(Σκηνίτες, 1947)

Έτσι, βλέπουμε  κατάπληκτοι, να  ιδρύεται το  χειμώνα του
1943-’44  στρατόπεδο  απείθαρχων Γερμανών, έξω από την
Κριτσά [Λασιθίου]. Ήσαν  αντιφασίστες  ασφαλώς. Πολλές
φορές, τάχα ξεχασμένοι, φορούσαν τα καπέλα τους ανάποδα
με  την κόκκινη  φόδρα απ’ έξω […] Σακατεύονταν από τα
βασανιστήρια των φρουρών, το  κρύο  και την πείνα. Τέλος
τους πήραν από εκεί.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΟΚΟΛΑΚΗΣ: «ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΚΡΗΤΗ
ΚΑΤΟΧΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΕΜΦΥΛΙΟΣ»

Στους συντελεστές των  γυμναστικών εκείνων
επιδείξεων:  αθλητές, γυμναστές,  διοργανωτές
και βεβαίως στο αφανές βοηθητικό προσωπικό.
Ν.Τ.

Σύρματα ή συρματοπλέγματα ή αλλιώς:
σύρματα – σταυρόλεξα, μισογραμμένα,
με άδεια αγκαθωτά κουτάκια – παίζουμε;

(Κρατεί σκέψις όπως ιδρυθεί
ειδικός χώρος αθλοπαιδιών καθ’ άπαν το κράτος·
τοιούτος χώρος θα ήτο καταλληλότατος Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Κόκκινη φόδρα»

[ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΥΡΙΟ 1η ΙΟΥΝΙΟΥ] Δημήτρης Μαμαλούκας, Τα πτώματα δεν πληρώνουν, ―Αστυνομικό μυθιστόρημα― εκδόσεις Κέδρος

Περιγραφή:

Μια υπόθεση του ντετέκτιβ Νετούνο
Ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Νετούνο είναι ένας άνθρωπος διαφορετικός από τους άλλους. Από τη μνήμη του έχουν σβήσει περίοδοι ολόκληρες, βλέπει εικόνες από το μέλλον και κατέχει ένα ιδιαίτερο και μοναδικό χάρισμα.
Ζει στην Αθήνα, σ’ ένα υπόγειο μπούνκερ κυκλωμένος από τη μοναξιά, παρέα με τα βιβλία, τα κόμικς και τους δίσκους του.
Όταν η Σάντι, ένας παλιός του έρωτας, τον καλεί να βρει το μικρό παιδί της που απήγαγαν κάποιοι, ο Νετούνο θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον Μπιλ και τον Χίκοκ, ένα δίδυμο αδίστακτων πληρωμένων δολοφόνων.
Για δύο μέρες θα ζήσει ένα ξέφρενο κυνηγητό γεμάτο αίμα και θάνατο.

Το χρήμα το λατρεύουν όλοι εκτός από τα πτώματα.

✳︎

Απόσπασμα
(οι πρώτες 14 σελίδες)

1

Χριστούγεννα 2018
Κοντινό παρελθόν

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα ο Μαρκ, ή αλλιώς ο «Γάλλος», έκοψε ταχύτητα και βγήκε από την Αττική Οδό στην έξοδο για την Παλλήνη. Έκανε ένα διαολεμένο κρύο και ψιλόβρεχε. Παρόλο που ήταν γιορτινές μέρες, σ’ αυτή την άκρη της πρωτεύουσας δεν υπήρχε ψυχή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Μαμαλούκας, Τα πτώματα δεν πληρώνουν ―προδημοσίευση»

Εκείνο που λογαριάζεις
Για μέρες τεμπέλικες
Είναι στα αλήθεια
Στάχτες
Στα μαλλιά της

«Κυρίες και κύριοι, η εβδομαδιαία ανταπόκριση από την διεθνή έκθεση πρωτοποριών.

Η εβδομάδα που μεσολάβησε αφθονούσε σε νεωτερισμούς και πρωτοπορίες. Ο κύριος διευθυντής σε άπταιστα γαλλικά σχολίασε θετικά την ανταπόκριση του κοινού. Την πρώτη μέρα φανερώθηκαν όλα τα επιχειρήματα που συνηγορούν πως η μηχανή της εσωτερικής καύσεως που βελτιώνεται διαρκώς με στοχευμένες παρεμβάσεις πρόκειται να συνταράξει τον κόσμο. Την δεύτερη και την Τρίτη μέρα οι εταιρίες λιπασμάτων και αγροτικών μηχανημάτων είχαν την τιμητική τους. Κλείστηκαν συμφωνίες ιδιαιτέρως κερδοφόρες και ο αρμόδιος υφυπουργός τοποθετήθηκε θετικά στην έκβαση του όλου εγχειρήματος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Η έκθεση των πενήντα δολαρίων»

Κέντρο

Στην κεντρική πλατεία
σε μια ασήμαντη πλατεία
κάθομαι κάθε μέρα
και πίνω τον καφέ
γνωστοί και άγνωστοι περνούν
κάποιοι μου μιλούν
τι κάνετε, καλά
καλά, εσείς
σ΄αυτή την πλατεία
που μου έλαχε
να περνώ τις μέρες μου
που είναι
το κέντρο του κόσμου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, η γεωγραφία με στενεύει»

Στὶς παρυφὲς τῆς Κ…, μίας παραθαλάσσιας πολίχνης, ἦταν χτισμένη ἡ συνοικία Σαμπιοναρού. Ἡ ἀνατολικὴ πλευρά της κοίταζε στὴ θάλασσα ἀπ’ τὴν ὁποία ἀπεῖχε μόνον μερικὰ μέτρα καὶ τὴν χώριζε ἀπ’ αὐτὴν ἕνας χωμάτινος δρόμος. Στὸ τέλος τοῦ δρόμου, καὶ μὲ κατεύθυνση πρὸς τὸν βορρᾶ, ὑπῆρχε ἕνας ἔρημος καὶ μὲ ἐλάχιστη βλάστηση γήλοφος ποὺ κατέληγε σὲ γκρεμό, ἐνῶ ἀπὸ κάτω κυμάτιζε ἄγρυπνη ἡ θάλασσα. Στὴν ἀρχὴ τοῦ δρόμου αὐτοῦ, πρὸς τὸ νότο, ὑψωνόταν μία φαρδιὰ κάμαρα ποὺ ἀκουμποῦσε στὰ παλαιὰ τείχη τῆς πολίχνης, μὰ μὲ τὰ χρόνια καὶ τοὺς πολέμους μισογκρεμίστηκε καὶ τώρα ἔβλεπε κανεὶς μόνον τὸ πλαϊνό της τμῆμα. Γιὰ νὰ φτάσουν στὸ κέντρο τῆς Κ…, ποὺ ἀπεῖχε κοντὰ στὸ μισὸ μίλι ἀπ’ τὴ Σαμπιοναρού, κάτοικοι κι ἐπισκέπτες ἔπρεπε νὰ περάσουν ἀπ’ αὐτὴ τὴν πύλη κι ἔπειτα ν’ ἀνηφορίσουν ἕναν ἄλλο χωματόδρομο, ἐφαπτόμενο στὴν νότια πλευρὰ τῆς συνοικίας, μὲ προσανατολισμὸ βορειοδυτικό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Ἡ κακιὰ μητριὰ»

Ταμάρα

Αλλόκοτη και μελαψή, ωραία και ιερή
λες έσερνε αγγελικές φτερούγες κι’ επερπάτει
αδέξια και αμέριμνη, μ’ εκείνην τη νωθρή
περπατησιά μια Θέαινας, σ’ Ολύμπιο μονοπάτι.

Και μπόραε — όπως πάγαινε παχειά — κανείς διεί
στο φίνο της κι’ εφαρμοστό μποτίνι ένα ποδάρι
χυτό, και μες στων ρούχων της το σούσουρο oι φαρδιοί
γοφοί της πώς θα λάμπανε— γυμνοί—σαν το φεγγάρι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιάννης Σκαρίμπας, και Σηλεινοί, στη μνήμη της χορεύουν και πηδάνε»