The Athens Review of Books τεύχος Απριλίου 2019 —κυκλοφορεί

κλικ για μεγέθυνση

Περιεχόμενα τεύχους Απριλίου, 2019

Μαρία Λάτσαρη, Σύλβια Πλαθ: Η γοητευτική Γκοντάιβα της ποίησης
Δημήτρης Δημηρούλης, O Ροΐδης κι εγώ. Μεταμεσαιωνικό σκαλάθυρμα
Νίκος Λεβέντης, Contra naturam
Πέτρος Μαρτινίδης, Ο Αρκάς και ο εξ απαλών ονύχων δημοκόπος
Μάρα Ψάλτη, Επίσκεψη σ’ έναν λησμονημένο
Ο μεταφραστής-ποιητής Νικόλαος Χατζιδάκης

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΤΖ. Μ. ΚΟΥΤΣΥ
Μίλτος Φραγκόπουλος, Εκείνος και ο Άνθρωπός του
Σε αναζήτηση του J.M. Coetzee
Χίλαρι Μαντέλ (Hilary Mantel), Η γραμμή της σκιάς
Κολμ Τομπίν (Colm Tóibín), Σκιές και φαντάσματα
Τζ.Μ. Κουτσύ (J.M. Coetzee), Αντόνιο ντι Μπενεντέττο: Ένας μεγάλος συγγραφέας που πρέπει να γνωρίζουμε Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος Απριλίου 2019 —κυκλοφορεί»

Romain Gary, Λευκός σκύλος

Μτφρ. Ευγενία Γραμματικοπούλου, εκδόσεις Οκτάνα

1968. Η Αμερική σε έκρυθμη κατάσταση, με ανοιχτό το μέτωπο στο Βιετνάμ και αντιμέτωπη στο εσωτερικό της με το «μαύρο ζήτημα»∙ το Παρίσι σε αναβρασμό, εξεγερμένο και φλεγόμενο. Ο Ρομάν Γκαρύ, ήδη καταξιωμένος συγγραφέας, έχει εγκαταλείψει το διπλωματικό σώμα και στρέφεται στο σινεμά, σκηνοθετώντας ταινίες με πρωταγωνίστρια τη γυναίκα του Τζιν Σίμπεργκ, επίσης στο απόγειο της κινηματογραφικής της καριέρας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Romain Gary, Λευκός σκύλος»

Μιχάλης Εφταγωνίτης*, Μελαγχολία στο Ρέθυμνο

*Μιχάλης Εφταγωνίτης είναι το λογοτεχνικό ψευδώνυμο του ποιητή Μιχάλη Πιερή

Ρέθυμνο δεν υπάρχεις
άγνωστη πολιτεία μακρινή
τέσσερα χρόνια σε πατώ
χωρίς να σε μαθαίνω, ουδέ κατέχω
αν έχεις σχέδιο ρυμοτομικό κι ανηφοριές
κατηφοριές ερώτων και στροφές
γυρίσματα στο μισοσκόταδο
και μανιασμένους νότιους ανέμους… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μιχάλης Εφταγωνίτης*, Μελαγχολία στο Ρέθυμνο»

Τα Ποιητικά, Τεύχος 33 —κυκλοφορεί

Εκδόσεις Γκοβόστη

Από τη μια μεριά, ο Σολωμός κι ο Βάρναλης, ο Εμπειρίκος κι ο Λε Κορμπυζιέ, ο Σικελιανός και ο Γιοφύλλης. Ο Τσαλαπάτης και η νέα ποιητική γενιά. Από την άλλη, η Αν Στήβενσον κι ο Ορχάν Βελί. Διαδρομές στον ποιητικό χώρο και χρόνο, έναν χωροχρόνο ανοιχτό, όπως και οι σελίδες των Ποιητικών. Στο επίκεντρο η γραφή, ως «ολική προσοικείωση της ζωής», ως «μηχανή ηθικής», ως «ελιγμός διαφυγής» από τη θνητή συνθήκη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τα Ποιητικά, Τεύχος 33 —κυκλοφορεί»

Άντη Μιχαλοπούλου, Τα ρούχα του νεκρού

Τα ρούχα των αποθανόντων
καλά είναι να μοιράζονται
στους φτωχούς, σκέφτηκα
Βλέπω τις γραβάτες να κρέμονται
και με πνίγουν
Τα παπούτσια στραβοπατημένα
περπατούν μόνα τους Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άντη Μιχαλοπούλου, Τα ρούχα του νεκρού»

Άννα Μπουτσουρίδου, Το χρώμα του πηλού

Το πρώτο πράγμα που ήθελα να αερίσω ήταν το κεφάλι μου, έβγαλα έτσι το καπέλο μου, τόσα χρόνια που το φορούσα είχε γίνει ένα με το κεφάλι μου και το είχα ξεχάσει, το κοίταξα έτσι με την χαρακτηριστική απορία που παίρνει η φάτσα μου όταν βλέπει τα αυτονόητα, είχε πάρει την μυρωδιά μου -αγνό στάλαγμα αγωνίας και εμπόλεμων καταστάσεων, καθαρή και διάφανη σαν οινόπνευμα-. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άννα Μπουτσουρίδου, Το χρώμα του πηλού»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre — Παραδοσιακό

Απ΄τα συναξάρια της άνοιξης και του έρωτα

Π άμφωτη νύχτα με στοιχειά και μ΄όλη την τρομερή μυσταγωγία. Οι δυο τους, ένα κορίτσι και ένα αγόρι, στην πρώτη τους νεότητα, λαμπρά και περήφανα τα νιάτα, ο πιο φοβερός, ο πιο μακρινός απ΄τους αστερισμούς. Στο φόντο το παραβάν με τους δρόμους μιας αιγαιοπελαγίτικης χώρας με δαιδαλώδη καλντερίμια, να χαράζει τα σπίτια ο ασβέστης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre — Παραδοσιακό»