Κώστας Ψαράκης, το κενό

στον Miyamoto Musashi

Ο βιολιστής

Κάτω από την θροΐζουσα καρυδιά της αυλής
προχωρημένη νύχτα
έπαιζε στο βιολί, ένα αλλόκοτο άκουσμα.
τι παίζεις τον ρώτησα.
Τον φόβο μου είπε.
Το σπίτι αρμένιζε ανοικτά μες τη νύχτα
και τρίζαν τα κατάρτια του
κατάπλωρα στα Αστερούσια,
κι αυτό, ήταν για κάποιο λόγο ηρωικό.

Μέσα στο σπίτι, που ταξίδευε στην νύχτα
οι άνθρωποί του, ταξίδευαν κι αυτοί στο χρόνο τους
κι αυτό ήταν για κάποιο λόγο λυπηρό.

Άλλαξε η μελωδία κάτω από τη θροΐζουσα καρυδιά.
Αυτή τη μουσική την γνωρίζω σκέφτηκα
είναι ο τόπος.

Τα σπίτια έχουν τόπους
όπως μια φλέβα στο λαιμό μιας γυναίκας
που έχουν άλλο χρόνο, δικό τους
ένα χρόνο επιστροφής, ξανά και ξανά στο ίδιο συναίσθημα
τόσο εύθραυστο, που κάθε φορά που το ζεις είναι ένα θαύμα.

Αυτό σ αρέσει πιό πολύ, μου λέει,
αλλά δεν ξέρεις τι χάνεις που δεν αφήνεσαι στον φόβο.
Hρθαν απ τον κάμπο δυό καβαλάρηδες με τρία άλογα
κι έφυγε.

ο ξένος

Eζησα τη ζωή μου όπως o μόνος ξένος
σε επαρχιακό καφενείο
όπου όλοι οι άλλοι γνωρίζονται μεταξύ τους
και τον κοιτάζουν με περιέργεια και επιφύλαξη .
Μόνο οι γυναίκες, κάποιες γυναίκες, θα του φέρουν το κέρασμα
και θα του χαμογελάσουν
διότι νιώθουν την ίδια ξενιτιά μέσα στην οικειότητα των άλλων.

Έζησα την ζωή μου με την μάταιη ολοκληρωτική επίγνωση του ετοιμοθάνατου
που δεν υπάρχει τρόπος να την μοιραστεί.

Εζησα τη ζωή μου σε παράξενους τόπους με λοξό φως
και αρχαίο χρόνο
παρατηρώντας τις τεράστιες σκιές των ασήμαντων πράξεών μου
στους άσπρους βράχους.

*

©Κώστας Ψαράκης

φωτο: Στράτος Φουντούλης