στάχτες

Αρχείο 16/12/2014

ΓΥΜΝΟΠΑΙΔΙΕΣ

Εκείνα τα χρόνια έκανα όλες τις δουλειές. Μάζευα δεκάρες και κατοστάρικα. Πήγαινα κάλφας κοντά στους μαστόρους και μάθαινα τα μυστικά. Χτίσιμο, αγροτικά, μπακαλική μέχρι και πεθαμένους καλαφάτιζα. Το φόρτε μου όμως ήταν η κουρευτική. Όλο το χωριό περνούσε απ’ τα χέρια μου. Οι άντρες μόνο, οι γυναίκες βολεύονταν μεταξύ τους. Τότε δε θέλαν και πολλά. Οι περισσότερες είχαν κότσο. Κόβαν την ψαλίδα κι αυτό ήταν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Αντωνάκος, Γυμνοπαιδίες -από τη συλλογή «Αγριοβατόμουρα πικρά»»

Αρχείο 14.12.2014

“Αν όφείλαμε νά τά συμπτύξουμε σέ μια διατύπωση, θα αναφέραμε σαν επιδίωξή του τή σύνθεση τής συνολικής δομής τής υψηλής κοινωνίας με τη μορφή μιας φυσιολογίας τής ακατάσχετης φλυαρίας. Στο θησαυρό των προκαταλήψεων καί των δοξασιών της δεν υπάρχει ούτε μία, πού να μην εξολοθρεύεται από το επικίνδυνο κωμικό στοιχείο του Proust…“

Τό σπουδαιότερο, πού Έχει να πει κανείς, δεν αναγγέλλεται πάντοτε μεγαλόφωνα. Κι ακόμα μέσα στην απόλυτη ησυχία δεν το Εμπιστεύεται πάντοτε στον πιο έμπιστο, στο στενότερο φίλο, πάντοτε σ ’ αυτόν, πού είναι Έτοιμος να δεχθεί με τη μεγαλύτερη αφοσίωση την Εξομολόγηση. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βάλτερ Μπένγιαμιν, Για την εικόνα του Proust -Μέρος ΙI [2014]»

Αρχείο 13/12/2014

SARAJEVO

στη Raffaella Marzano

Μια παύση σε ανοιχτό μικρόφωνο μετά το «grazie»
με πνιγμένη φωνή, τα μάτια βουρκωμένα,
γιατί ραγίζει κι η φωνή γκρεμίζεται σαν γέφυρα.
Μια γέφυρα είναι η φωνή που ενώνει τις δυο όχθες
του Μιλιάτσκα να περπατάν πάνω της οι άνθρωποι
να συναντιόνται να αγκαλιάζονται. Μια γέφυρα
να περπατάνε τα ποιήματα. Ακούγεται ο πόλεμος Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας, Μια γέφυρα να περπατάνε τα ποιήματα»

Αρχείο 12/12/2014

Όμορφα είναι και δω σε τούτη τη μικρή πολιτεία, μια κωμόπολη στην ελληνική επαρχία. Τα βουναλάκια τριγύρω, τα ποταμάκια, τα λουλουδάκια… Και το δίκιο τό ‘χετε βέβαια εσείς, πέρα για πέρα, κύριε Θόρτον Γουάιλντερ. Τι ωραία που την επαραστήσατε εσείς τη ζωή γενικώς της μικρής πολιτείας Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Χατζής, Ο ντεντέκτιβ [2014]»

Αρχείο 11/12/2014

Όπου το πώς στράβωσε η πρώτη ληστεία σε συρμό του μετρό της Αθήνας

Για τους φίλους από την  «Athens Voice»

Η πρώτη ληστεία που έγινε ποτέ στο μετρό της Αθήνας ήταν την Παρασκευή 31 του Οκτώβρη 2008, 11.07 π.μ. – 11.19 π.μ.. Είχε δέκα νεκρούς και δεν ξέρω πόσους τραυματίες. Κι έτσι μάθαμε μια και καλή τον (σήμερα επικηρυγμένο) Γλόμπο.

Εκείνη τη μέρα ο Γλόμπος είχε μπει από το σταθμό στο χειριστήριο του τρένου, μπροστά, σπρώχνοντας μέσα και απειλώντας συγκαλυμμένα την οδηγό με πιστόλι. «Κανείς δεν κατάλαβε τίποτα, μπήκε μαζί μου σα να ήταν φίλος μου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Αίμα στο Μοναστηράκι»

Αρχείο 10/12/2014

Κοιτάζω εκεί που δεν κοίταζε ο Γκρέκο : Κάτω. Αναστρέφω τα στοιχεία της ταφής του Κόμη Όργαθ όπου μηχανικά αστέρια αιωρούνται με οπτικές ίνες, και βγάζω την τελετή ταφής έξω στον υπαίθριο Άδη, για να φαίνεται το τέμπλο του βουνού, μια «Φοινικιά» δόξα ζωντανή, ραδινή, και υδροχαρή άκοφτα άνθη που μοιραίνουν τον Αχέροντα καθώς οδηγεί προς τον Άδη. Πτώση και άνοδος του ήρωα, στη ζωντανή στιγμή, ένα αίφνης μεταμορφωτικής στιγμής στα σπλάχνα των τοπίων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έκτωρ Πανταζής, Δρόμος είναι;»

Αρχείο 09/12/2014

Η ευαίσθητη και επίκαιρη εκδοχή της στρατευμένης τέχνης

Πίσω απ΄τα μάτια της είδα οπλίτες, έναν βασιλέα, μια ανάμνηση των νεανικών χρόνων, θιγμένη, μ΄όλη την επισημότητα που σημαίνει η ηλικία της.  Μ΄έναν πορφυρό, υπέροχο μανδύα στον ώμο της, μια ολόκληρη εποχή που πέρασε. Υδάτινη στη φόρμα της.

Γράφοντας ή καλύτερα μιλώντας για τις πλαστικές τέχνες οφείλει κανείς να ξεκινά την όποια τοποθέτησή του, διατυπώνοντας την αίσθηση αντιπροσωπευτικών έργων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Γιάννης Ψυχοπαίδης»