❇︎

Κάππα, και Κάππα πάλι

Στο σπίτι του κρεμασμένου
δε μιλάνε για σκοινί
δε μιλάνε για τον κρεμασμένο
δε μιλάνε για το σπίτι.
Αλληγορώ, το ξέρετε.
Δεν ήτανε κρεμάλα.

Εισέρχομαι στο διαμπερές
διαμέρισμα
που άνοιξε η πυρίτιδα.
Χειραψίες χάχανα
οινοχόοι θαμώνες Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Μπαλασόπουλος, «Όταν το στόμα σου σκληραίνει σ’ ένα ράμφος που μελωδεί»»

❇︎

Στο μέρος που διάλεξα να ζήσω
δεν υπάρχουν αναμνήσεις
να με κάνουν να υποφέρω
μονάχα δεσποινίδες που προσμένουν τον έρωτα
περπατώντας αμέριμνα χωμένες
κάτω απ’τα καπέλα τους·
κρυμμένες
πίσω απ’τα κασκόλ τους

Στο μέρος που διάλεξα να ζήσω Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Στέφανος Κωσταγιόλας, Τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα»

❇︎

Κομμάτια έγινε η γης
κομμάτια και ο κόσμος

κομμάτια έχω μέσα μου
κομμάτια καταθέτω

*

Γραφή
αρρωστημένη κόρη της σιωπής
υποκατάστατο της παρουσίας

*

Μολυβένια μοναξιά
στ’ άσπρο χαρτί
άνθος
το μεδούλι σου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κούσιος, θολές φωτιές πού καίγονται χωρίς να σε φωτίσουν»

Ένα ποιητικό ημερολόγιο τις πανδημίας, από τις εκδόσεις Κέδρος

Τα Pixels είναι το ενδέκατο ποιητικό βιβλίο του Δημήτρη Κοσμόπουλου. Pixels στη γλώσσα των ηλεκτρονικών υπολογιστών είναι τα εικονοστοιχεία, οι ψηφιακοί κόκκοι που αποτελούν την ηλεκτρονική εικόνα η οποία έχει πια υποκατασταθεί στην θέση της αληθινής ζωής. Μέσα στα 35 μέρη της ενιαίας ποιητικής σύνθεσης, επιχειρείται η ποιητική καταγραφή της εμπειρίας από τον εγκλεισμό και τις επιπτώσεις της καραντίνας. Στην απροσδόκητη κοινωνική συνθήκη, η πανδημία φέρνει στο προσκήνιο τα όρια του τεχνολογικού πολιτισμού. Αναταράσσει τα βαλτώδη ύδατα της εικονικής μας αυτάρκειας. Το φάσμα του θανάτου εξορισμένο από την ψευδή παροντική μας συνείδηση, προβαίνει ως ψηλαφητή πλέον απειλή. Πώς το διαχειρίζεται ο σύγχρονος άνθρωπος; Υπάρχουν πηγές νοήματος για να καταρδεύσουν την πολυπληθή μας τηλεοπτική ερημιά; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Κοσμόπουλος, Pixels ―κυκλοφορεί [απόσπασμα]»

❇︎

Τὸν Χριστούλη προσμέναμε
στοῦ αἰώνα τὸ διάβα
πρὶν ῥημάξῃ τὴ χώρα
ἡ φωτιὰ καὶ ἡ λάβα.

Μὰ ἡ μοῖρα μας ὅμως
εἶχε γίνει ἐχθρός μας
τὶ κουμάντο μᾶς κάνει
ὁ κακὸς ἑαυτός μας.

Τοὺς σωστοὺς τοὺς σταυρώσαμε.
Κι ἂν φλουριὰ μᾶς πετᾶνε, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντῖνος Κ. Χατούπης, Έλληνες»

Σε λίγες μέρες στα βιβλιοπωλεία,  από τις εκδόσεις Ενδυμίων

Σημύδες

Για πόσο σκοτάδι
φτάνει του ήλιου το απόθεμα
που φέρουν οι λέξεις.

Το πεσμένο χιόνι τα πήρε όλα
μέσα στην πρωινή ησυχία του.

Τα ίχνη είναι μάλλον από λύκο.

Οι σημύδες είναι σαν αυτές
που έβλεπε ο Ξένος κι έγραφε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Λαλιώτης, Βορειοδυτικό πέρασμα ― προδημοσίευση»

✼

Το μεσημέρι όμορφο πού’ ναι!
Ηλιόφιλο, μουντό, συννεφιασμένο,
σαγήνης γλεύκος πάρωρο,
φυγόπονες σταγόνες,
ραθυμία εύοσμη κυλά,
μέτωπα ανέμελα.
Όμορφο πού’ ναι!
Μα νά’ ν φυγόπονο!
το μεσημέρι σύντομα περνά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, τις λέξεις πλάθουν πράγματα»