Tι είναι ο έρωτας;
O τραγικός Federico García Lorca

Μια μικρή παρουσίαση.
Ίσως το ποιό ερωτικό θεατρικό κείμενο για μένα. Ίσως το κείμενο που ταιριάζει στην αίσθηση που έχω όταν ξυπνάω. Την αίσθηση ενός ανεκπλήρωτου πόθου. Ενός πόθου που δεν έχει όνομα και πρόσωπο. Μια γεύση θανάτου, που έχει το σώμα μου και το μυαλό μου και η καρδιά μου. Μια πραγματικότητα μέσα στην μεγάλη πραγματικότητα που με περιβάλλει.

Ίσως η πιο πραγματική πραγματικότητα. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, Ο έρωτας του Δον Μπερλιπμλίν για την Μπελίσσα»

Mία προσέγγιση στις Βάκχες του Ευριπίδη

Μέρος E’ (Τελευταίο)

 

πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες·
τοῦτο γάρ ἐστι τὸ αἷμά μου
(Ματθ. κστ΄26-28)

Ο Περσέας^(*4 ) ήταν ήρωας της Αρχαιότητας, γιος του Δία και της Δανάης. Παππούς του ήταν ο Ακρίσιος, βασιλιάς του Άργους.

Ο Περσέας  είναι πολύ  σημαντική μορφή της μυθολογίας που  σε κάποια στιγμή   συσχετίζεται με τον θεό Διόνυσο  και  αυτό μας  κάνει  ακόμη πιο φανερή την  ερμηνεία περί  των κοινών στόχων που είχαν αυτά τα δύο σύμβολα, ο θεός Διόνυσος και ήρωας Περσέας. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, Αυτός που γεννήθηκε δύο φορές [E’]»

Mία προσέγγιση στις Βάκχες του Ευριπίδη

Μέρος Δ’

«πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες·
τοῦτο γάρ ἐστι τὸ αἷμά μου»

Η λέξη  ξένος αναφέρεται  στο έργο για τον Διόνυσο.  Η  μορφή του  η μεταμφιεσμένη του  εικόνα, αυτή με την οποία παρουσιάζεται στον Πενθέα, η μασκαρεμένη του μορφή. Στο έργο ακόμη και ο θεός για να πετύχει τον σκοπό του μεταμφιέζεται. Δεν είναι τυχαίο που ονομάζεται από τον Ευριπίδη ξένος.  Ο ξένος είναι ο άλλος μας εαυτός, ο εαυτός που δεν θέλουμε να γνωρίσουμε  και αναφέρεται από τον Πενθέα στον στίχο 233, 247, 352, 453, 642, 800, 1059 επίσης από τον αγγελιοφόρο 1047, 1063, 1077 και από τον χορό μία  φορά 263. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, Αυτός που γεννήθηκε δύο φορές [Δ’]»

Mία προσέγγιση στις Βάκχες του Ευριπίδη

Μέρος Γ’

Ο  Πενθέας ο βασιλιάς της Θήβας παρασυρμένος από τον Ξένο, τον μεταμορφωμένο θεό Διόνυσο, παροτρύνεται να  δει από κοντά τα όσα συμβαίνουν  στον Κιθαιρώνα  από τις γυναίκες της πόλης  που ανάμεσα σε αυτές  βρίσκεται και η μητέρα του, ως ηγετικό πρόσωπο. Οι γυναίκες ανεβασμένες στο Κιθαιρώνα οργιάζουν όχι με την σημερινή έννοια της λέξης αλλά με την διονυσιακή ερμηνεία του 5ον  αιώνα π.Χ την ιερή προσέγγιση της φύσης. Αφήνονται χωρίς  αναστολές  στην δύναμη και στην χαρά της φύσης, και οι σκηνές  στο σημείο  αυτό  του έργου είναι καθαρά παγανιστικές.  Παρακάτω  θα  διαβάσετε  μια σύντομη περίληψη του έργου των και θα πρότεινα, να διαβαστεί όλο το έργο σε μετάφραση  Γιώργου Χειμωνά. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, Αυτός που γεννήθηκε δύο φορές [Γ’]»

Mία προσέγγιση στις Βάκχες του Ευριπίδη

Μέρος Β’

Διαβάστε το Α’ Μέρος

Μεταθέατρο

Όλοι οι ήρωες του έργου, πλην των προσώπων που  ανακοινώνουν – αγγελιοφόροι  υπηρέτες, βοηθοί-όλοι μεταμφιέζονται όχι με την έννοια της δραματικής εξέλιξης του χαρακτήρα των ηρώων, αλλά με την συμβολική διπλή σύστασή τους, ένα πρώτο και ένα δεύτερο πρόσωπο που άλλοτε   απλά  κατακερματίζεται μέσα στην ακραία του αντίθεση για  λόγους συμβολικούς  και   άλλοτε αυτοκαταστρέφεται. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, Αυτός που γεννήθηκε δύο φορές [Β’]»