Άντη Μιχαλοπούλου, Τα ρούχα του νεκρού

Τα ρούχα των αποθανόντων
καλά είναι να μοιράζονται
στους φτωχούς, σκέφτηκα
Βλέπω τις γραβάτες να κρέμονται
και με πνίγουν
Τα παπούτσια στραβοπατημένα
περπατούν μόνα τους
Βλέπω ξαφνικά στον δρόμο
αυτό το κουστούμι και θυμάμαι, ριγώ,
τρομάζω. Κι αν μετουσιώθηκε;
Αν είναι…
Ανοιγοκλείνω τα μάτια
και τον ακούω αλαζονικό
μέσα του να μου τα ψέλνει:
Για την ζωή που άδικα σπατάλησα,
Για την όμορφη κοπέλα που δεν
παντρεύτηκα και μια λίστα
ταπεινωτικά πράγματα από την εφηβεία μου
-που τα θυμήθηκε;- και να καταλήγει
με το κλισέ «ήσουν, είσαι, και θα είσαι, άχρηστος»
Τι τις ήθελα τις φιλανθρωπίες;
Αυτός διασπάται, γίνεται πόδια, λαιμός, σώμα…
και τον συναντώ παντού με την καλή κουβέντα στο στόμα (αν έχει)

*
©Άντη Μιχαλοπούλου
φωτο: Στράτος Φουντούλης