Είναι απαράδεκτο ο Γενικός Γραμματέας (και κατά δήλωσή του Νομπελίστας) να εμποδίζει την απρόσκοπτη πρόσβαση στα Αρχεία Ροΐδη και Ανδρεάδη, αντί να διευκολύνει την έρευνα και να αποδεχθεί τις προτάσεις για ψηφιοποίηση, επιστημονική ταξινόμηση, καταλογογράφηση και, γενικά, για αξιοποίησή τους.

Η Athens Review of Books θέτει στη διάθεση των ερευνητών την καταγραφή των Kαταλοίπων του Εμμανουήλ Ροΐδη από τον Κλέωνα Β. Παράσχο. Η πρωτοβουλία αυτή εντάσσεται στη συστηματική επιδίωξη του περιοδικού, εδώ και πολλά χρόνια, να φροντίσει και να προβάλει το έργο του Ροΐδη. Πολλοί συνεργάτες του περιοδικού συνέβαλαν στο εγχείρημα με αποτέλεσμα σήμερα η ARB να υπερηφανεύεται ότι είναι το μόνο σοβαρό έντυπο που έφερε στην επικαιρότητα, με πολλούς τρόπους, το ροϊδικό έργο. Δυστυχώς στην επιδίωξή της είχε να αντιμετωπίσει μια αδιανόητη εξαίρεση: την Ακαδημία Αθηνών επί Γραμματείας Ζερεφού. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Η Athens Review of Books θέτει στη διάθεση των ερευνητών την καταγραφή των Kαταλοίπων του Εμμανουήλ Ροΐδη από τον Κλέωνα Β. Παράσχο»

Από τις εκδόσεις Οδός Πανός

Ψάχνοντας τον χαμένο χρόνο

Ψάχνω τα χρόνια μου
αλλά δεν τα βρίσκω

Προσπαθώ να θυμηθώ
Παρατηρώ την περίμετρο

Στην απέναντι νεόδμητη πολυκατοικία
ένα Άγγελος μαζεύει τα πιάτα
απ’ το τραπέζι του πέμπτου ορόφου
Μια σκιά στο υπνοδωμάτιο γυμνάζεται
εκτελεί αερόβιες ασκήσεις
Πενήντα μοίρες αριστερότερα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βαγγέλης Αλεξόπουλος, Οι ψιθυρισμοί του πένθους πάνω από την πόλη―αποσπάσματα»

Κόπιες

Όταν όλοι θα σε στοχεύουν
γιατί είσαι άλλη και διαφορετική
εγώ θα είμαι μαζί σου
γιατί έχεις δικαίωμα να ζήσεις.

Όταν όλοι θα σε πετροβολούν
για το χρώμα του προσώπου σου
για τις πεποιθήσεις σου
εγώ θα είμαι μαζί σου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, φενάκες»

1. Με το μαρμάρινο άνθος στους Δελφούς, ο Πωλ Σκλάβος μεταστοιχειώνει το δελφικό φως που αστράφτει στις φωτεινές πέτρες του θεού.

2. ”Η έμπνευση όπως έχει ανάγκη από κέντρισμα έχει ανάγκη και από χαλινάρι”.

3. Η κατάργηση είναι συνάμα υπέρβαση, άρνηση που λευκαίνει το πεδίο ώστε μπαίνουμε στον αρμόδιο τόπο. “ Ξάπλωσες αποκοιμήθηκες πέρα στις λεπτοκαρυές,ξύπνησες κάτω απ’ τα φουγάρα του Ρέντη ανάμεσα στα τζαμάδικα της αποβιομηχανισμένης ζώνης.”

4. Κι όταν κάτι βγαίνει από ψυχής βρίσκει τρόπο να τρυπώσει σε μιαν άλλη ψυχή (συγκίνηση που δίνει εσωτερικό ρυθμό, εμψυχώνει και τα άψυχα. φόντο κάθε τέχνης ). Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έκτωρ Πανταζής, Αντικλείδια»

Ξομπλιαστά χαλιά, υφασμένα από τη φύση, σε αποχρώσεις πράσινου και μωβ περνούν μπροστά από τα μάτια μου, καθώς πλησιάζω το λιόφυτο. Μια στάση να αγναντέψω το τοπίο από ψηλά. Σχεδόν αναλλοίωτο, όπως στις περιγραφές του παππού. Ασημένιοι ελαιώνες, κόκκινοι λοφίσκοι, λευκά καμπαναριά, και στο βάθος τα σπίτια δίπλα στην ακοίμητη θάλασσα…

«Αυτός ο παραθαλάσσιος τόπος μοιάζει με την πατρίδα που αφήσαμε. Αυτή με ακολουθεί…» έλεγε κάθε φορά που τον πηγαίναμε να δει το λιόφυτο. Τα μάτια του κοκκίνιζαν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ειρήνη Θυμιατζή, Μωβ παπαρούνες»

Απόβροχο με ήλιο λαμπρό. Στην αρχαία ακρόπολη του νότιου νησιού, Σάββατο πρωί, περιπατητές χάζευαν τις ανασκαφές, περίοικοι συνόδευαν τα σκυλιά τους, παιδιά με ποδήλατα έκαναν απόπειρες να απομακρυνθούν από τους γονείς τους που ανησυχούσαν, ζευγαράκια απολάμβαναν την ευδία και τα αισθήματά τους. Η φύση ήδη αψηφούσε τον Φεβρουάριο του ημερολογίου και γιόρταζε με τις ανεμώνες της, τις μαργαρίτες και τις θεριεμένες μολόχες.

Η επιγραφή «Υπόγεια νυμφαία» ονόμαζε ανοιχτούς, ξέσκεπους (τώρα πια), λαξευμένους στον βράχο υπόγειους χώρους, μονόχωρους, τρίχωρους, προσβατούς είτε από σκάλες είτε από διαδρόμους στον κατήφορο, κάτι σαν τους διαδρόμους των μυκηναϊκών τάφων. Κλειδωμένη η πρόσβαση, εννοείται. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζωή Κατσιαμπούρα, Έτσι κι αλλιώς ιερό»