στάχτες

Αρχείο 22/08/2018 –εκδόσεις ΑΩ

ένα ποιητικό σχόλιο στα στάδια της απουσίας

Όταν η ποίηση ψάχνει τις λέξεις της στις σημαδιακές απουσίες, τότε γράφονται μικρά θαύματα. Ίσως γιατί δεν χρειάζεται καμία δικαιολογία λογοτεχνική για να εκφραστεί· αρκεί η εσωτερική συνθήκη του πόνου, η μόνη που με ειλικρίνεια και χωρίς φτιασίδια -πόσο περιττά φαντάζουν τώρα- δηλώνει την ποιητική παρουσία.

Ο Διονύσης Ξένος αφιερώνει θεματικά τη συλλογή του αυτή σε μια απουσία. Και κατορθώνει μέσα 47 (τα περισσότερα ολιγόστιχα) ποιήματα να μεταφέρει τη γνήσια αίσθηση του κενού διαστήματος,  που αφήνει η ανθρώπινη παρουσία, όταν περπατά πλέον σε αλλότριους δρόμους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Διώνη Δημητριάδου: ‘Οδός Ναυπλίου’, ποιήματα για μια απουσία του Διονύση Ξένου»

Αρχείο 11/07/2018 –εκδόσεις Κουκκίδα

η θλίψη πάντα μόνη

Θρέφεται η ποίηση από τη θλίψη, μια θλίψη εσώτερη που δεν αγαπά να εκδηλώνεται με τους συνήθεις τρόπους, μα ούτε και επιζητά μια συμβατή με την κοινωνικότητα συμπαράσταση από τους μακρινούς και αμέτοχους του πένθους. Συστρέφεται διαρκώς, κοιτάζει προς τον εαυτό της και μόνον όταν συναντήσει τις κατάλληλες λέξεις, βρίσκει τον δρόμο της εξωτερίκευσης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Διώνη Δημητριάδου, ‘Μια θλίψη Απρίλης’ της Ελένης Κοφτερού»

Ασημίνα Λαμπράκου, Solidago. Εκδόσεις «καλλιτεχνικό σωματείο έβδομο βήμα». Αθήνα, 2018

Τo Solidago (Solidago virgauria, δηλαδή Σολιδάγο η χρυσόβεργα) είναι βότανο που ενδημεί σε Ευρώπη, Αμερική κάπου στα Βόρεια σύνορα της Ασίας με την Ευρώπη και σπάνια στα ορεινά της χώρας μας. Η λατινική ονομασία του υπονοεί την ενοποιητική του δράση στη θεραπεία πολλών ασθενειών, παραπέμποντας στις πολλές θεραπευτικές ιδιότητες που του αποδίδονται. Αυτά τα λίγα για τον τίτλο, που η εντύπωση που μου δόθηκε είναι πως παραπέμπει διακριτικά στα μαγιοβότανα και στα ερωτικά ελιξίρια

Το βιβλίο ξεκινά με την κατάληξη του σονέτου 73 του Σαίξπηρ «This thou perceivest, which makes thy love more strong, To love that well which thou must leave ere long». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κώστας Π. Δάρμος: To ‘Solidago’, ένα ποιητικό βοτάνι της Ασημίνας Λαμπράκου»

Αρχείο 19/04/2018

Ο λογοτέχνης, από τα αφομοιωμένα, τα χωνεμένα στη μνήμη του βιώματα, συνθέτει μύθους, μύθους που αποδίδει με μορφές που ικανοποιούν το ύφος του.

Στα είδη της αφηγηματικής λογοτεχνίας ιδιαίτερα, και νομίζω κατεξοχήν στο ιστορικό μυθιστόρημα, η επινόηση του αφηγητή, συνειδητή ή ακόμα και ασύνειδη, αποτελεί, μία από τις πρώτες και σημαντικότερες επιλογές του δημιουργού.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Νικολής, Ο «Αύγουστος» του Τζον Γουίλιαμς: ένας θρίαμβος της λογοτεχνίας»