στάχτες

Μετάφραση Γιώργος Καράμπελας, εκδόσεις Εστία

Παρουσίαση
Η Σεροτονίνη (από το όνομα μιας ευφορικής ορμόνης) διασχίζει μια Γαλλία που αναμασά τις παραδόσεις της, τυποποιεί τις πόλεις της και καταστρέφει τις εξοχές της φέρνοντας τους ανθρώπους στα όριά τους. Ο μεσήλικας πρωταγωνιστής, ένας γεωργικός μηχανικός, αφηγείται όλη τη ζωή του, τη φιλία του μ’ έναν αριστοκράτη γεωργό (αξέχαστο μυθιστορηματικό ήρωα και ανεστραμμένο είδωλο του πρωταγωνιστή), την αποτυχία των ιδανικών της νιότης τους, τη χαμένη του λίμπιντο, την ίσως παράλογη ελπίδα του να ξαναβρεί έναν χαμένο έρωτα.
Το μυθιστόρημα θεωρήθηκε «προφητικό» -συμβαίνει συχνά με τα βιβλία του Ουελμπέκ- καθώς περιγράφει συγκλονιστικά την οργή των Γάλλων αγροτο-κτηνοτρόφων που οδηγούνται στην αυτοκτονία αδυνατώντας να αντιμετωπίσουν τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές και την παγκοσμιοποιημένη ελεύθερη αγορά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μισέλ Ουελμπέκ, Σερατονίνη»

Κυκλοφορεί στις 26 Ιουνίου από τις εκδόσεις Κέδρος.

Απόσπασμα από το διήγημα «Με υποτροφία»

«Όσο αξίζεις εσύ κι η καρδιά σου η χρυσή, δεν αξίζουν μαζί ο ουρανός κι όλη η γη…».

Το τζουκ μποξ πίσω από την Αγία Ελεούσα στις δόξες του. Πέμπτη βράδυ και το ταβερνάκι του Χρήστου δεν είχε κόσμο. Δυο-τρεις παρέες και κανένας περαστικός, που θα έπαιρνε το σουβλάκι στο χέρι, όλη η πελατεία του. Μάης γλυκός ήταν. Οι μετεωρολόγοι μιλούσαν  για πρώιμο καλοκαιράκι. Τα τραπεζάκια είχαν βγει κιόλας έξω.

Σε ένα από αυτά έκατσαν ο Κώστας κι ο Στέλιος. Φοιτητές από την Καλαμάτα. Συμμαθητές στο Γυμνάσιο, γείτονες και αχώριστοι φίλοι. Μαζί νοίκιασαν στην απομακρυσμένη συνοικία της Αθήνας το δυαράκι που έμεναν. Φτηνό ήταν, είχε και το αποχωρητήριο μέσα στο σπίτι. Μια χαρά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Μπουγελέκας, «Διαβατήρια»- διηγήματα [προδημοσίευση από τη συλλογή]»

Ο υπερρεαλισμός είναι η μεταγλώσσα των συναισθημάτων· ο τρόπος που η γλώσσα ερμηνεύει τα γλωσσικά σημεία του ψυχισμού και των αισθήσεων. Είναι η αποκάλυψη του αυθόρμητου σε έναν κόσμο που πνίγει το συναίσθημα και επιδιώκει να επιβάλει έτοιμες εικόνες με λεζάντες που διεκδικούν την παντοδυναμία της -έτοιμης- λογικής. Το ποιητικό παράλογο όμως αφήνει ελεύθερο τον ακροατή/αναγνώστη να συνδέσει τις εικόνες ενός ποιήματος με εκείνες της δικής του βιωμένης εμπειρίας, νοηματοδοτώντας αναγνωστοκεντρικά εκ νέου το περιεχόμενο? να παράγει το νόημα μέσα από τις προβολές της ατομικής συνείδησης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δήμος Χλωπτσιούδης, Ο εξπρεσιονιστικός ερωτικός διάλογος της Λαμπράκου»