Από τις ΑΩ εκδόσεις

Α ΣΤΕΡΗΤΙΚΌ

Αυτός ο άλλος
στο μετρό
δυο μάτια
ένα στόμα
μια κραυγή.
Εγώ κουφή.
Εγώ τυφλή.
Μηρυκάζω.
Αυτοί οι άλλοι
στο μετρό
κάθε μέρα.
Μάτια και στόμα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ναταλί Παμπούκη, Πρώτη απόπειρα απώλειες ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Μίκης  Αναστασίου, Ο λογιστής ―Μυθιστόρημα, εκδόσεις Ενύπνιο, σελ. 286.

Περιγραφή

Ο Θανάσης, ένας σαραντάχρονος αλκοολικός λογιστής χωρίς φιλοδοξίες, ζει µια µίζερη, µοναχική ζωή, µεταλαµβάνοντας καθηµερινά την ιδέα της αποτυχίας του και της φθοράς που επιφέρει ο χρόνος στο πρόσωπό του. Απολυµένος από τη δουλειά του, εγκαταλελειµµένος από τη συµβία του, µπλέκει σε µια ερωτική περιπέτεια µε µια παράξενη γειτόνισσα, τη Μαρία, που, παρότι δεν είναι πεπεισµένος για την αγαθή της προαίρεση, κοντά της νιώθει ότι βρίσκει ένα γιατρικό για την απελπισία του και ότι γίνεται ο άλλος που πάντα ήθελε να είναι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μίκης  Αναστασίου, Ο λογιστής ―απόσπασμα»

Στο τελευταίο σπίτι του δρόμου
ξενυχτούσαν τη ζωή,
είχε αφήσει την πνοή της
πάνω στην σκονισμένη
σκαλιστή σερβάντα
και είχε τραβήξει
για το πευκοδάσος.

Της άρεσε
η ευωδιά του μελιού
που έρεε άφθονο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολυμπία Θεοδοσίου, Νύχτα περασμένη σε μεστή κλωστή»

Όταν εγκαταλείπεται η γεωγραφία των τόπων
με το στανιό
δύο παιδιά μεγαλώνουν
ακόμη και μέσα σ’ ένα δάσος από τίποτα
εξημερώνουν το δέρμα τους
κι οι χυμοί τους
μαλακώνουν τις νυχιές
που το αίμα τους σέρνει
στα ανύπαρκτα τσιμέντα και στους προβόλους Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος, Δύο έφηβοι εντός του νέφους»

Αγαπημένη, Ελοίζ

μονάκριβή μου,

η άνοιξή μου το δικό σου φθινόπωρο
Στέκομαι στο άνοιγμα του ποταμού όπως οι επιθυμίες που δεν εκπληρώθηκαν: φεύγοντας εξακολουθητικά
Όπως το κύμα στο πλάι της όχθης: πότε άγριο να ξεσπά, πότε ήρεμο να παρακαλεί, πότε ανύπαρκτο από συνειδητότητα και κάποτε από κούραση

Η ζωή όλη, ένα παιχνίδι του θήτα της επιθυμίας, Ελοίζ
Δεν υπάρχει είναι, υπάρχει θέλω
Αλλοίμονο τη δύναμη της λέξης που αλλάζει τη μορφή του κόσμου όλου!

Θέλω να σε ανταμώσω· να δω τα σκέπαστρα των ματιών σου, τις κόγχες, το κάτω το πάνω τόξο τους, το φόρεμά σου να λερώνεται στην άμμο, τα δάχτυλά σου να το κρατούν πάνω από τους αστραγάλους· θέλω να σε βλέπω Ελοίζ
είσαι η Άνοιξη Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, μέρες του Απρίλη»

«Να κοιτάς την δουλειά σου και τίποτε άλλο», είπε ο πατέρας στον δεκαπεντάχρονο. «Να υπομένεις την εχθρότητα», ο ιερέας εμύνησε. «Απέκτησε γνώση όση μπορείς, η γνώση ακριβά πουλιέται», ο καθηγητής εκήρυττε, και όλοι μαζί:

«μακριά η σκέψη σου από τις κοπέλες, μην αυνανίζεσαι, πρώτα τα μαθήματα και η σταδιοδρομία». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Ο μητράδελφος»