Ἄλλοτε η θάλασσα…
Ἄλλοτε ἡ θάλασσα μᾶς εἶχε σηκώσει στὰ φτερά της
Μαζί της κατεβαίναμε στὸν ὕπνο
Μαζί της ψαρεύαμε τὰ πουλιὰ στὸν ἀγέρα
Τὶς ἡμέρες κολυμπούσαμε μέσα στὶς φωνὲς καὶ τὰ χρώματα
Τὰ βράδια ξαπλώναμε κάτω ἀπ᾿ τὰ δέντρα καὶ τὰ σύννεφα
Τὶς νύχτες ξυπνούσαμε γιὰ νὰ τραγουδήσουμε
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading
Αρχείο 05/01/2016
Ιόντα επιθυμίας
«ἔλθε μοι καὶ νῦν, χαλεπᾶν δὲ λῦσον
ἐκ μερίμναν, ὄσσα δέ μοι τέλεσσαι
θῦμος ἰμέρρει, τέλεσον»
Σαπφώ
Και τώρα έλα μου,
κι απ΄ τον σκοτεινό λύσε με
καημό, κι όσα να γίνουν
ποθεί η ψυχή, κάνε για με
Δεν αναπνέω σε τροχιά Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαργαρίτα Παπαγεωργίου, “Η έλξη μας άλμα σε γκρεμό” -ποίηση»
«Κι αν κάποτε τα φρένα σου το Δίκιο, φως της αστραπής, κ’ η αλήθεια σου χτυπήσουνε, παιδάκι μου, να μην τα πεις. Θεριά οι ανθρώποι, δε μπορούν το φως να το σηκώσουν. Δεν είναι αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής. Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταβρώσουν» (Κώστας Βάρναλης, ‘Οι πόνοι της Παναγιάς’).[1]
Στις 14 Φεβρουαρίου του 1883 γεννήθηκε ο Κώστας Βάρναλης, ο ποιητής που εμβάθυνε τα όρια της ελληνικής ποίησης. Η ποίηση του Κώστα Βάρναλη δεν περιμένει τιμές και επαίνους παρά είναι άμεση και ευθύβολη, «ζωντανή» και «δροσερή». Ο Κώστας Βάρναλης με τους εγερτήριους στίχους του στέκεται πάντα δίπλα στο πλευρό των εργατών, των απόκληρων και των περιθωριοποιημένων. Διαβάστε περισσότερα-Continue reading
Αρχείο 4.1.2016
οι φωταψίες του έρωτα
σαν άνεμος ωτακουστής σε σύννεφο διαβατικό
λες και το κρύσταλλο των τραγικών ματιών σου
τα μακρυά μαλλιά σου μέχρι τα κύματα της ακρογιαλιάς
τα δέσαν άστρα σε βράχια αρμονικά
οπτασίες στην προσευχή που δέονται τα φύκια
στο γαλάζιο κοντύλι τ’ ουρανού Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης, Νίκος Εγγονόπουλος «Το έβδομο τραγούδι της αγάπης» [2016]»
Αρχείο 03/01/2016
Κιάτο 1888 – Αθήνα 1942
Απομεινάρια
Στα χαλίκια που εφίλειε το κύμα
κάποια έμεινε ολάπαλη αρμύρα·
μέσ’ το βάζο που ήταν ο μόσχος
ένα μύρο απαλόν απομένει·
στην ψυχή μου που φώλιαζ’ η Αγάπη
ένα χάος, ένα χάος μυρωμένο!
Δέντρα
Ω δέντρα, που αργοσέρνετε την κορυφή στο χώμα, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρώμος Φιλύρας, “Το φως επόθησε ο τυφλός και τούγινε θρησκεία…”»
Από το εξώφυλλο της ποιητικής συλλογής
Χιόνι
Άφες αυτοίς το αντάμωμα, την ωραιότητα του σώματος,
τις έξυπνες γυναίκες, την ολοκλήρωση,
εγώ αλλού έστρεψα τα μάτια:
το γκρίζο τ΄ουρανού, η αθωότητα της πολιτείας –
δεν πήγα, δεν ξέρω…
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading
Αρχείο 1.1.2016
Ο κάθε καλός αριστερός ποιητής ζητά με την επανάσταση να διαπράξει το έγκλημα της πατροκτονίας. Να κόψει τον ομφάλιο λώρο από την ποθητή μητέρα-τροφό-κατεστημένο, που θα του επιτρέψει επιτέλους να ενηλικιωθεί.
Ο κάθε καλός αριστερός ποιητής παραμένει καθηλωμένος στο μετά-εφηβικό του στάδιο, γι’ αυτό γέμισε η αριστερά με δεκαοκτάχρονους-πενηντάρηδες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Δρανδάκης-Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Αριστεροί ποιητές και οιδιπόδειο [2016]»
Αρχείο 31.12.2015
Μέρος 1ο
Σκύβω στον εαυτό μου λες κι έχω μάρσιπο, να δω πού έχει κυλήσει το μπουκάλι μου.
Διψάω. Μ αυτή την θαλασσοταραχή έχει πάει πιο μέσα στον κλωβό, κοντά στα πατάκια των πηδαλίων. Με το που έφερα γύρο το ακρωτήρι και κοίταξε η μύτη στο πέλαγος , ο κόλπος σύρθηκε στο σχοινί και άνοιξε η θάλασσα σαν αλεξίπτωτο μπροστά μου. Πάει το πηχτό πράσινο νερό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Παύλος Αβραμίδης, Νησί Utö, Σουηδία -1 [2015]»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.