στάχτες

Εκείνο το βράδυ η ομάδα έγραψε η ιστορία, συντρίβοντας τα Πριγκιπόπουλα από την Ελβετία μέσα στην έδρα τους στο δρόμο προς τα αστέρια. Είχαμε μαζευτεί στο καφενείο του «Τούρτα» λίγα μέτρα από το Ναό, μα ήταν και ο «καθηγητής» εκεί για να μας ξενερώνει ως συνήθως. Τορναδόρος ήταν ο Βαγγέλης, αλλά εμείς τον είχαμε βγάλει έτσι γιατί διάβαζε συνέχεια και τα ήξερε όλα, ή τουλάχιστον ήξερε πολλά περισσότερα από μας τα ταγάρια όπως μας έλεγε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλος, Novartis»

στον Miyamoto Musashi

Ο βιολιστής

Κάτω από την θροΐζουσα καρυδιά της αυλής
προχωρημένη νύχτα
έπαιζε στο βιολί, ένα αλλόκοτο άκουσμα.
τι παίζεις τον ρώτησα.
Τον φόβο μου είπε.
Το σπίτι αρμένιζε ανοικτά μες τη νύχτα
και τρίζαν τα κατάρτια του
κατάπλωρα στα Αστερούσια, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κώστας Ψαράκης, το κενό»

Το έχουμε όλοι μας περί πολλού το Πάσχα των Ελλήνων. Δικαίως άλλωστε· γιατί όχι; Είναι και αυτό -ή μάλλον είναι κατ’ εξοχήν- μια νεοελληνική αποκλειστικότητα, μια εντελώς δική μας πατέντα, όπου δίνεται μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία· -ευκαιρία διαρκείας· σε πολλά επεισόδια και μάλιστα με πλήρη τηλεοπτική κάλυψη- να συνυπάρξουν Ανατολή και Δύση. Να συνευρεθούν· ανοιχτά και εντελώς ανερυθρίαστα, ακόμη και στις πλατείες των χωριών, η Εκκλησία και το Κράτος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Αδαμόπουλος, Ο επιτάφιος και ο επί πόλεως θρήνος…»

Μυθιστόρημα/ Μετάφραση Άννα Βερροιοπούλου, εκδόσεις Καστανιώτη

Περίληψη
Το έργο του Αντόνιο ντι Μπενεντέτο κυκλοφορούσε για χρόνια σαν ένα μυστικό, σαν ένας ψίθυρος που όλο και δυνάμωνε στο πέρασμα των δεκαετιών. Σήμερα πια ο ίδιος συγκαταλέγεται μεταξύ των κορυφαίων πεζογράφων της Λατινικής Αμερικής. Το βιβλίο αυτό κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1956 και θεωρείται ένα από τα διαχρονικά αριστουργήματα της ισπανόφωνης και της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Antonio di Benedetto, Σάμα»

Ά, όπως άπολις.
Ά, όπως ακατοίκητος.
Ά, όπως το άδικο.
Ά, όπως το αν, αν δεν, αν μήπως.
Ά, όπως το τελευταίο άλλωστε.
Και μ’ αυτό ησυχάζω.
Και με το συμπέρασμα συμμορφώνομαι.
Το ρίχνω από πάνω μου, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Σούκουλης, Α Στερητικό»

Σε Μετάφραση Δημήτρη Παπαδημητρίου, από τις εκδόσεις Κριτική

Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει τη γλώσσα και προσπαθούν να επικοινωνήσουν με χειρονομίες. Μόνο ένα αγόρι, ο Νικολίνο, θυμάται τις έννοιες των λέξεων και μπορεί να διηγηθεί τα γεγονότα που οδήγησαν τους κατοίκους του τόπου του σε αυτή την κατάσταση. Το προνόμιο της μνήμης ο Νικολίνο το αποκτά χάρη στη γνωριμία του με τον βιβλιοπώλη που καταφτάνει στην πόλη του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Roberto Vecchioni, Ο βιβλιοπώλης του Σελινούντα»

Ιστορίες για τον αρχηγό από μια μακρινή εποχή

Για τον μικρό Δημήτρη
που φέγγει κιόλας
με το προσωπείο του
βασιλιά του Άργους
βαθιά μες στα περιβόλια

Σκελετοί

“Ξημέρωμα φάνηκε ο αρχηγός στην έρημη πόλη. Τον είχαν λησμονήσει και αν δεν ήταν ο παλιός μύθος του Άργους, αν δεν ήταν τόση ερημιά κανείς δεν θα ΄ξερε, κανείς δεν θα μάθαινε. Πως γύρισε ο αρχηγός, κάπως κουρασμένος με μαχαιρωμένα μάτια. Ποιος ξέρει τι είδε, τι έμαθε ο αρχηγός τόσο καιρό που έλειψε. Τα ρούχα του είναι τριμμένα, τα γένια του ψαρά, παλιοί  χειμώνες και φωτοστέφανα. Πού πολέμησες, το σπαθί σου τι να ΄γινε, πόσα πράγματα έχασες δικά σου; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Captain ’67»

Κι αύριο στους νεκρούς θα επιστραφούν
τα ναύλα
κι ο ψυχοπομπός -διακονιάρης-
στην τρίτη σειρά για το επίδομα ανεργίας

Κι αύριο η βάρκα θα φορτώσει
τις προσφυγομάνες σκιές
για κρουαζιέρα στα νησιά του Πάσχα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Αρμαγεδδών»