Ταξίδι με τον Φλοίσβο

Τί ωραία απλώνεται η θάλασσα.
Από τον Φλοίσβο ως τις ακτές
Της Αίγινας και της Πελοποννήσου.

Και πιο πέρα, πιο μακριά
Το απόγευμα, που περιμένω
Ν΄ αποπλεύσω. Σ΄ άγνωστες χώρες Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θ.Π. Ζαφειρίου, στα νεανικά πρόσωπα των ανυποψίαστων»

Αυτοψία πρώτη. Στη θέση Λουτράκι Κριτσάς (ο νεαρός αγροφύλακας σημειώνει):

Η ΟΜΦΑΛΟΦΟΡΑ ΠΟΡΤΑΚΑΛΙΑ

Ξινά τα πορτακάλια της
κι εφέτος·
κι εφέτος
μοναχή κι ανέραστη;

✳︎

Αυτοψία δεύτερη. Στη θέση Σόπατα Κριτσάς (ο νεαρός αγροφύλακας σημειώνει):

ΟΙ ΑΜΙΛΗΤΕΣ

Όρθιες πάντα, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Αυτοψίες»

Mου αρέσει αυτό το μεταλλικό στα βράχια παρά τις οξείες γραμμές που ορθώνουν τους όγκους γεωμετρικά, δεν παραβλέπω τις κρυφές καμπύλες του δελεασμός. Αυστηρό σαν θεώρημα με μια αύρα στεφάνι και το κύμα εκεί για μας.
Να φλογίζει τα τακούνια σου στο χορό
αυτό το λιωμένο μαύρο ασήμι
οι καμπύλες δικές σου
κι αγρυπνάς
στο μυστικό σου
κήπο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έκτωρ Πανταζής, Χαράγματα σε φιδόπετρες»

1. Να εκτιμάς τις λογοτεχνικές κορυφές του κόσμου, κι αυτές να μελετάς. Από κει να ανασύρεις οδηγίες για τις κατασκευές σου. Πολλοί περνάνε από τους ίδιους δρόμους, αλλά μια μόνο γραφή σκάβει βαθιά το οδόστρωμα.

2. Είμαστε ανίκανοι για ουσιαστική επικοινωνία με τους ανθρώπους. Σε ό,τι αφορά τους άλλους, πλέκουμε με τον νου μας μύριες εκδοχές, κι όταν υπάρχει περίπτωση να συναντηθούμε από κοντά και δούμε έναν άνθρωπο υπεράνω ευγένειας και διάκρισης, πολιτισμένο και ταπεινό, τότε επιστρέφουμε σπίτι με τις τύψεις ενός παγωνιού, που το απογύμνωσαν από τα χρυσοπράσινα φτερά του για καπέλο ή για βραδινή τουαλέτα σε σουαρέ πρέσβη που έχασε σε τροχαίο παιδί και γυναίκα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γεράσιμος Δενδρινός, Δεκαέξι συλλογισμοί»

Ο χρόνος εκείνος που αποφάσισα να αφήσω τον χρόνο μου τον δικό μου απολύτως χρόνο να βάλω στην άκρη τη μυθολογία του συγγραφέα και να πιάσω μία δουλειά ήταν κυρίως μία περίοδο θα έλεγα τώρα μόνιμης ανάγνωσης και σιωπηρής παρατήρησης. Γιατί αυτό ακριβώς είχα ανάγκη, μία διαρκής παρατήρηση, ένα πράο μικρό χαμόγελο στο στόμα να οφείλω να κοιτάζω το κάθε τι στη μεγάλη υπόθεση αυτής της πόλης. Και δεν είναι ότι την περπάτησα ούτε την χάζεψα αυτή την πόλη, είναι ότι ακολουθούσα κάθε μέρα το ίδιο δρομολόγιο και ήταν οι ώρες τέτοιες που το δρομολόγιο αυτό ήτανε όλη μου η μέρα και η πόλη μου έδειχνε το πιο αντιπαραγωγικό χαμόγελό της. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ηλέκτρα Λαζάρ, Μικρή απογευματινή ιστορία»

Τι επιχρίσματα, χαράξεις
Οι λέξεις σου σαν τατουάζ
Περιελίξεις και περικοκλάδες
Επάνω στο γυμνό σώμα του πόνου
Δέρμα κατάστικτο να γίνεται ο λόγος
Και να στριφογυρνά στικτή η αγωνία
Στο σώμα σου εγγεγραμμένη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Καίτη Παυλή, Η φωνή σου»