Πολιτισμός – Σελίδα 18

«Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, μέρος 4ο

05/04/2017

Αρχείο 05/04/2017 – Diosa de la bruja Υ Dionysus en el teatro

✤

Το σώμα στην Αρχαία Ελληνική Τραγωδία. Μέρος δεύτερο

Δεν θα μπορούσα να προχωρήσω στο θέμα μου και να μην αναφερθώ προηγουμένως σε ένα δοκίμιο του Φ. Λόρκα το Ντουέντε που το πρωτοπαρουσίασε το 1930 στην Μαδρίτη. Λίγα βιβλία κατοχυρώνουν την ύπαρξη μιας θεότητας στο χώρο της τέχνης. Λίγα και μόνο σπουδαία κείμενα και βιβλία, δηλώνουν απερίφραστα την ύπαρξη της συνολικής οντότητας του ειμή ως αυτόνομο και αυτεξούσιο σύμπαν, το σύμπαν του καλλιτέχνη. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, μέρος 4ο»

Το αρχείο Καβάφη ως φετίχ εξουσίας;

18/11/2016

Αρχείο 18/11/2016

O K. Π. Καβάφης από τον Κωνσταντίνο Παπαμιχαλόπουλο.

Από τον ΕΥΡΙΠΙΔΗ ΓΑΡΑΝΤΟΥΔΗ

Το πήραμε, το πήγαμε το άγιο λείψανον αλλού.
Κ.Π. Καβάφης, «Εις τα περίχωρα της Αντιοχείας»

Κονδυλοφόρος. Ετήσια έκδοση νεότερης ελληνικής φιλολογίας, [Αφιέρωμα:] Είκοσι χρόνια χωρίς τον Γ. Π. Σαββίδη, τόμ. 14, 2015 (2016), σελ. 396

ΟΚονδυλοφόρος, επιστημονική επετηρίδα των νεοελληνικών φιλολογικών σπουδών, έφτασε αισίως στον δέκατο τέταρτο ετήσιο τόμο του. O τόμος αυτός δικαίως περιλαμβάνει, με αφορμή τη συμπλήρωση είκοσι χρόνων από τον θάνατο του φιλόλογου νεοελληνιστή Γ.Π. Σαββίδη (1929-1995), ένα αφιέρωμα στη μνήμη του, αποτελούμενο από έξι σύντομα κείμενα-προσωπικές μαρτυρίες ανθρώπων (Τζένη Μαστοράκη, Χριστόφορος Λιοντάκης, Κλαίρη Μιτσοτάκη, Δ.Ν. Μαρωνίτης, Mario Vitti και Bertrand Bouvier) που γνώρισαν και ανακαλούν στη μνήμη τους τον Σαββίδη, το έργο και το ήθος του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Το αρχείο Καβάφη ως φετίχ εξουσίας;»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Νέα απ΄την Πρέβεζα

01/11/2016

Αρχείο 01/11/2016

✤

Φθάσαμε νύχτα στο παλιό λιμάνι.Έμπαινε το πλοίο και μια πυκνή, μια ομιχλώδης πολιτεία ξεπερνούσε κατά πολύ τον ορίζοντα. Εμείς προσποιούμαστε πως οι καρδιές μας είναι ασφαλείς.Λίγοι λίγοι αφήναμε το κήτος, διασχίζαμε έναν απόκρημνο γκρεμό κάτω απ΄τη γέφυρα και ύστερα χώρες, πολιτείες και εποχές. Μερικές φορές τούτη την πόλη την πιστέψαμε γι΄άδεια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Νέα απ΄την Πρέβεζα»

Οδηγός της Οικοδεσποίνης

19/11/2015

editorial19.1.15

(είδος)Editorial του Στράτου Φουντούλη

Αφιερωμένο εξαιρετικά στις εκλογές και στη πολιτική τάξη της χώρας

Καλός χαρακτήρ και ικανότης προς εκτέλεσιν του προορισμού του είνε ο σκοπός, εις τον οποίον οφείλει να τείνη πας άνθρωπος αξιοπρεπής και σεβόμενος τον εαυτό του.

(Εκτός των σημείων στίξης, η Ορθογραφία είναι του αρχικού κειμένου)

Εισαγωγή
Η τήρησις των τύπων της αβρότητος, της ευπρέπειας και των καλών τρόπων είνε καθήκον, του οπίου η εκτέλεσις συντελεί εις την μόρφωσιν του χαρακτήρος και δίδει χάριν εις την ζωήν. Δια να επενεργήση όμως εις την ανύψωσιν του ανθρώπου η τήρησις των κανόνων της καλής συμπεριφοράς, δεν πρέπει να εφαρμόζεται μηχανικώς. Τότε μόνον η ευγένεια των τρόπον επιδρά επί του χαρακτήρος και φέρει την αρμονίαν εκείνην μεταξύ των αισθημάτων και των τρόπων, η οπία ανυψώνει ιδίως τας γυναίκας, και ελκύει καθώς το άρωμα τρυφερού άνθους.

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Richard Dawkins, Το εγωιστικό γονίδιο [2015]

26/04/2015

Αρχείο 26.4.2015 / Πολιτισμός = Επιστήμη = Πολιτισμός

Τριακονταετής επετειακή έκδοση, επηυξημένη και σχολιασμένη
Εκδόσεις Κάτοπτρο

Με αφορμή την επίσκεψη του διάσημου βιολόγου-συγγραφέα Richard Dawkins στην Αθήνα

Το Εγωιστικό γονίδιο προκάλεσε ένα κύμα ενθουσιασμού μεταξύ των βιολόγων και του ευρέος κοινού όταν πρωτοεκδόθηκε το 1976. Η εναργής ερμηνεία της ζωής από τη σκοπιά του γονιδίου, με πρόζα διαυγή, συγκέντρωσε τα νήματα της σκέψης για το χαρακτήρα της φυσικής επιλογής σε ένα εννοιολογικό πλαίσιο με βαθιές προεκτάσεις όσον αφορά την κατανόηση της εξέλιξης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Richard Dawkins, Το εγωιστικό γονίδιο [2015]»

Γιώργος Λίλλης, συνέντευξη στον Κωνσταντίνο Καραγιαννόπουλο [2015]

23/03/2015

Αρχείο 23.3.2015

Γιώργος Λίλλης: “Η μεγαλύτερη χαρά ενός συγγραφέα είναι όταν βγαίνει από το καβούκι του και την μοναξιά του και συνομιλεί με τους αναγνώστες του. Όταν νιώθει πως κατάφερε να συγκινήσει και να προσκαλέσει τον άλλο να συμμετάσχει στο ταξίδι του”.

Συνέντευξη στον Κωνσταντίνο Καραγιαννόπουλο

Αγαπημένος φίλος. Ποιητής και μυθιστοριογράφος. Ο Γιώργος Λίλλης με αφορμή την παρουσίαση του μυθιστορήματός του, “Ίχνη στο χιόνι”, στο Καρπενήσι το περασμένο Σάββατο, μας μιλά για το συγγραφικό του ταξίδι. Μοιράζεται μαζί μας ιδιαίτερες στιγμές και προβληματισμούς του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Λίλλης, συνέντευξη στον Κωνσταντίνο Καραγιαννόπουλο [2015]»

Tου γιοφυριού της Άρτας [2015]

08/03/2015

Αρχείο 8.3.2015 «Της Κυριακής»

Σαράντα πέντε μάστοροι κι εξήντα μαθητάδες
γιοφύρι-ν-εθεμέλιωναν στης Άρτας το ποτάμι.
Oλημερίς το χτίζανε, το βράδυ εγκρεμιζόταν.
Μοιριολογούν οι μάστοροι και κλαιν οι μαθητάδες:
«Αλίμονο στους κόπους μας, κρίμα στις δούλεψές μας,
ολημερίς να χτίζουμε, το βράδυ να γκρεμιέται!»
Πουλάκι εδιάβη κι έκατσε αντίκρυ στο ποτάμι, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Tου γιοφυριού της Άρτας [2015]»

Κωνσταντίνος Π. Δάρμος, Ο ποταμός Χρυσορρόας (Γεφυραίος ή Κρεμαστός) -[2014]

03/10/2014

Αρχείο 3.10.2014

“Λένε πως είναι κάποιος βράχος
όπου το νερό του Ωκεανού στάζοντας
πέφτει από γκρεμούς σε μια λιμνούλα
που βουτούν στάμνες σ’αυτήν.”
Ευριπίδη “Ιππόλυτος” 121.

Η αινιγματική ασάφεια του Παυσανία.

Ο Παυσανίας[1] περιερχόμενος την αρχαία Τροιζήνα, αναφέρεται σ’αυτόν ως εξής: “Κάποιο νερό ονομάζουν Χρυσορρόα. Όταν έπεσε ξηρασία για εννέα χρόνια στα οποία δεν έβρεχε ο Θεός, τα άλλα νερά ξεράθηκαν, ο Χρυσορρόας συνέχισε όπως πριν να τρέχει”. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Π. Δάρμος, Ο ποταμός Χρυσορρόας (Γεφυραίος ή Κρεμαστός) -[2014]»