ελληνική λογοτεχνία – Σελίδα 222

Θανάσης Αγάθος, H εποχή του μυθιστορήματος -παρουσίαση, απόσπασμα [2014]

21/12/2014

Αρχείο 21.12.2014

Εκδόσεις Γκοβόστη

Το βιβλίο αυτό επιχειρεί να καταθέσει έναν προβληματισμό πάνω σε ευρύτερα και ειδικότερα θέματα που σχετίζονται με την πρόσληψη των μυθιστορημάτων της γενιάς του ’30, της γενιάς που επαινέθηκε και επικρίθηκε όσο καμία άλλη λογοτεχνική γενιά στην Ελλάδα και αποτέλεσε συλλογικό φαινόμενο με πολύ μεγάλη χρονική διάρκεια.

Μέσα από το μυθιστόρημα, το οποίο επαναφέρουν θριαμβευτικά στο προσκήνιο της ελληνικής λογοτεχνικής ζωής, οι πεζογράφοι της γενιάς του ’30 στρέφονται προς τη διερεύνηση του ανθρώπινου ψυχισμού, ιχνηλατούν διαπροσωπικές σχέσεις σύνθετες και τάσσονται έμπρακτα εναντίον της εσωστρέφειας, δείχνοντας τη διάθεσή τους να παρακολουθήσουν την ευρωπαϊκή λογοτεχνία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θανάσης Αγάθος, H εποχή του μυθιστορήματος -παρουσίαση, απόσπασμα [2014]»

Βασίλης Ν. Πης, Καρτ Ποστάλ -”σωσίβιες λέμβοι σε καταστρώματα πλοίων”

20/12/2014

Αρχείο 20/12/2014

ΣΩΣΙΒΙΕΣ ΛΕΜΒΟΙ

Οι μέρες που φαίνονται μπροστά μας
Είναι σωσίβιες λέμβοι σε καταστρώματα πλοίων
Και μας περιμένουν μαζί
Τα μέλλοντα να εξερευνήσουμε

Τα παρελθόντα, είναι ναυαγισμένα πλοία
Που ’χουν ακόμα τα φώτα τους ανοικτά
Στάζουν αλάτι και νερό από τα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Ν. Πης, Καρτ Ποστάλ -”σωσίβιες λέμβοι σε καταστρώματα πλοίων”»

Pablo Neruda: ‘Να ξυπνήσει ο ξυλοκόπος’ -του Σίμου Ανδρονίδη [2014]

20/12/2014

Αρχείο 2.12.2014

Ο σπουδαίος Χιλιανός ποιητής Pablo Neruda, είναι ο μεγάλος ‘ανατόμος’ της γης και της μνήμης της Νοτίου Αμερικής. Το ποιητικό του έργο ανάγεται στο φως, στο πάντα λυτρωτικό φως της ενεργής και «ζώσας» μνήμης. Ο μεγάλος Χιλιανός ποιητής αναπλάθει και μεταπλάθει ποιητικά τη γη, τα ποτάμια, τις πέτρες και τα βουνά της Νοτίου Αμερικής. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Pablo Neruda: ‘Να ξυπνήσει ο ξυλοκόπος’ -του Σίμου Ανδρονίδη [2014]»

Όταν το ωφέλιμο συναντά το τερπνό

19/12/2014

Αρχείο 19/12/2014 -Πέτρος Μαρτινίδης, Σύρριζα, Νεφέλη, Αθήνα 2014, σελ. 184

Από τον ΛΟΪΚ ΜΑΡΚΟΥ (LOÏC MARCOU)

Mε το τελευταίο αστυνομικό μυθιστόρημα του Πέτρου Μαρτινίδη επανέρχεται το παλιό θέμα περί χρησιμότητας της λογοτεχνίας, γνωστό από την εποχή του Αριστοτέλη και του Οράτιου.[1] Στην προμετωπίδα του βιβλίου παρατίθεται η φράση που ο ιταλός ποιητής Τζιάκομο Λεοπάρντι απηύθυνε σε επιστολή προς τον μέντορα και φίλο του Πιέτρο Τζιορντάνι, στις 24 Ιουλίου 1828: «Έτσι το τερπνό μού φαίνεται περισσότερο ωφέλιμο από κάθε άλλο ωφέλιμο και η λογοτεχνία η πιο αληθινά και σίγουρα ωφέλιμη από όλες τις ξερές επιστήμες της πολιτικής και της στατιστικής». Δεν θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερη προμετωπίδα, δεδομένου ότι αυτό που χαρακτηρίζει το Σύρριζα είναι, ακριβώς, οι δυο σημαντικές αρετές της λογοτεχνίας: το τερπνό και το ωφέλιμο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Όταν το ωφέλιμο συναντά το τερπνό»

Σταυρούλα Γάτσου, Χτίστες [2014]

18/12/2014

Αρχείο 18.12.2014

Έχτιζε χρόνια, πάλεψε πολύ.

Πέρασε βράδυα έρμαιο σαρκοβόρων.
Μάζεψε πολλές φορές από το πάτωμα ότι είχε απομείνει:
αποφάγια, νύχτες, χρόνια, μήνες και ήττες.

Δεν ήταν σωστό και συχνά δεν ήταν δίκιο, δεν ήταν ωραίο,
κάποιες φορές η εικόνα της προκαλούσε ναυτία
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σταυρούλα Γάτσου, Χτίστες [2014]»

Στέλλα Χαιρέτη, Ο τόπος πόνος -ποίηση

17/12/2014

Αρχείο 17/12/2014

Θέλω να βρεθώ σ’ ένα χώρο κλειστό.
Μορφές γεμάτες αιχμές πληγώνουν την ανάσα μου.
Ο χρόνος ανοίκειος αντίπαλος.
Ποιανού η σκέψη αντανακλάται και ηχεί;
Ποιανής ο πόνος ουρλιάζει έλεος;
Ποιός νεκρός προσμένει την ανάσταση;
Ποιός ζωντανός τη σταύρωση;
Η Γένεση ημέρα πρώτη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέλλα Χαιρέτη, Ο τόπος πόνος -ποίηση»

Αντώνης Αντωνάκος, Γυμνοπαιδίες -από τη συλλογή «Αγριοβατόμουρα πικρά»

16/12/2014

Αρχείο 16/12/2014

ΓΥΜΝΟΠΑΙΔΙΕΣ

Εκείνα τα χρόνια έκανα όλες τις δουλειές. Μάζευα δεκάρες και κατοστάρικα. Πήγαινα κάλφας κοντά στους μαστόρους και μάθαινα τα μυστικά. Χτίσιμο, αγροτικά, μπακαλική μέχρι και πεθαμένους καλαφάτιζα. Το φόρτε μου όμως ήταν η κουρευτική. Όλο το χωριό περνούσε απ’ τα χέρια μου. Οι άντρες μόνο, οι γυναίκες βολεύονταν μεταξύ τους. Τότε δε θέλαν και πολλά. Οι περισσότερες είχαν κότσο. Κόβαν την ψαλίδα κι αυτό ήταν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Αντωνάκος, Γυμνοπαιδίες -από τη συλλογή «Αγριοβατόμουρα πικρά»»

Σωτήρης Παστάκας, Μια γέφυρα να περπατάνε τα ποιήματα

13/12/2014

Αρχείο 13/12/2014

SARAJEVO

στη Raffaella Marzano

Μια παύση σε ανοιχτό μικρόφωνο μετά το «grazie»
με πνιγμένη φωνή, τα μάτια βουρκωμένα,
γιατί ραγίζει κι η φωνή γκρεμίζεται σαν γέφυρα.
Μια γέφυρα είναι η φωνή που ενώνει τις δυο όχθες
του Μιλιάτσκα να περπατάν πάνω της οι άνθρωποι
να συναντιόνται να αγκαλιάζονται. Μια γέφυρα
να περπατάνε τα ποιήματα. Ακούγεται ο πόλεμος Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας, Μια γέφυρα να περπατάνε τα ποιήματα»