Κοιμητήριο

Σκελετωμένα όνειρα
στο μυαλό μας λιμνάζουν.
Πέθαναν πρόωρα
άλλα πνίχτηκαν
άλλα αυτοχειριάστηκαν
κανένα τους δεν πήρε
σάρκα και οστά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, δύο ποιήματα»

Αρχείο 26.2.2015

Ο ΤΗΛΕΣΚΟΠΟΣ ΙΧΘΥΣ ΣΠΑΕΙ ΠΕΤΡΕΣ ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ

Ο τηλεσκόπος ιχθύς σπάει πέτρες στα βάθη των βιβλίων
Και η ηδονή μετά πιάνει και τσουλάει τις πέτρες τούτες
Έτσι όπως πάνε γαϊδουροκαβάλα νεαρότατα κοράσια μιας
—εποχής αλλοτινής
Φορώντας εσθήτες ακακίας
Ο καιρός είναι τόσο αίθριος που τρέμων μην και δεν τελειώσει
Συνεχίστε την ανάγνωση του «André Breton, “Στο χιόνι εκείνο που σε βρήκα” -μετάφραση Γιώργος Κεντρωτής [2015]»

Αρχείο 25.2.2015

Θραύσμα

θυμάμαι το χρόνο να τεντώνεται
πάνω στους πίνακες του τοίχου
θυμάμαι την ησυχία να ορμά
απ’ τις ενώσεις των δαχτύλων
θυμάμαι το αιωρούμενο γαλάζιο φως
το εβένινο τραπέζι
την πορσελάνη
το κεφάλι πάνω στην πορσελάνη
το θαλασσί τραπεζομάντηλο

θυμάμαι εκείνους
σαν κάποιους που υποσχέθηκαν
να ξαναβρεθούν

Το ακρωτήρι των σωμάτων

Αλέθοντας ο βράχος τα κορμιά
την αλήθεια τους αέρας θα σκορπίζει
μόνο το βλέμμα να ορθώνεται ψηλά
και να καλεί το χέρι που τ’ ορίζει.

Γάμπες στιβαρές και χαλαροί γλουτοί
δόντια και νύχια ευγνωμονούν
αιώνια εκεί να ξεδιψούν
με το θαλασσινό αλάτι
Κι εκεί να καρτερούν το θάνατο
να ‘ρθει να τους ξεμπλέξει
απ’ το προδοτικό αγκάλιασμα
δύσκολα να ξεδιαλέξει
μέλη δικά τους απ’ των άλλων
Γιατί ένα καιρό –το μόνο σίγουρο–
ανάμνηση θα γίνουν
όμοια με ανάγλυφα
της θάλασσας πιθάρια.

Ο χορός των μαγισσών

Υψώνοντας και σκορπίζοντας πολύχρωμες κραυγές
κομίζοντας τη φωτιά στο βλέφαρο
οι μάγισσες διανύουν την υπόσχεση της νύχτας
κι ο καιρός κραταιός
κι ο καιρός στήνει και απλώνει απελπισμένα
το μαύρο υφαντό του
κρύβοντας την αλήθεια
προστατεύοντας εμάς και την αλήθεια
ανατρέφοντας εμάς
Ήμαστε τα παιδιά του χρόνου
και σα μέλλοντες φόνοι
συσπειρώνουμε τη σιγουριά μας
ενώ τ’ αστέρια αδημονούν
και φλέγεται η αλήθεια που σημαίνουν
φλέγεται και οι ρίζες της
πύρινα ραγίσματα στη μαύρη πορσελάνη.

Κι ενώ το σμήνος άπλωνε
στης νύχτας το χωράφι
κι έμαιναν οι πυρές που έστησαν
κάτω στο χωριό
ηχώ
θιάσου παιδικού που ανέτειλε
σε πορτοκαλί σοκάκι
αργά
αργά αναθυμούνται τα κλαδιά
στα κυπαρίσσια:

… και μ’ ένα τραγούδι σα σπαθί
… σα σπαθί θα διαπεράσει
… την ιστορία που θα πει
… και λέει η καμπάνα.

*
©Τιχομίρ
φωτο©Στράτος Φουντούλης

Αρχείο 24.2.2015

Μετάφραση Θανάσης Χατζόπουλος

Ο Ταξιδιώτης

Φοβερός αφρός! Και μοναξιά χωρίς μνήμη.

Πόσους δρόμους και πόσα όνειρα της νύχτας
Πόσες πόλεις και πόσες χαμένες χώρες
Διέσχισα από την εποχή της πρώτης μου ματιάς
Το βλέμμα μου και μόνο αρκεί για να εγκαινιάσω το ταξίδι!
Α! κουράστηκα, δώστε μου μία καρέκλα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Pierre-Jean Jouve, δύο ποιήματα [2015]»

Αρχείο 22.2.2015 «Της Κυριακής»

Ἄλλοτε η θάλασσα…

Ἄλλοτε ἡ θάλασσα μᾶς εἶχε σηκώσει στὰ φτερά της
Μαζί της κατεβαίναμε στὸν ὕπνο
Μαζί της ψαρεύαμε τὰ πουλιὰ στὸν ἀγέρα
Τὶς ἡμέρες κολυμπούσαμε μέσα στὶς φωνὲς καὶ τὰ χρώματα
Τὰ βράδια ξαπλώναμε κάτω ἀπ᾿ τὰ δέντρα καὶ τὰ σύννεφα
Τὶς νύχτες ξυπνούσαμε γιὰ νὰ τραγουδήσουμε
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Σαραντάρης, Πού γελοῦσε καὶ δάκρυζε θυμᾶμαι [2015]»

Αρχείο 21.2.2015

Φυλλοβόλο δέντρο

Στο φυλλοβόλο δέντρο μοιάσε,
τίναξε στον άνεμο τα κιτρινισμένα φύλλα
στο χώμα να σαπίσουν.

Κοίταξε το κυπαρίσσι και το πεύκο,
γερνάνε με τη σκόνη όλων των καημών τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θοδωρής Βοριάς, Στα πεζοδρόμια απόμειναν παπούτσια -ποίηση [2015]»

Αρχελιο 20/02/2015

Οι Κήποι της Μονζέιρα

Όλα εδώ γλιστρούν παρηγορητικά
όπως νομίσματα σε πάγκο με ρετάλια
Οι σφυρίχτρες μερικές φορές δημιουργούν πανικό
τα ψάρια της Κυριακής είναι υπό έλεγχο
και ένα τρένο με καρτούνς επικοινωνεί με σήματα καπνού
Όπως έλεγα, όλα εδώ γλιστρούν παρηγορητικά
Στην Αβησσυνία λύθηκαν τα κορδόνια
ενός κατά συρροήν εκμαυλιστή Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέλλα Δούμου, “όλα εδώ, γλιστρούν παρηγορητικά” -ποίηση»

Αρχείο 11/02/2015

ΕΛΛΕΙΨΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ

Λίγοι άνθρωποι με πίστεψαν:
Ο μεθυσμένος παλαιοπώλης
Ο σταθμάρχης των τρένων
Και μια ξυπόλητη γυναίκα.
Ο πρώτος γιατί του αγόρασα
Όλες τις διεγερμένες μνήμες
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Γκανέλης, Πριν αρχίσω να γελώ ακατάπαυστα -ποίηση»