Αρχείο 01/07/2017

ΗΜΑΣΤΑΝ ΤΑΧΑ ΤΟΣΟ ΕΥΘΡΑΥΣΤΟΙ;

Πόσες και πόσες υποσχέσεις μα χωρίς να φεύγεις – ω τί ωραία η ζωή!
Επέστη η ώρα, και πρέπει να κρατήσεις!
Οφείλεις ν’ αλλάξεις ή να σβήσεις, αν ήσαν όλα όντως εξ αρχής φωτιά·
Μπρος στα μάτια μου πεθαίνει η πέστροφα ορθή και κεκαμμένη·
Έγνοια δική μου, ετούτο το παρόν που τόσο άσχημα υποκρίνεται
Μην και μπορέσει στο τέλος να βγει τρέχοντας έξω από μένα.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «René Char, ‘Πόθος τεταμένος μετά την αστραπή’ -μτφρ. Γιώργος Κεντρωτής»

Αρχείο 11/05/2017

Ήταν ένα συννεφιασμένο χειμωνιάτικο πρωινό.
Στην λεία και λαμπερή επιφάνεια του μικρού ποταμού Μπιστριάνκα, η οποία ήταν σκεπασμένη εδώ κι εκεί με χιόνι, στέκονται δύο μουζίκοι: ο κοντοκαμωμένος Σεριόζα και ο νεωκόρος της εκκλησίας Ματβέι. Ο Σεριόζα, είναι τριάντα περίπου χρονών, φοράει σκισμένα ρούχα, είναι χλωμός και κοιτάζει θυμωμένος τον πάγο. Από το παλιό ημίπαλτό του, θαρρείς κι ήταν σκύλος που άλλαζε το τρίχωμά του, κρέμονται διάφορες τρίχες. Στα χέρια του κρατάει ένα διαβήτη που είναι φτιαγμένος από δύο μακριές βελόνες. Ο Ματβέι είναι ένας γέρος με όμορφο παρουσιαστικό, φοράει νέα κάπα και τσόχινες μπότες, κοιτάζει με τα αγαθά γαλανά του μάτια προς τα πάνω, προς τη μεριά της ψηλής γυμνής όχθης όπου φωλιάζει το χωριό. Κρατάει ένα βαρύ λοστό.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Α. Π. Τσέχοφ, Το καλλιτέχνημα -μετάφραση Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης»

Αρχείο 02/05/2017

Δον Κιχώτης

Παράδοση εθνική,
άνθρωπος αιώνιος
και οικουμενικός

Σώζεται σε μια φθαρμένη χαλκογραφία. Ποζάρει πλάι στην αρχέγονη μητέρα του..Πίσω του πρέπει ν΄απλώνονται τα ανδαλουσιανά καλοκαίρια μα ποτέ δεν θα το μάθουμε. Αυτό το παράξενο παιδί  έζησε και πέθανε με τον φανταστικό  τρόπο που επινοούν οι πιο πιστές ψυχές. Με το σώμα του κατεστραμμένο απ΄τις στερήσεις, με τον ιδεαλισμό του ακέραιο, ανεξάντλητο ο Δον Κιχώτης κυκλοφορεί ανάμεσά μας. Συγκαταλέγεται στους κατεξοχήν ανθρώπους του άστεως. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Οι Ελεγείες των ιπποτών»

Αρχείο 21/03/2017

Η Αγία Λουκία κάθε νύχτα ανεξαιρέτως, σεργιανάει τους δρόμους μιας παλιάς πολιτείας. Πόσοι παράλληλοι κόβονται πάνω στο σώμα του παλιού δρόμου. Η μοναξιά της μετριέται με ναυτικά μίλια, μ΄όργανα που ποτέ δεν λαθεύουν. Στην αγκαλιά της κοιμούνται γυμνά ένα σωρό παιδιά. Πλάι στους ωκεανούς βρέχει τον περίγυρο του φουστανιού της, έτσι που θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί πως κάποτε, μια γυναίκα πλανήθηκε στις ακτές, μετέωρη, μια νεότατη Περσεφόνη, ένα φέγγος για τη ζωή μας ανεπίληπτο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Saint Lucia των ποιητών, του Derek Alton Walcott»

Αρχείο 14/03/2017

ΑΝ Τ’ ΑΣΠΡΑ ΣΟΥ, ΚΟΜΙΝΙΕ, ΤΑ ΓΕΡΑΣΜΑΤΑ…

Αν τ’ άσπρα σου, Κομίνιε, τα γεράσματα, τα χιλιοσκατωμένα
στην κρίση εμπαίναν του λαού να σου τ’ αποσκατώσει,
ουδόλως αμφιβάλλω πως πρώτα τη βρομόγλωσσά σου
θε νά ’κοβε, στον αδηφάγο γύπα για μεζέ να την προσφέρει·
μετά θα σού ’βγαζε τα μάτια, κοράκια ναν τα φάνε· τ’ άντερά σου
οι πέριξ σκύλοι, και τ’ άλλα σου τα μέλη πειναλέοι λύκοι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Gaius Valerius Catullus, “η αδικία ανάβει στον εραστή τον έρωτα, μα σβήνει τη φιλία” -Μετάφραση Γιώργος Κεντρωτής»

Αρχείο 16/02/2017

12
Ασκήσεις προσέγγισης.

Δεν ξέρουμε τίνος
ούτε κι από πού έρχεται.
Ίσως και να το ξεχάσαμε.

Καμιά φορά νοιώθουμε
σαν μια μαριονέτα
που τις έκοψαν τις κλωστές
κι αναδεύει στο κενό,
μόλις την στηρίζει Συνεχίστε την ανάγνωση του «Roberto Juarroz, (από τη συλλογή) Δέκατη-Τρίτη/Κάθετη Ποίηση -μτφρ: Ευρυδίκη Τρισόν-Μιλσανή»