ΑΡΧΕΙΟ ΙΟΥΝΙΟΥ 2014

ΠΡΟΣΩΠΟ
Ένας άντρας. Συνήθης κίνηση: Τυλίγει και ξετυλίγει το μαντήλι του.

ΣΚΗΝΙΚΟ
Έρημο. Εκθαμβωτικά φωτισμένο.
Ο άντρας εμφανίζεται οπισθοχωρώντας απ’ το δεξιό διάδρομο, παραπατάει, πέφτει, ξανασηκώνεται αμέσως, ξεσκονίζεται, σκέφτεται.
Ήχος σφυρίχτρας απ’ το δεξιό διάδρομο.
Σκέφτεται, βγαίνει από δεξιά.
Ξαναρίχνεται στη σκηνή, παραπατάει, πέφτει, ξανασηκώνεται αμέσως, ξεσκονίζεται, σκέφτεται.
Ήχος σφυρίχτρας απ’ τον αριστερό διάδρομο.
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Αρχείο 01/07/2017

ΗΜΑΣΤΑΝ ΤΑΧΑ ΤΟΣΟ ΕΥΘΡΑΥΣΤΟΙ;

Πόσες και πόσες υποσχέσεις μα χωρίς να φεύγεις – ω τί ωραία η ζωή!
Επέστη η ώρα, και πρέπει να κρατήσεις!
Οφείλεις ν’ αλλάξεις ή να σβήσεις, αν ήσαν όλα όντως εξ αρχής φωτιά·
Μπρος στα μάτια μου πεθαίνει η πέστροφα ορθή και κεκαμμένη·
Έγνοια δική μου, ετούτο το παρόν που τόσο άσχημα υποκρίνεται
Μην και μπορέσει στο τέλος να βγει τρέχοντας έξω από μένα.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «René Char, ‘Πόθος τεταμένος μετά την αστραπή’ -μτφρ. Γιώργος Κεντρωτής»

Αρχείο 11/05/2017

Ήταν ένα συννεφιασμένο χειμωνιάτικο πρωινό.
Στην λεία και λαμπερή επιφάνεια του μικρού ποταμού Μπιστριάνκα, η οποία ήταν σκεπασμένη εδώ κι εκεί με χιόνι, στέκονται δύο μουζίκοι: ο κοντοκαμωμένος Σεριόζα και ο νεωκόρος της εκκλησίας Ματβέι. Ο Σεριόζα, είναι τριάντα περίπου χρονών, φοράει σκισμένα ρούχα, είναι χλωμός και κοιτάζει θυμωμένος τον πάγο. Από το παλιό ημίπαλτό του, θαρρείς κι ήταν σκύλος που άλλαζε το τρίχωμά του, κρέμονται διάφορες τρίχες. Στα χέρια του κρατάει ένα διαβήτη που είναι φτιαγμένος από δύο μακριές βελόνες. Ο Ματβέι είναι ένας γέρος με όμορφο παρουσιαστικό, φοράει νέα κάπα και τσόχινες μπότες, κοιτάζει με τα αγαθά γαλανά του μάτια προς τα πάνω, προς τη μεριά της ψηλής γυμνής όχθης όπου φωλιάζει το χωριό. Κρατάει ένα βαρύ λοστό.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Α. Π. Τσέχοφ, Το καλλιτέχνημα -μετάφραση Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης»

Αρχείο 14/03/2017

ΑΝ Τ’ ΑΣΠΡΑ ΣΟΥ, ΚΟΜΙΝΙΕ, ΤΑ ΓΕΡΑΣΜΑΤΑ…

Αν τ’ άσπρα σου, Κομίνιε, τα γεράσματα, τα χιλιοσκατωμένα
στην κρίση εμπαίναν του λαού να σου τ’ αποσκατώσει,
ουδόλως αμφιβάλλω πως πρώτα τη βρομόγλωσσά σου
θε νά ’κοβε, στον αδηφάγο γύπα για μεζέ να την προσφέρει·
μετά θα σού ’βγαζε τα μάτια, κοράκια ναν τα φάνε· τ’ άντερά σου
οι πέριξ σκύλοι, και τ’ άλλα σου τα μέλη πειναλέοι λύκοι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Gaius Valerius Catullus, “η αδικία ανάβει στον εραστή τον έρωτα, μα σβήνει τη φιλία” -Μετάφραση Γιώργος Κεντρωτής»

Αρχείο 16/02/2017

12
Ασκήσεις προσέγγισης.

Δεν ξέρουμε τίνος
ούτε κι από πού έρχεται.
Ίσως και να το ξεχάσαμε.

Καμιά φορά νοιώθουμε
σαν μια μαριονέτα
που τις έκοψαν τις κλωστές
κι αναδεύει στο κενό,
μόλις την στηρίζει Συνεχίστε την ανάγνωση του «Roberto Juarroz, (από τη συλλογή) Δέκατη-Τρίτη/Κάθετη Ποίηση -μτφρ: Ευρυδίκη Τρισόν-Μιλσανή»

Αρχείο 13/01/2017 –Katharine Tynan (1859 – 1931)

Στρατολόγηση στα χρώματα
(Δυτικό Κεντς , Δουβλίνο, Αύγουστος 1914)

Νάτοι παρελαύνουν όλοι με βήμα τόσο χαρωπό!
Με χνούδι στα μάγουλα κι αγαπημένοι, για οβίδες και όπλα τροφή.
Ανέμελα πηγαίνουν σαν για του γάμου το πρωινό,
των μανάδων οι γιοι.

Ο μονότονος δρόμος βγαίνει να τους δει σε σειρές να περνούν
πάνω στις οροφές των τραμ, σαν κορυδαλλοί με τραγούδια.
Περισσά χαρωποί για κουράγιο, τραγουδώντας τραβούν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κάθριν Τάιναν, Ποιήματα σε καιρό πολέμου -επιλογή, απόδοση Μαργαρίτα Παπαγεωργίου»

Αρχείο 28.1.2017

Παρουσίαση-Μετάφραση: Κωνστάνς Δημά

Δανειζόμενο από το «Θυμάμαι…» του Georges Perec, -ο οποίος ακολούθησε το πρότυπο του «I remember» του Joe Brainard- και αφού αναπτύχθηκε αρκετές φορές, το κείμενο αυτό αναγνώστηκε αρχικά στο διεπιστημονικό συνέδριο με θέμα «Γύρω από την Αρμονία» στις 16 Οκτωβρίου του 2004 στο Carcès (Var) της Γαλλίας. Μεταφρασμένο στα εβραϊκά από τον Raquel Chalfi, ένα μεγάλο μέρος αυτού του κειμένου δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Shevo στην Ιερουσαλήμ το 2005. Ορισμένες σελίδες έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά από τον J.N.Reily για την ανθολογία του Final crusade (Glasgow, 2016) και στα ιταλικά από την Michela Landi και αναγνώστηκαν από το συγγραφέα στο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης της Φλωρεντίας τον Ιούνιο το 2006. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζαν-Κλωντ Βιλλαίν, Ο κόσμος είναι όμορφος κι έχουμε μάτια να τον δούμε»