Αρχείο 13/07/2017

Η μετάφραση αυτή αφιερώνεται στο φίλο μου
Σεργκέι Τσεχμίστρενκο

-Πόσο πονάει, γλυκιάμου και πόσο είναι τρομερό,
αφού στη γη ενωθείς, πλέκοντας τα κλαδιά, –
πόσο πονάει γλυκιά μου και πόσο είναι τρομερό
να σε χωρίζει το πριόνι.
Μέσ’ την καρδιά η πληγή θα μεγαλώνει,
θα ξεπλυθεί με δάκρυα αγνά,
μεσ’ την καρδιά η πληγή θα μεγαλώνει –
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλεξάντρ Κοτσετκόφ, ‘Μπαλάντα για ένα βαγόνι γεμάτο καπνούς’ -μτφρ. Δημήτρης Τριανταφυλλίδης»

ΑΡΧΕΙΟ ΙΟΥΝΙΟΥ 2014

ΠΡΟΣΩΠΟ
Ένας άντρας. Συνήθης κίνηση: Τυλίγει και ξετυλίγει το μαντήλι του.

ΣΚΗΝΙΚΟ
Έρημο. Εκθαμβωτικά φωτισμένο.
Ο άντρας εμφανίζεται οπισθοχωρώντας απ’ το δεξιό διάδρομο, παραπατάει, πέφτει, ξανασηκώνεται αμέσως, ξεσκονίζεται, σκέφτεται.
Ήχος σφυρίχτρας απ’ το δεξιό διάδρομο.
Σκέφτεται, βγαίνει από δεξιά.
Ξαναρίχνεται στη σκηνή, παραπατάει, πέφτει, ξανασηκώνεται αμέσως, ξεσκονίζεται, σκέφτεται.
Ήχος σφυρίχτρας απ’ τον αριστερό διάδρομο.
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Αρχείο 01/07/2017

ΗΜΑΣΤΑΝ ΤΑΧΑ ΤΟΣΟ ΕΥΘΡΑΥΣΤΟΙ;

Πόσες και πόσες υποσχέσεις μα χωρίς να φεύγεις – ω τί ωραία η ζωή!
Επέστη η ώρα, και πρέπει να κρατήσεις!
Οφείλεις ν’ αλλάξεις ή να σβήσεις, αν ήσαν όλα όντως εξ αρχής φωτιά·
Μπρος στα μάτια μου πεθαίνει η πέστροφα ορθή και κεκαμμένη·
Έγνοια δική μου, ετούτο το παρόν που τόσο άσχημα υποκρίνεται
Μην και μπορέσει στο τέλος να βγει τρέχοντας έξω από μένα.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «René Char, ‘Πόθος τεταμένος μετά την αστραπή’ -μτφρ. Γιώργος Κεντρωτής»

Αρχείο 11/05/2017

Ήταν ένα συννεφιασμένο χειμωνιάτικο πρωινό.
Στην λεία και λαμπερή επιφάνεια του μικρού ποταμού Μπιστριάνκα, η οποία ήταν σκεπασμένη εδώ κι εκεί με χιόνι, στέκονται δύο μουζίκοι: ο κοντοκαμωμένος Σεριόζα και ο νεωκόρος της εκκλησίας Ματβέι. Ο Σεριόζα, είναι τριάντα περίπου χρονών, φοράει σκισμένα ρούχα, είναι χλωμός και κοιτάζει θυμωμένος τον πάγο. Από το παλιό ημίπαλτό του, θαρρείς κι ήταν σκύλος που άλλαζε το τρίχωμά του, κρέμονται διάφορες τρίχες. Στα χέρια του κρατάει ένα διαβήτη που είναι φτιαγμένος από δύο μακριές βελόνες. Ο Ματβέι είναι ένας γέρος με όμορφο παρουσιαστικό, φοράει νέα κάπα και τσόχινες μπότες, κοιτάζει με τα αγαθά γαλανά του μάτια προς τα πάνω, προς τη μεριά της ψηλής γυμνής όχθης όπου φωλιάζει το χωριό. Κρατάει ένα βαρύ λοστό.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Α. Π. Τσέχοφ, Το καλλιτέχνημα -μετάφραση Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης»

Αρχείο 14/03/2017

ΑΝ Τ’ ΑΣΠΡΑ ΣΟΥ, ΚΟΜΙΝΙΕ, ΤΑ ΓΕΡΑΣΜΑΤΑ…

Αν τ’ άσπρα σου, Κομίνιε, τα γεράσματα, τα χιλιοσκατωμένα
στην κρίση εμπαίναν του λαού να σου τ’ αποσκατώσει,
ουδόλως αμφιβάλλω πως πρώτα τη βρομόγλωσσά σου
θε νά ’κοβε, στον αδηφάγο γύπα για μεζέ να την προσφέρει·
μετά θα σού ’βγαζε τα μάτια, κοράκια ναν τα φάνε· τ’ άντερά σου
οι πέριξ σκύλοι, και τ’ άλλα σου τα μέλη πειναλέοι λύκοι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Gaius Valerius Catullus, “η αδικία ανάβει στον εραστή τον έρωτα, μα σβήνει τη φιλία” -Μετάφραση Γιώργος Κεντρωτής»