Αρχείο 04/11/2014

Τάξη

Εδώ τα βήματα ήταν βαριά και σίγουρα μετρημένα
Οι ανάσες χωρούσαν μέσα τους τον ορίζοντα τα σπίτια
Τα όνειρά τους τίποτα δεν περίσσευε αν αφαιρούσες
Μια πέτρα γκρεμίζονταν το σπίτι μια λέξη έπεφτε
———Ο ουρανός.

Κάθοδος

Επάλληλα στρώματα πετρωμάτων συγκρατούν
Το έδαφος γεμάτο από αρπαχτικές ρίζες φυτών Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τάσος Πορφύρης, ‘Την τρομαγμένη ηχώ της δικιάς σου φωνής’»

Αρχείο 03/11/2014

ΣΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Πῶς νά μιλήσω με τά δένδρα
τή γλῶσσα τῆς ὑπομονῆς ἐγώ,
πού δέν ὑπέμεινα μήτε γιά ἕνα καλοκαίρι
τόν δίκαιο ρυθμό τοῦ οὐρανοῦ;

Σπαταλημένη μέσα στήν ἀχλύ Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βάννα Γ. Πασούλη, “παίζουν τά βότσαλα στίς κοῖτες τῶν χειμάρρων” -ποίηση»

Αρχείο 30/10/2014

Από “Το τρία του ενός”, ποιήματα 2002

1.
Θλίβομαι
Θνητού θεού θαρρείς θύμα
Εγώ
Που σιώπησα σιωπές σιαγόνων σιγής
Που ασπάσθηκα ασπάλαξ άσπιλον άσπρο
Τα ιμάτιά μου να διασκορπίζω και
Να επανέρχονται ατόφια
Εγώ,τώρα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιωάννης Ψάρρας, τέσσερα ποιήματα»

Αρχείο 28.10.2014

Σ΄αυτό το σπίτι εκτυλίχθηκαν οι έρωτές σου. Μετά, εν έτει 1922 ο χαμός σου απ΄αρρώστια ανεξιχνίαστη. Μετά το σπίτι έκλεισε. Σκέπασαν τα πράγματα με πανιά. Αυτά τα ίδια θ΄ανάβουν νύχτες ολόκληρες στις κορυφές. Σκεύη, καναπέδες, το μεγάλο, σκαλιστό τραπέζι που σε κράτησε τρία μερόνυχτα. Όλα σκεπάστηκαν, σαν να χιόνισε μες στο σπίτι για τρεις μέρες και τρεις νύχτες. Θα σε θυμάμαι εκεί μες στην ησυχία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Επετειακά [2014]»

Αρχείο 27.10.14

Εκεί στο Πασαλιμάνι ο πρώτος φίλος που «έβγαλε» αμάξι ήτανε ο Φάνης.
Η μάνα του είχε το μικρό ξενοδοχείο «Βερσαλίες» δίπλα στο καφέ «Φοντάνα.»

Στο μικρό αυτό ξενοδοχείο οι πελάτες έμπαιναν και έβγαιναν όπως σε σταθμό τρένων. Όταν τα απογεύματα τον άφηνε στο πόδι της και τύχαινε κάνα καλό ζευγάρι, έβγαινε στο μπαλκονάκι και μας έκανε νοήματα να πάμε απάνω. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πέτρος Κυρίμης, Η μοναξιά στη φωνή [2014]»

Αρχείο 27/10/2014

Εκεί στο Πασαλιμάνι ο πρώτος φίλος που «έβγαλε» αμάξι ήτανε ο Φάνης.

Η μάνα του είχε το μικρό ξενοδοχείο «Βερσαλίες» δίπλα στο καφέ «Φοντάνα.»

Στο μικρό αυτό ξενοδοχείο οι πελάτες έμπαιναν και έβγαιναν όπως σε σταθμό τρένων. Όταν τα απογεύματα τον άφηνε στο πόδι της και τύχαινε κάνα καλό ζευγάρι, έβγαινε στο μπαλκονάκι και μας έκανε νοήματα να πάμε απάνω. Όλες οι πόρτες είχανε κρυφές τρύπες που έβλεπες κατ ευθείαν στο κρεβάτι. Αυτό βέβαια το γνώριζα μόνο εγώ και ο άλλος «κολλητός» ο Θέμης, που ένα απόγευμα καθώς τον είχε βγάλει και τον έπαιζε σκυμμένος μπροστά σε μια πόρτα, πάνω σε έναν παροξυσμό καύλας με Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πέτρος Κυρίμης, Η μοναξιά στη φωνή»

Αρχείο 26/10/2014

Απόβαρο

Τα βιβλία που διάβασα
σελίδες λευκές
άλλες ζωές
δεν έχει αντιγράψει η ζωή μου,
Κάποτε θα τους επιστρέψω
τις λίγες δανεικές
λέξεις που συντηρούνε τα χαρτιά μου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θ. Π. Ζαφειρίου, Οι σκιές μας δεν βρίσκουν πια τους τοίχους»

Αρχείο 24/10/2014

Στη ρευστή οροφή του κόσμου

Ανέβαινε η ψυχή
ανάμεσα σε γνώριμα τοπία σκουριά
ανάμεσα σε καταιωνισμούς αιμάτων
με ψήγματα σιδήρου και χρυσού
με υδρατμούς και πίσσες –

ανέβαινε η ψυχή
ανάμεσα σε άγνωστα τοπία δόξης
άνεμος έπνεε βαθύς ο πόθος
αποκαλύπτοντας
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λία Μεγάλου – Σεφεριάδη, “από τη σαρκοφάγο ενός πεντάχρονου παιδιού”»