Αρχείο 10/11/2016
Η παρούσα επιστολή βρέθηκε επί του ατόμου της Ηγουμένης του Τάγματος των Μοναχών του Χρυσού Ανθουρίου, μετά θάνατον. Με βάση τα γραφόμενα, πρέπει να είναι η τελευταία επιστολή από δεκαπέντε, από μια μονομερή αλληλογραφία που η Ηγουμένη διατηρούσε με κάποιον που φέρεται να είναι πνευματικός της σύμμαχος, παρ΄ότι είναι ενδεχόμενο η σχέση να είχε, αρχικά, στοιχεία πιο περίπλοκα, τα οποία όμως δε θα είχε υπάρξει εφικτό να αποσαφηνιστούν ιστορικά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Επιστολή Δέκατη Πέμπτη ( η θρυλούμενη)»
– Βρέχει πάλι! Ωχ!Αυτός ο βήχας!
Μα τι μούρθε τώρα και τα ξαναθυμήθηκα; Ξέρετε όμως; Έχουν καμιά φορά το γούστο τους και τα παλιά… τα περασμένα… Μπα όχι· δεν είν΄ αυτό που λέτε. Μαύρα και σκοτεινά ήτανε τα δικά μου. Μα να, τώρα δα, έτσι που τα λέγαμε… Κάτι πράματα! Καλέ, είναι να σκάνει κανείς στα γέλια, σα βάζει με το νου, που πάει καμιά φορά η κουβέντα… Κ΄ ύστερα ξέρετε; Εσάς, δε σας θεωρώ πια ξένο… Αλήθεια! Θέλετε, λοιπόν, να μιλήσουμε σοβαρά; Μα πώς ήρθε έτσι ο λόγος! Θε μου αυτός ο βήχας! Αχ! έτσι έβηχε κ΄ η μάνα μου… Το ξέρω… το ξέρω… απ΄ αυτό θα πάω κι εγώ… έτσι έβηχε και κείνη τις μέρες που… Διαβάστε περισσότερα-Continue reading
Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες
Αρχείο 08/11/2016
Τη νύχτα έπλασε γεμάτη όνειρα ο θεός
μορφές μες τους καθρέφτες που μας μοιάζουν
ώστε να αισθανόμαστε πως είμαστε απλώς
μια αντανάκλαση. Γι αυτό και μας τρομάζουν.
Μπόρχες Οι καθρέφτες
Ο άνεμος κόπασε.
Το νερό μια ευθεία ως τον ορίζοντα.
Κοίτα, περπάτησε…
Κινείσαι; κινείται
αυτός που θ’ αντικρίσεις
στο υγρό γυαλί
νέα πολιτεία
πλάι του
δοκιμάζει την τύχη της, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Καίτη Παπαδάκη, “σκόνη του σύντομου καλοκαιριού”»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.