Κατηγορία: ελληνική λογοτεχνία

Βιβλία για τις Γιορτές: Γιάννης Κατσίκης, Ο Γραικός θαλασσοπόρος Χουάν ντε Φούκα

25/12/2020

Μυθιστορηματική Βιογραφία ―Από τις ΑΩ Εκδόσεις

Ο Κεφαλονίτης Ιωάννης Φωκάς ή Απόστολος Βαλεριάνος ήταν θαλασσοπόρος του 16ου αιώνα, που δοξάστηκε στην υπηρεσία του ισπανικού στέμματος με το όνομα Χουάν ντε Φούκα στον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό, ζώντας ένα μεγάλο διάστημα της ζωής του στις τότε ισπανικές κτήσεις της Αμερικής. Σήμερα, ένα θαλασσινό πέρασμα στον Νοτιοδυτικό Καναδά έχει τ’ όνομά του, ενώ το άγαλμά του υπάρχει στο Βανκούβερ.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βιβλία για τις Γιορτές: Γιάννης Κατσίκης, Ο Γραικός θαλασσοπόρος Χουάν ντε Φούκα»

Δημήτρης Κούνδουρος, Νούφαρα στη λίμνη Κερκίνη ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα}

23/12/2020

Χαϊκού και Τάνκα, από τις εκδόσεις Παρασκήνιο

Χαϊκού από την ενότητα  Jisei

 

Για την Εσθήρ Ε1512 ( jisei γ)

Λύκαινα πείνα.
το μήλο απ’ τ’ όνειρο
σφίγγεις στο χέρι

*

Εσθήρ Ε 1512.
Στα πιο λευκά γιασεμιά
νύφη θανάτου.

*

Συλημένες ζωές.
Οι στάχτες των νεκρών
εικόνα Θεού. [6] Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Κούνδουρος, Νούφαρα στη λίμνη Κερκίνη ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα}»

Σοφία Μελίντα Μαλτέζου, Μια αδελφή ψυχή για την Αχμάτοβα

21/12/2020

Λίζα Διονυσιάδου, Η Αχμάτοβα στον καθρέπτη μου ―εκδόσεις Εύμαρος

Όλα ξεκινούν απο τη φράση [είδα τη ζωή μου σαν το όνειρο ένός άλλου, σαν αντανάκλαση σ΄ένα καθρέφτη ξένο] Η Άννα Αχμάτοβα δεν είναι για τη Λίζα Διονυσιάδου μια μεγάλη μόνο ποιήτρια. Δεν την αντιμετωπίζει στο βιβλίο της [ Η ΑΧΜΑΤΟΒΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΜΟΥ] -Εκδ. Εύμαρος- σαν μιά ακόμα Αχματολόγος αλλά σαν αδελφή ψυχή που ζεί μαζί της την παράλληλη πραγματικότητα στη Ρωσία, τη Γαλλία,την Ελλάδα. Η συγγραφέας τη θεωρεί δική της, παρούσα, έτσι καθώς κουβεντιάζουν με τη βοήθεια ενός καθρέφτη, που εξασφαλίζει την πληρότητα στη σχέση τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σοφία Μελίντα Μαλτέζου, Μια αδελφή ψυχή για την Αχμάτοβα»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Είπαν πως πάει ο παλιός ο χρόνος

15/12/2020

…κάθε φορά γελούσε
ψάχνοντας στις τσέπες του
κάτι να ξοδέψει,
πράγματα δικά μας
που φύγανε μαζί του…

Έργο με πρόχειρη διανομή
Και Αντίπαλο τον χρόνο

(Μπουλούκι ηθοποιών σε μια μισογκρεμισμένη σκηνή. Δυο τρία σκηνικά, καλώδια, καρέκλες και φροντιστές. Αυτή η μυστική φυλή που κρατάει άσβηστο το πανόραμα της φαντασίας. Στην πάνω δεξιά γωνιά μερικοί ηθοποιοί που προσπαθούν να ζεσταθούν. Γυναίκες και άνδρες, νεαροί στην ηλικία, παίρνουν μέρος σε αυτό φιλόδοξο έργο. Το ρίσκο τους μεγάλο μα γι΄αυτούς, σε λίγο καιρό, η ιστορία θα ανοίξει την αγκαλιά της. Στην άλλη άκρη της σκηνής μια σοβαρή προτομή χειροκροτεί δικτατορικά. Νομίζει κανείς πως αυτός ο τύπος, στην πάνω αριστερή γωνιά, που περιμένει ολομόναχος, σαν κάθε έναν που έχει κάτι συγκλονιστικό να προσθέσει στον ρυθμό αυτού του κόσμου, παίζει καλύτερα από όλους τον ρόλο του. Είναι ο σκηνοθέτης, μια μορφή μυθολογική. Τα φώτα χαμηλώνουν και ο άνδρας αυτός περιμένει την εποχή της σιωπής. Να την, φθάνει, ήρθε κιόλας με ήχο φτερού, ίδιο χιόνι. Τα παιδιά ανοίγουν τον σχηματισμό τους, ο σκηνοθέτης κάνει μερικά βήματα, λίγο ακόμη και τα παιδιά θα σκορπίσουν σαν πουλιά στον ξαφνικό κρότο που κάνει η εποχή όταν αλλάζει το δέρμα της.) Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Είπαν πως πάει ο παλιός ο χρόνος»

Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Μελέτη θανάτου

14/12/2020

❇︎

Ψυχή, ποιό σχῆμα θὰ φορέσῃς τώρα
ποὺ ἀραχλιάζει ἡ πιὸ γλυκιά σου ὥρα;
Τί ἄλλο κράτησες στὸν νοῦ
πάρεξ τὸν φόβο τοῦ χαμοῦ;
Τρέξε καὶ ῥώτησε (μὴ χάνῃς χρόνο,
γρήγορα νὰ ξορκίσῃς τὸν πανάρχαιο πόνο)
συναγωγὲς καὶ χειροσκόπους,
τοὺς μάντεις, τοὺς ὀμφαλοσκόπους.

«Σκύψε καὶ ἄκου τὸ λιβάνι,
αὐτὸν π’ ἀναμετρᾶ μὴν τὸν ἀκοῦς· εἶναι χαϊβάνι.
Νιῶσε τὸν ψίθυρο τῶν κεροδοσιῶν, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Μελέτη θανάτου»

Νίκος Ι. Τζώρτζης, Η μικρή ασπρόμαυρη

09/12/2020

❇︎

I.

Τόσα
κοινά ουσιαστικά (κεφάλι, μάτια, χέρια, πόδια…),
που συντάσσονται, ίδια πάντα, με την ίδια σημασία
και μας γράφουν κάθε φορά ένα άλλο κείμενο.

 

II.

25η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης, Σεπτέμβριος 1960 · περίπτερο της Δ. Ε. Η.

Η ΜΙΚΡΗ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΗ Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Η μικρή ασπρόμαυρη»

Ρογήρος Δέξτερ, Σχεδίες: «μες στο νερό η κλεμμένη του φωνή»

07/12/2020

✼

Το ανοίκειο και η βεβαιότητα

Ίσως να μην προφτάσουμε να γεράσουμε
Να δούμε παιδιά να παίζουν στην αυλή
Να κάνουν σκανδαλιές στο δρόμο ή
Ν’ ανεβαίνουν τις ανηφοριές με τα ποδήλατα· ένα πρωί
Ίσως να διαβάσουμε έκπληκτοι
Ακόμη και την αναγγελία τού δικού μας θανάτου·
Μπορεί να μας ξανακλέψουν τα όνειρα
Τις ήρεμες σκέψεις στο τσόφλι τού μεσημεριού
Το γέλιο στο ξεκίνημα μιας μέρας
Τα φιλιά από το στόμα των κοριτσιών Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρογήρος Δέξτερ, Σχεδίες: «μες στο νερό η κλεμμένη του φωνή»»

Λίζα Διονυσιάδου, Η Αχμάτοβα στον καθρέφτη μου ―κυκλοφορεί [απόσπασμα]

06/12/2020

Από τις εκδόσεις Εύμαρος

✿

Τα χαράματα του 1939 ήρθαν και πήραν το αγόρι μου. Η ζωή μου μαζί του κόπηκε πάλι… Έμεινα, και ο μόνος μου δρόμος ήταν να ζήσω ολόκληρο τον πόνο, πίνοντας την πίκρα σταλαγματιά-σταλαγματιά. Όμως πείτε μου, το κτίριο των φυλακών*(*αναφέρεται στις φυλακές Κρεστί ,όπου κρατήθηκε επι δεκαεπτά μήνες ο γιός της Λεβ ) πως είναι σήμερα; Ξέρετε, εκεί έχουν “φιλοξενηθεί”, εκτός από τον γιό μου και τον πατέρα του και ο τρίτος μου σύζυγος, ο Πούνιν…Το είδατε; Έχει και σήμερα την ίδια χρήση»;
«Nαι το είδα. Τα συστήματα μπορεί να αλλάζουν, όμως οι φυλακές παραμένουν πάντα φυλακές. Δεν ξέρω τι χρώμα είχε τότε, αλλά σήμερα δεσπόζει επιβλητικό, ροδόχρωμο, σε μια πόλη με αστραφτερή βιτρίνα, που όμως, αν θελήσεις λίγο να ξύσεις την γυαλάδα της, θα βρεις μια χώρα όπου ανεξέλεγκτες δυνάμεις εμποδίζουν χωρίς κανένα έλεος την διακυβέρνησή της. Αυτή είναι η μοίρα της Ρωσίας στις σημερινές συνθήκες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λίζα Διονυσιάδου, Η Αχμάτοβα στον καθρέφτη μου ―κυκλοφορεί [απόσπασμα]»