Αρχείο 4.8.14

Τα φώτα έσβησαν. Άκουσε τις τελευταίες φυσαλίδες οξυγόνου να σκανε. Μούδιασε, κάτι μικρό χόρευε στο στέρνο του, χαμογέλασε. Στο βάθος χρώματα, χρώματα πολλά ερχόντουσαν. Χρώματα διάφορα, περίεργα και πρόσωπα γλυκά, αγαπημένα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Μανής, Στο ενδιάμεσο [2014]»

Αρχείο 30.7.14

Ηττηθήκαμε, όπως πάντα

Απόγευμα
Ώρα αναχώρησης
Το φως δεν κάνει αστεία
Δεν απειλεί
Φεύγει
Σηκώσαμε τα βήματα αργά
Άλλοι πέταξαν χαλίκια
Άλλοι κόκκους ψωμιού
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Κουλούρη, Και των συμφώνων μου ο συριγμός -ποίηση [2014]»

Αρχείο 28.7.14

Πύρινα μέτωπα σε Χανιά, Κυπαρισσία και Αρεόπολη!!! 2013!! Κι ακόμα το καλοκαίρι δεν μπήκε!!!! Το πιο κάτω άρθρο το είχα δημοσιεύσει στο Πρώτο Θέμα το 2008!! Καμιά φροντίδα από τότε… είμαι σίγουρος πια πως το κάνουν επίτηδες… ΤΕΛΙΚΑ ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΧΩΜΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ…

Η ΠΥΡΙΝΗ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΗ

Στην δεκαετία του ΄60 θυμάμαι να είδα την πρώτη μεγάλη φωτιά. Είχε πιάσει φωτιά η πλαγιά του Υμηττού πάνω από το Λαγονήσι.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μνήσθητί μου Κύριε του Πέτρου Κυρίμη: Η πύρινη εσταυρωμένη [2014]»

Αρχείο 26/07/2014

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1
Χωρίς ηλικία

Υπάρχουν τριών ειδών άνθρωποι:
εκείνοι που μπορούν να μετρήσουν κι εκείνοι που δεν μπορούν.
ΑΝΩΝΥΜΟΣ

Mε λένε Αντώνιο, όλοι όμως με φωνάζουν Θαλή. Όλοι έτσι με ξέρουν. Καλύτερα να σου βγει το μάτι, λένε, παρά το όνομα. Με φωνάζουν Θαλή γιατί έτσι με βάπτισε ο σωτήρας μου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Παργινός, Ο Κανόνας της ορθής γωνίας -απόσπασμα [2014]»

Αρχείο 24.7.14

Ήταν εκείνη που μου μίλησε πρώτη. Μόλις είχαμε επιβιβαστεί σε ένα βαγόνι που έκλεισε τις πόρτες του ξεφυσώντας, σαν να μην άντεχε άλλες προσωπικές ιστορίες για σήμερα.
Με ρώτησε ποια στάση είναι πριν από τον Άγιο Αντώνιο και απάντησα αφηρημένος ‘τα Σεπόλια’.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τάμμυ Τσέκου, ‘Pasión fatal’ [2014]»

Αρχείο 22/07/2014

Στη μνήμη της Γυναίκας, με τ΄ασιατικό όνομα που σημαίνει πάντα στεναγμός

Ερχόταν απ΄τα βάθη της θαλάσσης. Μ΄όστρακα για μάτια και το λευκό σημάδι του καρχαρία στα στήθη της. Ήταν μία απ΄εκείνες τις γυναίκες του Γουναρόπουλου που πεθαίνουν διάφανες και ωραίες, γυναίκες ήσυχες μες στα λάδια. Ήταν ένα πρόσωπο φανταστικό μες στη νύχτα των ανθρώπων, έτσι όπως αναδυόταν μέσα απ΄τα σκοτεινά νερά του κόλπου. Είχε στα μαλλιά της τα Γεράνεια όρη και στα χέρια της κρατούσε φάρους και φύκια και κοιμισμένους για πάντα ιχθύες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία»

Αρχείο 18.7.14

Τρεις είναι οι θάνατοι που με στιγμάτισαν σ’ όλο το ταξίδι της ζωής μου. Θα μου πεις πάλι καλά που στους ογδόντα εφτά χειμώνες και καλοκαίρια που έχεις ζήσει και τους θυμάσαι. Θυμάμαι; Ούτε που ξέρω. Το μυαλό μου τελευταία όλο και με προδίδει. Οι μνήμες. Τι να θυμηθείς και τι να ξεχάσεις μέσα στα τόσα χρόνια. Εξασθενεί ο εγκέφαλος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιωάννα Βακάλη, Εσένα θα έχω αγκαλιά στον παράδεισο [2014]»

Αρχείο 17/07/2014

Όταν γνωριστήκαμε ήταν 25 χρονών, κι εγώ 31. Φορούσε ροκαμπίλι γυαλιά και φαινόταν πολύ αγχωμένη. Οι φίλοι της – αγόρια οι περισσότεροι – την αγαπούσαν, σχεδόν την προστάτευαν, φοβόντουσαν μην τους σαλτάρει εντελώς με τέτοια μυαλά που κουβαλούσε.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Σεξ, ρακόμελα και ξύλο»