Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια, Μία μοναχική αγριόχηνα: Ρένος Αποστολίδης

30/09/2016

Αρχείο 30/09/2016

fav_separator

Στην ιστορία της λογοτεχνίας υπάρχουν κάτι μοναχικές αγριόχηνες που ζουν πάνω σε δυσθεώρητα ύψη. Μακριά από συντεταγμένες ομάδες, από κλίκες, από παρεϊτσες… που δεν έχουν παραταξιακή συνείδηση…που δεν ανήκουν στα κόμματα, την εκκλησία, τις ομάδες. Μοναχές τους τραγουδούν και σπάνια η φωνή τους πλησιάζει την χλαλοή του πλήθους. Όταν όμως οι μάζες ακούσουν το τραγούδι τους ξαφνιάζονται. Είναι ένα «τραγούδι» που δεν τραγουδούν οι μύστες της εξουσίας. Είναι ένα τραγούδι ανατρεπτικό της εξουσίας των λίγων πάνω στους πολλούς. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια, Μία μοναχική αγριόχηνα: Ρένος Αποστολίδης»

Ιωάννα Ροδάνθη Σκουνάκη, του Σεπτεμβρίου φέτος

29/09/2016

Αρχείο 29/09/2016

fav-3

τα παραμύθια μέσαστο γιατάκι ανάσαιναν πορτοκαλιές ηλιοβασιλέματος πέρα η φαντασία όλα τα κατέλυε όλα τα λοιδορούσε μικρό τρίκυκλο η κλίνη προς διήγηση και χοντρό παιχνίδι στο τραπέζι με ωραία γεύματα τα κλεμμένα ρύζια από γάμους και τα περήφανα κρασιά νυχιές στις πλάτες της ισορροπίας στράγγιζαν τα ποτήρια στου αλκοολισμού το ψεύδισμα γράμμα το γράμμα χάνονταν η επιστολή απ΄τα δεκατρία της προσμονής ως τα δεκαεφτά τόσα όλα μακριά της αγάπης μικρά μυαλά σε μια χούφτα ταβάνι τόσα άστρα
θύμωναν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιωάννα Ροδάνθη Σκουνάκη, του Σεπτεμβρίου φέτος»

Μαρία Μαραγκουδάκη, Ποιητής

28/09/2016

Αρχείο 28/09/2016

fav_separator

Εγώ είμαι ποιητής, έφεδρος ποιητής, που αυτομόλησα στην άλλη μεριά της ζωής. Δεν θυμάμαι ακριβώς πως έγινε, ούτε πότε έγινε ξέρω, μιας και ποτέ δεν τα είχα καλά με το χρόνο. Θυμάμαι μόνο πως γεννήθηκα Σάββατο αρχές Δεκέμβρη και πως έβρεχε και είχε κρύο πολύ εκείνο το βράδυ. Η μάνα μου είχε πει πως άκουγε το κλάμα μου να της τρυπάει τα αυτιά πριν γεννηθώ. Τις νύχτες εξαντλημένη από τις δουλειές με φίλαγε στο μέτωπο να κοιμηθώ και μύριζε, θυμάμαι, πατάτες τηγανιτές. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Μαραγκουδάκη, Ποιητής»

Ρούλα Τριανταφύλλου, Τρία ποιήματα

27/09/2016

Αρχείο 27/09/2016

fav-3

Δρομολόγια

Γνώριζε δρομολόγια, σταθμούς,γκρίζα βαγόνια.
Γεμάτος προσμονή σε σταθμό μεθοριακό,
στο τελευταίο σκαλοπάτι.

Ένα μαντήλι, ένα φιλί, ένα δάκρυ
κάποιας που αγάπησε πολύ
κι ο χρόνος τους χωρίζει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρούλα Τριανταφύλλου, Τρία ποιήματα»

Κωνσταντίνος Μάντης: Ντίνος Χριστιανόπουλος «Αντιγόνης υπέρ Οιδίποδος»

26/09/2016

Αρχείο 26/09/2016

fav_separator
Άνδρες Αθηναίοι, τιμας κοιτάτε με περιέργεια;
Αυτός είν’ ο πατέρας μου, ο Οιδίποδας,
που κάποτε ήταν βασιλιάς τρανός και τώρα
γυρνάει στην αγορά σας πληγωμένος
από τη μοίρα, κουρελιάρης και τυφλός,
παίζοντας το χαλασμένο του οργανάκι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Ντίνος Χριστιανόπουλος «Αντιγόνης υπέρ Οιδίποδος»»

Χριστόφορος Λιοντάκης, Ενδεχόμενο

25/09/2016

Αρχείο 25/09/2016 -Της Κυριακής

favicon

Με πολλές θλίψειςσυνομίλησα στον ενικό
όπως και τώρα ανάμεσα
στην άμπωτη και την παλίρροια του λιβανιού.
Το άυπνο σκουλήκι, μυστικοσύμβουλος των
—ενόχων
αφαιρεί και προσθέτει ψηφίδες στο παρελθόν
χρωματίζει αναδρομικά τις πράξεις.
Τα ενεστώτα και τα μέλλοντα προγραμματίζει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χριστόφορος Λιοντάκης, Ενδεχόμενο»

Μαρία Πανούτσου, Όψις [B΄μέρος]

24/09/2016

Αρχείο 24/09/2016 – Διαβάστε το [Α’ μέρος]

fav_separator

Να κάτσεις να τα πείτε
Όπως μιλάνε οι ζωντανοί
Να θυμηθείτε τα μάτια που σκοπεύουν
Μια ντροπή πιο κάτω απ’ τον ώμο
Άρης Αλεξάνδρου

ΣΤΟΝ Ι.Α

(Μέρος Δεύτερο)

Και το όνομα αυτής, Γκρέτα

Οκαιρός πέρασε γρήγορα και την άνοιξη είχαμε εξετάσεις στο σχολείο και γυμναστικές επιδείξεις. Ήμουν χαρούμενη και γυρνούσαμε με τις φίλες μου την μητέρα μου και με κάποιες άλλες μανάδες, προς την γειτονιά μας Τις αποχαιρετήσαμε σε κάποιο σταυροδρόμι και πλησιάζοντας στο σπίτι η μητέρα μου σταμάτησε και μου είπε ότι πρέπει να πάει στο σπίτι της ξένης που την βοήθαγε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Πανούτσου, Όψις [B΄μέρος]»

Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, Romancero Gitano -μετάφραση Βασίλη Λαλιώτης (αποσπάσματα)

23/09/2016

Aρχείο 23/09/2016

favicon

3
ΚΑΥΓΑΣ

Στον Ραφαέλ Μέντεθ

Εκεί στη μέσητης χαράδρας,
οι σουγιάδες του Αλμπαθέτε,
όμορφοι από εχθρών το αίμα,
λάμπουνε ολόιδιοι με ψάρια.
Σκληρό ένα φως του τραπουλόχαρτου
κόβει στην πράσινη την τσόχα
άλογα αφηνιασμένα
και κατατομές ιππέων.
Στην κορφή από μιαν ελιά
κλαίνε δυο γριές γυναίκες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, Romancero Gitano -μετάφραση Βασίλη Λαλιώτης (αποσπάσματα)»