Χρήστος Κάρτας, δύο ποιήματα

Αρχείο 16/11/2016

fav-3

HOUR I

Μπροστά μου έχωμια λευκή σελίδα
μαύρος παγωμένος άνεμος τη διαπερνά
οι μέρες πονάνε καθώς βαδίζουν προς τα μεσάνυχτα
κι όσα θα ήθελα να πω λιποθυμάνε στα φτερά μιας ετοιμόρροπης ακινησίας.

Σαν πλοίο ακυβέρνητο το σώμα μου που ναυαγεί σε σάπιες αγκαλιές
κάποτε όμως γνώρισε την αθανασία με ένα μόνο άγγιγμά σου.
Ήταν ένα όμορφο χάραμα σε ένα απαίσιο καλοκαίρι
τώρα πια τίποτα δεν έχει σημασία
μα εξακολουθώ να πίνω όπως τότε.

Είναι κι εκείνος που με ακολουθεί και με γνωρίζει πιο καλά απ’ τον καθένα
με δείχνει με το δάχτυλο και γίνομαι σκλάβος της αρρώστιας του
αν του αντιμιλήσω μου σφίγγει το λαιμό
αλλά από αύριο θα του ανήκει η τρύπια σημαία που με σκεπάζει!

fav-3

4:38 ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΑΒΒΑΤΟΥ

Η καρδιά μου υπολειτουργεί πάνω στο ακατάστατο τραπέζι
δίπλα της ένα άδειο μπουκάλι μπύρας
δεν πάει άλλο είπα,
πρέπει να μαζέψω τα κομμάτια της κατεστραμμένης χίμαιρας.
Μελανές κηλίδες με πολιορκούν και με νικάνε
εμποτίζουνε το δέρμα μου
με μαθαίνουν να φοβάμαι τους διαλόγους
μα κάποιοι τολμηροί εξακολουθούν να με ρωτάνε.

Η κίνηση στη λεωφόρο αυξάνεται καθώς το απόγευμα βαθαίνει
πετάω το τσιγάρο μου πάνω σε κάτι πρόσφατα χειρόγραφα
δυο εραστές στη στάση αγκαλιασμένοι
-τι περιμένουν άραγε τόσο νωρίς;-
Βουλιάζω στην παλιά την πολυθρόνα
έτοιμος πάλι να πνιγώ στις θυελλώδεις σταγόνες μιας λευκής νεροποντής.

*
©Χρήστος Κάρτας
φωτο©Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε