στάχτες

Από τις εκδόσεις Πατάκη

ΠΟΙΗΣΗ
ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΑΡΑΝΙΤΣΗΣ: Από το έργο «Μορφολογία»
ΔΗΜΗΤΡΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ: Οκτώ ποιήματα
ΟΡΦΕΑΣ ΑΠΕΡΓΗΣ: Κόκαλα δεν έχει
MAX JACOB: Συμβουλές σ’ ένα νέο ποιητή
ALICE OSWALD: Τιθωνός
ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΣΤΑΘΙΑΔΗΣ: 200 χρόνια μοναξιά (1821-2021)
ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΝΤΟΥΜΗ: Ποιήματα
ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΛΤΣΟΣ: Απόσπασμα από το συνθετικό ποίημα «MCMXLIV»
MARGARET ATWOOD: Στα όνειρά μου υπάρχει αίγλη Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ποιητική τ.23, Άνοιξη-Καλοκαίρι 2019 —κυκλοφορεί»

[…Αργά την νύχτα
άμα πιστέψαμε πως τούτο το
πανηγύρι τέλειωσε και πάει
φάνηκαν τα όργανα
μέσα από τις ρεματιές,
φορούσαν ρίγανη και ανεμώνες,
φαίος ήταν ο κόσμος τους
στροφή των τραγουδιών…]

Το πιο σπάνιο είδος θηλαστικού απαντάται στην ποίηση

Ποιος είπε το δάκρυ θαλασσί. Ποιος είδε αντρειωμένους να στήνουν τον χορό μες στην πολλή νύχτα. Ποιος είπε ο φονιάς, ποιος είδε το μαύρο σου καράβι, ποιος χάθηκε στα σταυροδρόμια για πάντα εκτρέφοντας μικρές, λαμπρές αθανασίες με σώματα των κοριτσιών, θελκτικά, ποιος.

Μα ο ποιητής, ακούστηκε μια φωνή απ΄το βάθος του αμφιθέατρου. Επρόκειτο για κάποιον άγνωστο, για κάποιον επισκέπτη, από αυτούς που ταξιδεύουν στο Ντένβερ, που το εγκαταλείπουν, που πεθαίνουν στο Ντένβερ απαλά σαν φύλλα. Την φωνή του την είχαμε ξανακούσει, την όψη του δεν θα λησμονούσαμε ποτέ, τέτοια που είναι, πλάσματος προκατακλυσμιαίου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Elephant»

«Ε, αξιοποιήθηκαν κάποιες γνωριμίες»!…

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, θυμάμαι και το υπουργικό αυτοκίνητο παρκαρισμένο έξω απ’ το σπίτι μας και τον Σταύρο τον οδηγό, μ’ ένα τεράστιο πουπουλένιο καθαριστήρι, να το ξεσκονίζει και να το γυαλίζει για να ’ναι πάντα στην τρίχα, όταν θα μπει μέσα ο Υπουργός. Δεν θυμάμαι όμως ποτέ να μπαίνει κανείς άλλος ή να βγαίνει απ’ αυτό το αυτοκίνητο, εκτός απ’ τον θείο Κωνσταντίνο· και μάλιστα μόνο για να πάει στο Υπουργείο, πουθενά αλλού. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Αδαμόπουλος, ΟΓΑ»

Τι όμορφα που κρέμονται τ’ άστρα πάνω στο κορμί της νύχτας!
Σαν τα όνειρα να πήραν άλλη πορεία.
Εκεί που τα χνάρια τους δεν συναντούν τα σύννεφα.
Εκεί! Που παραμένουν πιστά στους πλανήτες κάθε βραδιάς…

Μη ψάχνεις πεφταστέρια σε στίχους, μου είπαν.
Οι λέξεις του κόσμου μένουν χώρια απ’ την αθωότητα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Σαγρής, Ονειροπόλος»

Μετάφραση Μηνά Πατεράκη- Γαρέφη –εκδόσεις Πατάκη

Το «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο» είναι ένα έργο ακατάτακτο, τόσο βαθύ, που το διαβάζουμε και το ξαναδιαβάζουμε για να ανακαλύψουμε μέσα του «την αληθινή ζωή, τη μόνη ζωή επομένως που έχουμε ζήσει ολοκληρωτικά», δηλαδή τη λογοτεχνία.
Προλογίζοντας τον «Κόσμο του Προυστ», η Λορά Ελ Μακκί γράφει: «Αυτό το απίστευτο μυθιστόρημα, που αναστάτωσε το λογοτεχνικό τοπίο, μας μεταφέρει έναν αιώνα πίσω, στα παρισινά σαλόνια της Μπελ Επόκ, σε μια πλαζ της νορμανδικής ακτής ή στη λιμνοθάλασσα της Βενετίας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Συλλογικό, Ο κόσμος του Προυστ»

papa was a rolling stone…

Κάποια φορά

Χώρος: προαύλιο μονής, μέρες πριν φτάσει η άνοιξη

Η Λολό, σαφώς συντετριμμένη από την περιφρονητική αντίδραση ανδρός, ακουμπάει ελαφρά τον μαντρότοιχο στο προαύλιο της μονής. Το μάτι της αστράφτει, το φρύδι πιάνει τόξο πάνω απ’ το βλέφαρο και το στήθος κύμα κάτω απ’ τη μπλούζα.
Βάζει το χέρι στη μέση. Το αριστερό. Mε το δεξί κάνει μια κίνηση στο κενό σα ν’ ανακατεύει τον αέρα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Γυναίκες»

Ποίηση σε πέντε πράξεις και αυλαία
Από τις εκδόσεις Σμίλη

ΦΛΑΜΠΟΥΡΟ

Στην κορφή του γκρεμού
το χάος δαμάσαμε στη γλώσσα
γοερά μωρά χωρίς τροφό
μ’ έκθετα δάχτυλα
τρατάραμε στο σώμα τους ιλίγγους
Μια νύχτα ο ορειβάτης δράκοντας
μας κάρφωσε φλάμπουρο στο όρος
Τη γλώσσα γυρίσαμε κουβέρτα
Κι έκτοτε κυματίζουμε βουβοί

ΒΙΝΥΛΙΟ

Ρέει μελάνι από την κούπα της σουπιάς
ο Αχέροντας πικρός ρίγη σε κάτοπτρα αειθαλή Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιφιγένεια Σιαφάκα, Σκαντζόχοιρος με παπιγιόν -Κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου
γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή
Κατερίνα Γώγου «Τρία κλικ αριστερά»

Γράμμα στην Κατερίνα

Κατερίνα μου,

Τι λένε τώρα οι φίλοι σου;
Εξάρχεια, Πατήσια, Μεταξουργείο, Μετς…
Πετάνε ακόμα ή θαφτήκανε στην άσφαλτο;
Εσύ σε ποιο φτερό να ταξιδεύεις;
Τα ποιήματά σου τα ‘χω όλα.
Τα διαβάζω όταν στερεύει ο ορίζοντας.
Αν γράφω;
Ναι ακόμα συζητώ
με τους φόβους.
Παζαρεύουμε λέξη τη λέξη.
Καμιά φορά κερδίζω. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Καίτη Παπαδάκη, ‘Εσένα πώς τη βγάζουν οι φίλοι σου στο κρύο;’»