Μαρία Σκαμπαρδώνη, Το κορίτσι με το φανάρι…

27/11/2019

Mία φορά και έναν καιρό, ένα κορίτσι περπατούσε μόνο του μέσα στο δάσος. Έψαχνε να βρει ένα καταφύγιο να ξαπλώσει το κουρασμένο της κορμί μέσα στο κρύο και τον αέρα. Είχε ορφανέψει από μικρή και δεν είχε κανέναν άλλο στον κόσμο εκτός από την ίδια. Μόνη της περιουσία ένα μικρό φαναράκι που κρατούσε για να μπορούσε να διακρίνει τις κακοτοπιές και τα άγρια ζώα.

Και έτσι, ολομόναχη, πορευόταν για ακόμα μία μέρα στο σκοτάδι προσπαθώντας να βρει ένα ασφαλές μέρος να κοιμηθεί. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Σκαμπαρδώνη, Το κορίτσι με το φανάρι…»

Λεωνίδας Καζάσης, ρεμβασμοί κι ερωτικά ποιήματα

25/11/2019

Ρεμβασμοί

Σελήνης λόγο,
Καυκάσου δάφνες ακουρμαίνονται,
συνηγορεί η στίλβη,
αισθήσεις λακτίζουν,
αντιρρήσεις υποτάσσονται,
άρμη τις γλώσσες
άγρια θροϊζει,
σκιρτήματα θηλών
ρητίνη στάζουν, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, ρεμβασμοί κι ερωτικά ποιήματα»

Τζούτζη Μαντζουράνη, 23 συνθέσεις πάνω σε ένα πορτρέτο (προδημοσίευση)

24/11/2019

Κυκλοφορεί αρχές Δεκεμβρίου, από τις Εκδόσεις Φίλντισι

Τζούτζη Μαντζουράνη:
Ένα πορτρέτο υπήρξε η αφορμή για αυτά τα 23 «ερωτικά» ποιήματά μου. Ένα πορτρέτο κρεμασμένο στον τοίχο απέναντι από το γραφείο μου, που απεικονίζει ένα γυμνό νέο άνδρα. Έβαλα απέναντι από το πορτρέτο μια «ώριμη” γυναίκα, που έχει ζήσει πια αρκετά, για να μπορεί να πει ότι έχει κάνει τον κύκλο της ζωής της, και την άφησα να ζήσει και να στοχαστεί για τον έρωτα με το ωραίο, με το νέο, το νεότερο, το στιγμιαίο, το άπιαστο, το εφήμερο, και τελικά, ίσως, το πιό αληθινό και το περισσότερο «ασυμβίβαστο» της ζωής της. Το αιώνιο «μικρό αγόρι» που κάθε γυναίκα κρατάει στην αγκαλιά της κάποιες λίγες, μοναδικές στιγμές στη ζωή της. Γιός, αδελφός, πατέρας, σύντροφος, εραστής, «αρσενικό», γλυκόπικρο δηλητήριο που κυλάει στις φλέβες του αιώνιου θηλυκού, που όμως πια έχει το αντίδοτο μέσα του, και έτσι δεν κινδυνεύει να πεθάνει από έρωτα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τζούτζη Μαντζουράνη, 23 συνθέσεις πάνω σε ένα πορτρέτο (προδημοσίευση)»

Οδός Πανός τεύχος 185 — κυκλοφόρησε

22/11/2019

Οδός Πανός έτος 39o, τχ. 185 Ιανουάριος-Μάρτιος 2020, 10,00 — Περιέχει CD

ΠEPIEXOMENA
Σελίδες για τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ
3 Τάσος Γιουζέπας: Ο θάνατος, το νόημα της ζωής και ο έρωτας στο έργο του Έρνεστ Χέμινγουεϊ
32 Δημήτρης Ι. Καραμβάλης: Το εύθραυστο παγοθραυστικό μιας πέννας
37 Νέα έκθεση για τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ
***
38 Βασίλης Κοντόπουλος: Εδώ Βερολίνο
44 Μάρκος Φ. Δραγούμης: Σημειώσεις ενός μελομανούς (συνεχίζεται)
46 Γιάννης Αντωνόπουλος: Μια συνομιλία με την Μάρω Βαμβουνάκη
56 Θανάσης Θ. Νιάρχος: Μια συνομιλία με τον ποιητή Τάσο Κόρφη για την πεζογραφία
του Ντίνου Χριστιανόπουλου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Οδός Πανός τεύχος 185 — κυκλοφόρησε»

António Lobo Antunes, Πάνω στα ποτάμια που κυλούν

21/11/2019

Μετάφραση Μαρία Παπαδήμα, εκδόσεις Πόλις

Παρουσίαση
Η μνήμη, όπως η ζωή, είναι ένα ποτάμι που κυλάει.Ένας άντρας βρίσκεται σε νοσοκομείο της Λισαβόνας: στα σπλάχνα του, ένας αχινός δεν σταματάει να μεγαλώνει σιωπηλά, ο γιατρός τον ονομάζει καρκίνο. Στο νοσοκομείο, ζαλισμένος καθώς είναι απ’ τον πόνο και τα φάρμακα, ξαναζεί τα παιδικά του χρόνια: τον πατέρα του να παίζει τένις, τη μητέρα του να του κάνει χωρίστρα στα μαλλιά, τα βουνά, τη μυρωδιά της μαρμελάδας στο κελάρι, τις γλάστρες με τα λουλούδια στα σκαλοπάτια, τους έρωτες που δεν βρήκαν ανταπόκριση… Ένα ποτάμι από αναμνήσεις που αναδύονται με την εμφάνιση της αρρώστιας, αλλά η εγγύτητα του θανάτου κάνει το κάλεσμα της ζωής να ακουστεί με μεγαλύτερη δύναμη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «António Lobo Antunes, Πάνω στα ποτάμια που κυλούν»

«Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, 10 επί 10 και πλέον χρόνια, παρέα με το θέατρο

21/11/2019
Carolee Schneemann. ‘Up to and Including Her Limits. 1976.

To Θέατρο και η σχέση του με τις άλλες τέχνες

Performance–art —E΄ Μέρος

Negation is not any longer creative
Octavio Paz 1974

Performance- art στην εποχή της έξαρσης της ατομικής – ιδιωτικής βίας ως μορφή ακτιβισμού

H performance είναι πράξη ευαίσθητη, πολύ ιδιωτική. Προκλητική δράση, που ισορροπεί ανάμεσα στο τίποτα και στο αριστούργημα.   Ίσως και  πιο ευαίσθητη και από μια πορσελάνη όπως λέει χαρακτηριστικά ο  von Heinz Ohff, ο  Γερμανός θεωρητικός της τέχνης (1922-2006). Για μένα  που βρέθηκα στο θέατρο για πολλές δεκαετίες, η θεατρική πρόβα  ( δοκιμές, repetitions) έχει πολλές ομοιότητες με την Performance καθώς  η τελευταία, είναι μια ημιτελής δράση -πως αλλιώς  θα μπορούσε να είναι παρά δράση αυτοσχεδιαστική σε ροή- μεταξύ μιας παρόρμησης, μιας ιδέας, μιας πρότασης  και μιας διαδικασίας σε εξέλιξη,  χωρίς συγκεκριμένα όρια, γι’ αυτό και τόσο ευαίσθητη. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, 10 επί 10 και πλέον χρόνια, παρέα με το θέατρο»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Flamingo

19/11/2019

Δράμα παιγμένο
Μες στην καρδιά
Των μουσσώνων

(Ένας άντρας γύρω στα σαράντα, με μια καμπαρντίνα, αξύριστος, ναυάγιο που λένε. Κρατά στο χέρι του ένα μπουκάλι, κάθε τόσο πίνει. Βρίσκεται μες στο έρημο νυχτερινό μαγαζί. Μια σάλα με αναποδογυρισμένα τραπέζια και μυρωδιά αποτσίγαρου. Ένας μουσικός παίζει ολομόναχος στο βάθος. Έτσι που στέκει μόνος φαντάζει με άγγελο που έχασε τα πάντα. Βροχή και ρούχα κατακίτρινα ο καιρός απόψε. Ο άντρας είναι μεθυσμένος. Μοιάζει να αγαπά δίχως απόκριση, μοιάζει να γίνεται χίλια κομμάτια. Σηκώνεται αργά από το τραπέζι του. Τον κρύβουν καπνοί, την ψυχή του σπαράζουν λάθη και τύψεις. Τούτο το μέρος πουθενά δεν υπάρχει. Κουρέλια οι νύχτες στις γωνιές του μαγαζιού. Μια θάλασσα κάπου στενάζει και το χάραμα μολύβι.) Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Flamingo»

Γρηγόρης Σακαλής, «δεν είναι κόσμος αυτός»

18/11/2019

Σχεδιάγραμμα

Είναι η ζωή
μια μακρινή διαδρομή
με πολλές στροφές
και ανηφόρες
όταν είσαι νέος
είναι ό,τι καλύτερο
σαν τη μέλισσα
μαζεύεις τη γύρη
για το μέλι
ο έρωτας κι η περιπέτεια
κυριαρχούν στη ζωή σου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, «δεν είναι κόσμος αυτός»»