στάχτες

Αρχείο 26/12/2017

Η ζωή σου
υπήρξε η
τέχνη σου

Ίσως να μην τους έχετε προσέξει. Ίσως πάλι να μην ακολουθήσατε ποτέ  εκείνους τους μυστικούς, παράλληλους δρόμους που περιβάλλουν την πόλη και που κρατούν ζωντανούς  τους πιο δραματικούς χαρακτήρες της ζωής μας.

Είναι σκληρές οι νύχτες για τα παιδιά του μικρού, πλανόδιου θεάτρου. Μόλις νυχτώσει, -έρχεται πάντα μια ώρα που η ζωή μας φέγγει στις βιτρίνες -, που σαν άγγελοι όλοι οι κομφερασιέ αυτής της γης επιστρέφουν σε κάποια μυστικά πατρίδα. Διασχίζουν τις πολιτείες κρατώντας το ίσο της ανθρώπινης ψυχής τους, υπερασπίζονται σκοπούς που παραμένουν αναλλοίωτοι μες στους αιώνες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Noel»

σκηνή: δυο άντρες, τραπεζάκι καφενείου, καφενείο
τόπος: χωριό, παραθαλάσσια

Ο ένας απότους άντρες στριφογυρνάει το καπέλο του χαϊδεύοντας τον γείσο, κοιτώντας κι απολαμβάνοντας μακριά
Ο άλλος, σκυφτός ανάμεσα στους ώμους, κλωθογυρίζει το σώμα του πάνω στην καρέκλα πατώντας το πόδι ανήσυχα με ρυθμό

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Βεράντες και κοπέλες απαστράπτουσες από χάρη και καλλιέπεια, υπερσύγχρονος πολιτισμός, πεζοδρόμια με ηλεκτρονικά εκδοτήρια εισιτηρίων για ένα όνειρο μικρό, μυστικές ευχές για ένα όνειρο μεγάλο///Γιγαντοαφίσες με δαντελωτά εσώρουχα και ημιπολύτιμες ευχές, Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Στῶν τύμβων τὴ σιωπηρὴ ἀποσύνθεση,
στῶν ληκύθων τὴν ἀργὴ μεταλλαγὴ
τὴ Χρυσὴ Ἐποχὴ προμηνύει τὸ ἆσμα σου.

Περιοχὲς συναθροίζει ἄγνωστες: ναούς
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Αρχείο 20/12/2017

Ένα βράδυ έγινε αυτό.
Έγινε ένα βράδυ αυτό, για αυτούς που δεν το περιμένανε αυτό.Ένα βράδυ οι όμορφοι άνθρωποι σταμάτησαν το ποτάμι.Λίγο αργότερα το ποτάμι χάθηκε και δεν ξαναβρέθηκε. Το ίδιο και οι όμορφοι άνθρωποι. Χαθήκαν. Στην αρχή σαστίσαμε, μετά υποθέσαμε πως χαθήκανε στο ποτάμι. Τους γυρέψαμε παντού μα ο τόπος είχε στεγνώσει, το στόμα μας είχε στεγνώσει, ο αέρας δεν σήκωνε κύματα, η θάλασσα είχε γεμίσει γλάρους που όμως αποφεύγανε τις ακτές, εμείς αφθονούσαμε και συζητάγαμε για τις εξελίξεις, τώρα που ούτε ένας όμορφος άνθρωπος δεν είχε μείνει πια, εμείς καθόμασταν και παρατηρούσαμε προσεκτικά τα χαρακτηριστικά μας και ύστερα λυπημένοι κοιτούσαμε εκεί που το ποτάμι είχε σταματήσει, κοντά πολύ κοντά στο σημείο που είχε ειδωθεί ο τελευταίος όμορφος άνθρωπος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέλιος Ροΐδης, Το ποτάμι»