[Χώρος:
Γειτονιά
Σπίτια που αναπνέουν όσο τους επιτρέπει η λιγοστή πρασιά ανάμεσά τους
Κήπος, άνθη ανοίξεως, μια πασχαλιά, μια λεμονιά στο βάθος, κοτέτσι
Μια κρεβατίνα απλώνεται για να ξεκουράσει το κλήμα
Το κλήμα φερμένο από το χωριό, καρπερός, βιαστικός ροδίτης
Ο μικρός διάδρομος της εισόδου στον κήπο
Ένα τραπεζάκι στον ίσκιο της κληματαριάς, φορμάικα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Γυναίκες»

Ο αναγνώστης είναι ένας αχόρταγος κανίβαλος.
Σας το λέω πρώτος κι εμένα πολύ να με συμπαθάτε και να αδιαφορείτε, βεβαίως – δικαίωμά σας – αν φτύνω δόγματα στα πεζοδρόμια σας και κάπως σας χαλνώ τη διάθεση.
Στεγνώνουν όμως εύκολα κάτω από τον ήλιο και με την υγρασία του πρωινού λύνεται στο τσιμέντο, στο μάρμαρο, στη πέτρα Καρύστου, η συντακτική τους δομή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Σούκουλης, Κανίβαλος»

Κάποτε θα λάβουμε εκδίκηση από τα γιασεμιά
Οι γλάστρες θα επαναστατήσουν
κι οι ρίζες θα δώσουν φρέσκο ήλιο
τομάτα και ρίγανη
Το νάιλον θα βουβαθεί προς νέους αιώνες
κι η έλξη θα αναστραφεί

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, γόνιμες καμπύλες χρόνου»

Σας βεβαιώ Αλλά εσείς μην το πιστέψετε Σκοτεινός ασύνταχτος, με ακολουθούσε Όχι πάνω από το προσδιορίσιμο «ακολουθώ» Όχι περισσότερο από τρεις μακρείς ως τα καλοκαίρια, χειμώνες Μπερδεύοντας πλήκτρα βήματα ίχνη όμως Συννέφιασα Έγραψα σημείωμα: Κάνε «αυτό» Υπάκουσε Έλα και θα ξαναγράψουμε μαζί τον ξένο του Καμύ Έγραφα και Γελούσα: Ποια είμαι εγώ να…; Γέλασε Υποθέτω κι ο ίδιος Άγρια Έπειτα, σας βεβαιώ έγινε Αλλά εσείς μην το πιστέψετε Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Αγαπάνθεμον(*)»

Αρχείο 31/10/2017

Είναι οι ήρωες
άγνωστα λήματα,
φαράγγια,
σκάλες πάνω
από χάσματα
και γκρεμούς

Για τον χαμένο ανθυπολοχαγό
Το 1945 η κοινή γνώμη βιώνει το ανυπολόγιστο δράμα του χαμένου ανυπολοχαγού. Έχει προηγηθεί ένα έπος και μια καταστροφή. Εμπρός μετέωρος λαμπραίνει το στερέωμα ο πίνακας του Ν. Εγγονόπουλου. Ο Οδυσσέας Ελύτης, σημαδεμένος από τις δοκιμασίες του πολέμου, ζωγραφίζει μια ολόκληρη τοιχογραφία για τον θάνατο, για το ωραίο και το ιδανικό που καθόρισε τούτο τον τόπο. Ολόκληρη ζωή περνά σαν ρεύμα ηλεκτρικό μέσα από τον σπαραχτικό θάνατο ενός αξιωματικού του μετώπου που πλανάται σήμερα στην ανυπαρξία, που κλείνει μέσα του ιδανικό, ένα είδος ομορφιάς πνευματικής. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η ίλη των οραμάτων»

Αρχείο 25/08/2017

–          Πόσο μαύρο σκοτάδι θέλετε στον καφέ σας για να φουντώσετε από έρωτα κύριε;
–          Τόσο που η αμαρτία να μου κόψει τα χέρια σύρριζα από τον καρπό κυρία.
–          Ω, είσθε τόσο κωμικός κύριε! Να σας προσφέρω τα περιλάλητα ντόνατς μου;
–          Ασφαλώς κυρία!  Μαζί με την περιλάλητη κωδωνοκρουσία των ερωτικών παλμών σας!
–          Είσθε θρασύς κύριε. Ποιος σας επέτρεψε να εντοπίσετε τις ερωτικές μου κωδωνοκρουσίες;
–          Η Φύση κυρία. Αυτή που μας τιμωρεί με τη μάστιγα των ανελέητων πειρασμών της.
–          Δεν είσθε σοβαρός κύριε. Καθυβρίζετε την Φύση. Παρακαλώ να ανακαλέσετε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Αραμπατζής, Ο καφές σας κύριε – το τσάι σας κυρία»

Αρχείο 15/05/2017

✤

Πρώτος τρόπος:

Θάθελα να μπορώ να γράψω: Στην Ιόλης έβρεχε επίσης, αλλά εκείνη η σαν από αίμα κοιλιά που διαγράφει μια διαδρομή σα ρουμπρίκα στο κομόστεγο γαλανό ικανοποιώντας μιαν αδιάσειστη αιτιότητα της ενέργειας ενός βορινού ανέμου, με απομακρύνει αποφασιστικά από όσους νοιάζομαι αυτήν την ώρα και που, αντίθετα, η πράξη της αυγής, ως καθολική αναφορά για το ένα ημισφαίριο τουλάχιστον, θα μπορούσε να μας περιέχει στο επίρρημα της εισαγωγικής πρότασης όμοια με κάποιο κεφάλαιο από “το βιβλίο του Μαννουέλ”: Στην οδό Κλοβί ξημέρωνε επίσης, όπου εκφράζεται η συμπερίληψη όλων μας στην στιγμή τής ενέργειας, και μας συνδέει όπως η πηχτή ομίχλη συνδέει στην περιοχή του μη ήχου τα δέντρα της πλατείας Χημείου στη Θεσσαλονίκη ή όπως η βελούδινη θάλασσα ασβεστίου ενός κυπέλλου από γιαούρτι περιέχει και συνδέει τα μικρά κομμάτια φρούτου.

✤

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Epiphany»

Αρχείο 07/03/2017

I.
Η μπάντα παίζεικάθε Δευτέρα βράδυ. Ο ντράμερ, που μετρά ήδη δέκα χρόνια στο ίδιο πόστο, υπήρξε ο εμπνευστής. Έπειτα από μερικές αδέξιες προσπάθειες  κατόρθωσε να βρει  τα κατάλληλα  πρόσωπα και ύστερα όλος ο κόσμος τους άνηκε. Εκείνος  μένει πάντα στη σκιά. Τον κυριεύουν οι μουσικές, γεννιέται και πεθαίνει μες στις κλίμακες. Αργότερα το ίδιο βράδυ  θ΄απομείνει μονάχος και θα θυμηθεί όλα εκείνα τα αλησμόνητα χρόνια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Παλιές Συναυλίες»