στάχτες

Αρχείο 26/07/2014

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1
Χωρίς ηλικία

Υπάρχουν τριών ειδών άνθρωποι:
εκείνοι που μπορούν να μετρήσουν κι εκείνοι που δεν μπορούν.
ΑΝΩΝΥΜΟΣ

Mε λένε Αντώνιο, όλοι όμως με φωνάζουν Θαλή. Όλοι έτσι με ξέρουν. Καλύτερα να σου βγει το μάτι, λένε, παρά το όνομα. Με φωνάζουν Θαλή γιατί έτσι με βάπτισε ο σωτήρας μου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Παργινός, Ο Κανόνας της ορθής γωνίας -απόσπασμα [2014]»

Αρχείο 24.7.14

Ήταν εκείνη που μου μίλησε πρώτη. Μόλις είχαμε επιβιβαστεί σε ένα βαγόνι που έκλεισε τις πόρτες του ξεφυσώντας, σαν να μην άντεχε άλλες προσωπικές ιστορίες για σήμερα.
Με ρώτησε ποια στάση είναι πριν από τον Άγιο Αντώνιο και απάντησα αφηρημένος ‘τα Σεπόλια’.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τάμμυ Τσέκου, ‘Pasión fatal’ [2014]»

Αρχείο 22/07/2014

Στη μνήμη της Γυναίκας, με τ΄ασιατικό όνομα που σημαίνει πάντα στεναγμός

Ερχόταν απ΄τα βάθη της θαλάσσης. Μ΄όστρακα για μάτια και το λευκό σημάδι του καρχαρία στα στήθη της. Ήταν μία απ΄εκείνες τις γυναίκες του Γουναρόπουλου που πεθαίνουν διάφανες και ωραίες, γυναίκες ήσυχες μες στα λάδια. Ήταν ένα πρόσωπο φανταστικό μες στη νύχτα των ανθρώπων, έτσι όπως αναδυόταν μέσα απ΄τα σκοτεινά νερά του κόλπου. Είχε στα μαλλιά της τα Γεράνεια όρη και στα χέρια της κρατούσε φάρους και φύκια και κοιμισμένους για πάντα ιχθύες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία»

Αρχείο 21/07/2014

Τώρα που βραδιάζει μοιάζω να κοιμάμαι
κάτω από ένα στρώμα πορτοκαλιών
μανάδες ανάβουν το τσιγάρο τους και στέκονται
απέναντι στα λεωφορεία που περνούν
όμοιες με ελπίδες
σαν τάφοι που τελειώνουν, συγχωρούν
πόσο κουράστηκαν ανακατεμένες στα αίματα
στη σκηνή περιμένουν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λουκάς Λιάκος, Τώρα που βραδιάζει»

Αρχείο 19.7.18

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ : ΜΑΡΙΑ ΑΓΓΕΛΙΔΟΥ
Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Ιούλιος 2014

Στον παρόντα τόμο συγκεντρώνονται πέντε από τις γνωστότερες και δημοφιλέστερες ιστορίες του Στέφαν Τσβάιχ (Βιέννη 1881 – Πετρόπολις, Βραζιλία, 1942), που αν και δημοσιεύτηκαν πολλές φορές και σε διάφορες μεταφράσεις στην Ελλάδα σε προηγούμενες δεκαετίες, παραμένουν κατ’ουσίαν άγνωστες στο ελληνικό κοινό που ανακαλύπτει ξανά τον Στέφαν Τσβάιχ τα τελευταία χρόνια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Stefan Zweig, Αμόκ και άλλες νουβέλες [2014]»

Αρχείο 18.7.14

Τρεις είναι οι θάνατοι που με στιγμάτισαν σ’ όλο το ταξίδι της ζωής μου. Θα μου πεις πάλι καλά που στους ογδόντα εφτά χειμώνες και καλοκαίρια που έχεις ζήσει και τους θυμάσαι. Θυμάμαι; Ούτε που ξέρω. Το μυαλό μου τελευταία όλο και με προδίδει. Οι μνήμες. Τι να θυμηθείς και τι να ξεχάσεις μέσα στα τόσα χρόνια. Εξασθενεί ο εγκέφαλος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιωάννα Βακάλη, Εσένα θα έχω αγκαλιά στον παράδεισο [2014]»

Αρχείο 17/07/2014

Όταν γνωριστήκαμε ήταν 25 χρονών, κι εγώ 31. Φορούσε ροκαμπίλι γυαλιά και φαινόταν πολύ αγχωμένη. Οι φίλοι της – αγόρια οι περισσότεροι – την αγαπούσαν, σχεδόν την προστάτευαν, φοβόντουσαν μην τους σαλτάρει εντελώς με τέτοια μυαλά που κουβαλούσε.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Σεξ, ρακόμελα και ξύλο»