Του έδωσα το προτελευταίο τσιγάρο. Προχωρούσαμε απ’ το πρωί μέσα στον χιονιά. Εκείνος είχε την κόρη του στην πλάτη. Κάθε λίγο γύριζε, την  ρώταγε  κρυώνεις πολύ; Η μικρή έγνεφε ναι. Τότε έσφιγγε όσο μπορούσε την κουβέρτα γύρω της και γρηγόρευε το βήμα του. Πίσω μας ακούγονταν εκρήξεις, ευτυχώς ήταν μακριά για την ώρα. Έριχνε ένα βλέμμα προς τα σύννεφα του καπνού, ψέλλιζε μια  προσευχή , συνέχιζε.

-Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα;

-Μέχρι τη νύχτα θα περπατάμε. Μετά θα μας περιμένουν τα  φορτηγά. Κάνε το κουμάντο σου να σταματήσεις κάπου, να ταΐσεις το παιδί, δεν θ’ αντέξει μέσα στο κρύο.

-Εσύ  είσαι μόνη σου;

– Η αδερφή μου θα περιμένει στα σύνορα  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Καίτη Παπαδάκη, Το άσπρο»

Γιὰ τοὺς νεκρούς μας
ἐμεῖς οἱ ζωντανοὶ
εἴμαστε σὰν τοὺς πεθαμένους·
μέσα στὴ μνήμη τους
οὔτ’ ἕνας ἦχος τῆς ζωῆς μας
δὲν δονεῖται, οὔτ’ ἕνα ἄγγιγμά μας,
μία δική μας μυρωδιὰ δὲν νιώθεται. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντῖνος Κ. Χατούπης, Ἄδειες μνῆμες»

Δημήτρης Σ. Δημηρούλης, Η Ανάγνωση του Ροΐδη, Ο Συγγραφέας ως Εξαίρεση. Εκδόσεις Gutenberg

1.

H σχέση του Ροΐδη με τα βιβλία, τις βιβλιοθήκες και την ανάγνωση είναι τρόπον τινά «ερωτική». Στη γραφή του εκβάλλει η «ηδονή» της εξάρτησής του από τον τυπωμένο λόγο, ενώ, παράλληλα, αναδεικνύεται μια εντυπωσιακή σοφιστική δεξιοσύνη που θα μπορούσε κανείς να την εκλάβει για υποκατάστατο άλλων ισχυρών ενορμήσεων. Σε όλη τη διάρκεια του βίου του αυτό που παραμένει αμετακίνητο είναι η περιπέτεια της ανάγνωσης, η οποία δεν είναι τίποτε άλλο παρά δίδυμη αδελφή της γραφής. Η ανάγνωση για τον Ροΐδη δεν είναι απλό διάβασμα αλλά ο μόνος τρόπος να κατανοεί τη γλώσσα του πραγματικού. Γι’ αυτό δεν μπορεί να γράψει χωρίς τα «δεκανίκια»^[1] ενός σύμπαντος γεμάτου τυπωμένες σελίδες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Σ. Δημηρούλης, Η Ανάγνωση του Ροΐδη, Ο Συγγραφέας ως Εξαίρεση [απόσπασμα]»

Μάριος Χάκκας (1931 – 5 Ιουλίου 1972)

Τώρα που έκανα τα πνευμόνια μου μαύρα καπνίζοντας παλιοτσίγαρα το ’να πάνω στο άλλο. Mε την ίδια φωτιά, τη νεανική, πήγα κρεσέντο. Tώρα που ωρίμασα μαζί με το νεφρό μου που έσκασε καρπούζι στον ήλιο. Tώρα που το είδα χωρίς καμιά φρίκη ν’ ανοίγει τριαντάφυλλο, ούτε αίμα ούτε τίποτε, μόνο τρακ και φάνηκε ζαχαρωμένη ντομάτα. Kοβαλτιώθηκα, μπούχτισα, τσουρουφλίστηκα ολόκληρος. Mόλις τώρα φτάνω των δασκάλων την κόλαση. Όχι εξωτερικά, λέγοντας Pίλκε και Mπέκετ, μιμούμενος φράσεις τους, όχι. Ξεκινώντας από τη δική μου ζωή, λαχαίνω τις σκέψεις μου μες στα γραφτά τους κι αυτή ας πούμε η σύμπτωση με κάνει να χαίρομαι και να σκυλιάζω ταυτόχρονα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μάριος Χάκκας, «ό,τι γράψατε σεις σ’ ένα βιβλίο εγώ θα το περάσω σε μια μόνο σελίδα, σε μια μόνο φράση»»

I

ΥΠΟΜΝΗΜΑ

Δε βαρέθηκες,  Παπαφλέσσα,  να   παίζης  θέατρο;
[…]– Πηγαίνω να  πολεμήσω τον Μπραήμη! […]
– Πότε  πολέμησες,  για να πολεμήσεις τώρα;  […]
– Μην κουβεντιάζεις για σφάλματα. Δεν είναι ώρα.
[…]  λέω  να πάω  στου Πεδεμένου  ή στο Μανιάκι.
Μ.  ΚΑΡΑΓΑΤΣΗΣ,  ΑΙΜΑ ΧΑΜΕΝΟ ΚΑΙ ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΟ

Κύριε Υπουργέ των Εσωτερικών,
εύπλαστος λέξη στην Ελλάδα η εξουσία·
ταιριάζει στην ουσία, στη φαντασία,
στην απραξία και στην ακολασία.

Αρχιμανδρίτα ή έστω Παπαφλέσσα,
δίγαμος λέξη στο Μοριά η εξουσία·
σύζυγος με την παλιγγενεσία,
σύζυγος και με την ασυδοσία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Του καιρού σου τιμητέα κι ατίμητη σύλληψη»

Από τις ΑΩ εκδόσεις

Το τραγούδι σου

στον θαλασσόμουσο ποιητή

Σου τραγούδησα
μια λύπη
που κάθε πρωί
ντύνεται
στολίζεται
πίνει απ’ τον καφέ
που ψήνω για ‘μένα.
Σου τραγούδησα
τη λύπη
που αγκαλιάζει το κορμί μου
σπιθαμή προς σπιθαμή
τα δάχτυλα τυλίγει
μέσα στα δικά μου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αγνή Β.Μπαγκέρη, Το άγγιγμα της Λίλιθ ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»