στάχτες

Αρχείο 01/04/2015

Δεκανίκια

Μνήμη Γιάννη Βαρβέρη

Μητέρα φέρε εκείνο το κηροπήγιο είπα κι άρχισα να γράφω με τα δάχτυλα στο σκοτάδι και τότε πήρε να μικραίνει ο ίσκιος της ώσπου χάθηκε στο φως διότι τι σκοτάδι θα ήταν αυτό χωρίς το φως έστω πυγολαμπίδας

κι άρχισαν να με κατακλύζουν λέξεις
με σκέπασαν ολόκληρο
αλλά αναπνέω βαθιά
γιατί πάντα με στήριζαν οι λέξεις

σαν εκείνα τα ποιήματα
που ήταν δεκανίκια
για να περάσω απέναντι Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Δουατζής, “κι έφυγε περπατώντας πάνω σε αποσιωπητικά” -ποίηση»

Αρχείο 16.4.2015

Αναρωτιέμαι αν θέλω δεύτερο. Το πρώτο ακόμη στη μέση. Με δύο πάγους να μη νερώνει. Άλλοτε το πίνω γρήγορα. Δυο-τρεις γουλιές. Την τρίτη φορά το βασάνισα. Κόμπος στο λαιμό. Καθισμένος στο μπαρ στη γωνιά του πάγκου κρατώ το ποτήρι και περιφέρω τους μισολιωμένους κύβους. Αποφεύγω τον καθρέφτη στην πλάτη του μπάρμαν. Δε ξέρω τι θα αντικρίσω, δε θέλω. Μετρώ χτύπους στο γυάλινο ποτήρι όσο το βλέμμα καθρεφτίζεται στην επιφάνεια του αλκοόλ. Παραμορφωμένες και οι σκέψεις. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Μαντικός, Άρωμα αντίο [2015]»

Αρχείο 31.3.2015

Ζητά στο φουλ τα αιρ κοντίσιον
τα μηχανήματα του ήχου.
Αναζητά μεθυσμένη έναν άνεμο στις βεράντες
να την πάρει για πάντα στην Ταυρίδα
Γ. Χρονάς

Έχει ζωγραφισμένο ένα παλιό στόμα παλιάτσου. Ένα μεγάλο, τολμηρό φεγγάρι σαν χαρακιά απ΄άκρη σ΄άκρη του κόσμου. Ανάμεσα στα τόσα παλιά πράγματα που ακονίζονται το ένα με τ΄άλλο, ανάμεσα σε σένα και σ΄εμένα, τις φωτιές και τα χειροκροτήματα κοιμάται ο νεαρός διασκεδαστής. Έχει στεριώσει τα ψηλά δοκάρια που χρησιμεύουν για ν΄ανάβει κάθε βράδυ σαν θαύμα εμπρός στα μάτια μας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Το κοπερτί, Πλάτωνος [2015]»

Αρχείο 30.3.2015

Μια φορά ήταν ένας μόνος του. Ήρθε άλλος ένας και έγιναν δύο. Και μετά άλλοι δυο και έγιναν τέσσερις. Και μετά έφυγαν οι δυο κι έμειναν πάλι δύο. Και μετά έφυγε κι ο άλλος κι έμεινε πάλι ένας μόνος του…

Για δυο χειμώνες μετά από αυτό με τον Αντώνη οι τρεις φίλοι χάθηκαν. Ο Λουκάς στο αναμορφωτήριο, ο Νάσος στην Ιταλία να σπουδάζει και ο Νικόλας μετακόμισε και ζούσε μόνος του κάπου στην Καστέλα. Πέρασαν δυο χρόνια. Και εκεί πάνω στον τρίτο χρόνο ήρθε η μοίρα να επισκεφτεί τον Νικόλα. Αυτή τη φορά είχε ξανθά μαλλιά καταγάλανα μάτια κι ένα κορμί κόλαση. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πέτρος Κυρίμης, απόσπασμα από το ανέκδοτο μυθιστόρημα «Εγώ ο Χρόνος» II [2015]»

Αρχείο 29/03/2015 -Της Κυριακής

Γιατί μου παρασταίνετε τον ήλιο, ποιον ήλιο παρασταίνετε σ’ αυτήν εδώ την πίσσα;

Κόσμος πολύς είχε μαζευτεί τριγύρω και κάποιος πολύ θυμωμένος εφώναξε όλα μπορεί να συμβούν όταν η γλώσσα σας δεν έχει φράχτες. Τι φράχτες θές να πείς; τον ρώτησα. Δεν ξέρω. Φράχτες! Φράχτες!

Λίγον καιρό μετά από τη γραφή, το ποίημα που είχε φτιάξει για τη θάλασσα, ήταν γεμάτο βρώμικα νερά και πεθαμένα ψάρια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τάκης Σινόπουλος, Και τι θα πεις εσύ ο νεκρός, με τόσα χώματα στη γλώσσα;»

Αρχείο 27/03/2015

Προς τον Επίτιμο Ιερό Εξεταστή μου,
Σήμερα με καλεί η σύμπτωση να απαντήσω εις τις δοκιμασίες των δοκιμίων και των δοκίμων μοναχών. Το θέμα εξελίσσεται όπως και διαρκώς, δίνω παράδειγμα: ήρθε και μ’ επισκέφτηκε μια μάγισσα αυτόχθονη, μου έφερε δώρο για να γιορτάσουμε την εορτή της Κοίμησης της Παναγίας Παναγιότατης Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Πανοπλίες και τελετουργικοί κόμποι (σχεδίασμα) -Επιστολή τέταρτη»

Αρχείο 26/03/2015

Περίληψη
Ένας άντρας ζει απομονωμένος στο διαμέρισμά του. Μιλά με αποφθέγματα ανθρώπων που θαυμάζει και κάποια μέρα ονειρεύεται να γίνει ο Ευγένιος Αρανίτσης. Πιστεύει πως η αγάπη πρέπει να εφευρεθεί ξανά και πως η μνήμη είναι το μοναδικό όπλο της δικαιοσύνης. Βλέπει ψυχεδελικά όνειρα και είναι ερωτευμένος με μιαν άγνωστη από το απέναντι μπαλκόνι με την οποία έχει τις πιο παράξενες φαντασιώσεις.
Τρία αδέσποτα σκυλιά θα του αλλάξουν με τον πιο απρόσμενο τρόπο τη ζωή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Πετρίτση, Προδημοσίευση από “Ο άνθρωπος που ήθελε να γίνει Ευγένιος στη θέση του Αρανίτση”»

Αρχείο 24.3.2015

Ανέβαινα με τις κυλιόμενες σκάλες του μετρό στην Ομόνοια, έξοδος Αγίου Κωνσταντίνου, πρωί θα ήταν σίγουρα, μέρα συννεφιασμένη. Βλέπω ένα ρακένδυτο γέρο που φοράει το φθαρμένο σακάκι μιας φιλαρμονικής και κατευθύνεται προς το μέρος μου. Ψηλός, με τεράστια βήματα και γένια που κρύβουνε το πρόσωπο του, με πλησιάζει. Έχεις κανένα ψιλό; Του έδωσα ένα κέρμα και έκανα να φύγω… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σταμάτης Γκαβέτας, Οι κερατάδες [2015]»