Δημήτρης Σούκουλης, Α Στερητικό

Ά, όπως άπολις.
Ά, όπως ακατοίκητος.
Ά, όπως το άδικο.
Ά, όπως το αν, αν δεν, αν μήπως.
Ά, όπως το τελευταίο άλλωστε.
Και μ’ αυτό ησυχάζω.
Και με το συμπέρασμα συμμορφώνομαι.
Το ρίχνω από πάνω μου,
στρώνω και αποκοιμιέμαι.

Άλφα στερητικό μου,
ολόδικό μου,
φωτεινή μου επιγραφή και ρεκλάμα,
αλογόνο μου,
ευγενές στοιχειό μου,
φόβε μου και παρηγοριά μου,
στα μισθωμένα υπνοδωμάτια,
σκαλωσιά, σταυρός μου,
σκάλα σε γιαπί,
σε τοίχο χιαστή,
Άλφα κοντό μου,
κουτσή καρέκλα,
δεν φτάνουμε την ψευδοροφή,
να τρυπώσουμε στον επόμενο όροφο,
ν’ ατενίσουμε άλλον ορίζοντα
ενός χωλ, ενός καθιστικού,
ή άλλο κελί,
μια άλλη φυλακή,
γιατί μου λύνονται τα σφυρά,
από τον τόσο δρόμο,
μου κόβονται οι τένοντες,
από την ενοχή,
λυγίζει ο άνθρωπος,
από τη στέρηση,
Άλφα μικρό μου, μαγκουράκι.

*
©Δημήτρης Σούκουλης

φωτο: Στράτος Φουντούλης