στάχτες

Αρχείο 22/09/2016

Ο άντρας ήταν ψιλόλιγνος και ευέλικτος. Είχε κάτι από τη άγρια ελαστικότητα του λιονταριού και την αυστηρή πλαστικότητα της μπαλαρίνας. Παρέμενε ιδιαίτερα αρρενωπός, παρότι οι κινήσεις του είχαν κάτι έντονα γυναικείο. Μύριζε νύχτα και αλκοόλ. Είχε πολύ μαύρο δέρμα, και κάπως γυαλιστερό. Το ασπράδι των ματιών του ήταν γεμάτο μικρές κόκκινες φλέβες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Βάσει παλαιότητας»

Αρχείο 21/09/2016

…συνέβη βράδυ αργά και με σβηστό φεγγάρι.
απ’ το ζωγράφο μοναδικός αυτός ασάνδαλος
να ξεπεζέψει απ’ το κάδρο και
τα γυμνά του πόδια να βουλιάξει στους θυσάνους
στα ακάλυπτα των κοριτσιών κορμιά·
δειλά αναρίγησε τότε το θέρος
κι οι τζίτζικες και τα τριζόνια ξεθάρρεψαν στο τραγούδι·
κάποτε οι κόρες εστέγνωσαν στον αέρα
κι έπλεξαν στεφάνι τα μαλλιά των Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Φύλλα καλοκαιριού»

Αρχείο 20/09/2016

(σκηνικό κοριτσίστικου δωματίου.Αφίσες από συναυλίες. Το χρώμα σου είναι το μαύρο. Κάθε τόσο σβήνουν οι φωτισμοί. Εσύ χάνεσαι και εμφανίζεσαι ξανά σ΄άλλο σημείο, μ΄άλλη προδιάθεση. Γερασμένη, με πέπλο στα μαλλιά και το πρόσωπο, ντυμένη μητέρα, Μαρία των Μεδίκων, Ελένη, Περσεφόνη. )

Γεμίζει την οθόνη στα φιλμ της εταιρείας Τορίνο. Αυθεντική Ιταλίδα, σαν να λέμε η Καλυψώ του καιρού μας. Ρίχνει τα πέπλα της με χάρη, όλους τους μαγνητίζει. Είναι φιλήδονη, η καρδιά μας βρίσκεται στα χέρια της.

(υποδύεται κάθε λέξη, κάθε ρόλο)

Όταν νιώθει αδύναμη και η μοναξιά την κυριεύει δίνεται στο πάρκο σ΄αγνώστους, δίχως να μιλά, καίγοντας σώματα. Τ΄ονομά της ανήκει πια δικαιωματικά στη λαϊκή μυθολογία. Πότε πότε πιστεύει βαθιά μέσα της, θυσιάζεται σε κάτι παράξενες λιτανείες, μαστιγώνεται όπως η Φλορίς, όπως η Φλορίς. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η Κράκυ χάθηκε εκείνο τ΄απόγευμα»

Αρχείο 19/09/2016

Είχε πει εκείνη την κουβέντα από βραδύς και αργότερα που ξάπλωσε να κοιμηθεί, τη βασάνιζε ο απόηχός της.

Νωρίς το πρωί που σηκώθηκε έπιασε να σιδερώνει φανελάκια και πετσέτες του   μωρού για να ξεχάσει. Το σίδερο άφριζε μαινόμενος ταύρος με προτεταμένο το μέτωπο, έτοιμος να ορμίσει ρουθουνίζοντας μανιασμένα. Ένα χέρι συγκρατούσε τη ζωώδη ορμή ορίζοντας το δρόμο του μέσα από τσαλακωμένα υφάσματα πάνω σε μία επίπεδη εμπριμέ αρένα.

Καθώς η σκέψη της μαλάκωνε με την εκτόνωση του ατμού, όλα έπαιρναν την κανονική τους υπόσταση χωρίς αλλοπρόσαλλες σκέψεις για τα ειπωμένα και τα ανείπωτα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Μπαρούτης, Η κουβέντα»

Αρχείο 17/09/2016

Οι νύχτες είναι παγερές, Μαρία
Όσο πιο γρήγορα γίνεται πρέπει να πάμε
Στο άλλο ακρογιάλι της ζωής
Εκεί μας περιμένουν οι άνθρωποί μας
Ο χρόνος μας, οι ζωές μας.

Στην πόλη μας έρχεται τσίρκο
Μπορούμε να διασκεδάσουμε
Να χορέψουμε στο σύρμα, να ξεράσουμε φωτιές
Ή να δαμάσουμε λιοντάρι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ντέγιαν Τζόρτζεβιτς, “Και εγώ αγαπώ τη Μαρία” -μετάφραση Πάνος Ασημόπουλος»

Αρχείο 15/09/2016

Νόμιζε ότι περνούσε καλά, ήταν σχεδόν σίγουρος. Είχε αφήσει το χάνι της Αθήνας κοντά ενάμιση χρόνο τώρα πιάνοντας δουλειά στην Κομισιόν με ένα μισθό που τα φιλαράκια του πίσω δυσκολεύονταν να συλλάβουν και συχνά ακόμα και να πιστέψουν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Bataclan»

Αρχείο 14/09/2016

ΣΤΑΧΤΕΣ

Στους αχυρώνες των στιγμών
το γάλα του χρόνου δεν ζωντάνεψε τις αναμνήσεις ,
σκούριασαν κάτω απ’ τις πέτρες του πόνου.
Και στις πλαγιές τ’ ουρανού
τα δέντρα τής χαράς κάηκαν
απ’ τους χορηγούς της προστυχιάς.
Όμως οι στάχτες τους κύλησαν
στης μνημοσύνης τα χωράφια,
μπολιάζοντας τις άκρες τους Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χριστόφορος Τριάντης, δύο ποιήματα»