στάχτες

Αρχείο 16.7.14

Χειμώνας και πάλι. Πάνε πέντε χρόνια απ’ το φευγιό του. Ούτε ένα γειά δεν της μήνυσε, έστω με κάποιον άλλον, κι απλά έφυγε. Κι έκτοτε ούτε μια φορά δε γύρισε. Νέα του δεν είχε αλλά έφτιανε ιστορίες με το νου της. Πότε τον ήταν στην Αμέρικα. Πότε στη Λόντρα. Πότε τον είχε χτυπήσει το σκορβούτο γιατί είχαν καιρό να δέσουν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κατερίνα Ευαγγέλου–Κίσσα, Βαρύσκιωτος –Η επιστροφή [2014]»

Αρχείο 14.7.14

Όπου μια ακόμα πιθανή αιτία τού γιατί μπορεί κάποιος να γίνει συγγραφέας.

Στη Γιάννα

Θυμότανε πολύ καλά ότι, μικρή, αν και είχε διαβάσει τους «Τρεις Σωματοφύλακες» (σε «Κλασσικά Εικογραφημένα» κι αργότερα σε κανονική έκδοση) πάντα αρνιόταν να προχωρήσει στη συνέχεια, δηλαδή στο «Μετά είκοσι έτη». Την απωθούσε η ιδέα ότι οι ήρωες στο δεύτερο αυτό βιβλίο είχαν γεράσει, οπότε, ό,τι και να τους έβαζε ο Αλέξανδρος Δουμάς να κάνουν, θα ήταν εκ προοιμίου εξωπραγματικό, αν όχι ενοχλητικό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Κάτι παραπάνω θα ήξερε ο Δουμάς [2014]»

Αρχείο 12/07/2014

Περνούσα προχθές απ’ έξω και το είδα για άλλη μια φορά κλειστό και σιωπηλό, όπως σ’ εκείνο το όνειρο που επανέρχεται τακτικά. Δεν ήταν της μοίρας του, φαίνεται, να προκόψει αυτό το μαγαζί. Μια ξεθωριασμένη πινακίδα, που κρεμόταν κάθετα στην ξυλόγλυπτη πόρτα, έγραφε «Spartakos». Να λοιπόν που ένας άλλος ήρωας αντικαθιστούσε τον ασυμβίβαστο Ιρλανδό σε μια αναίμακτη μάχη-υποθέτω. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θεόδωρος Γρηγοριάδης, Cafe Beckett»

Αρχείο 11.8.14

Στιγμιότυπο στη Σόλωνος

Τα μεσημέρια στη Σόλωνος
αγκομαχούν πίσω από κουρασμένες εξατμίσεις

Δημόσια στενότητα, πίσω από τα τζάμια
Αφίσες δηλωτικές
προτιμήσεων κι ισοδύναμων πεποιθήσεων
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, “οδόστρωμα βρεγμένο από βαλβολίνες” -ποίηση [2014]»

Αρχείο 10.7.14

Νύχτωνε και το χιόνι έπεφτε εδώ και λίγα λεπτά πυκνό. Το δρόμο τον ήξερα καλά γιατί τον είχα κάνει αμέτρητες φορές. Τι να το κάνω όμως, που είχα πάνω από τρακόσια χιλιόμετρα μπροστά μου και κανείς δεν σταμάταγε να με πάρει. Ξέμεινα, κι ούτε και γω δεν ξέρω πώς. Είχα ξεκινήσει πρωί απ’ το Παρίσι με προορισμό τη Φραγκφούρτη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τέος Ρόμβος, Μια νύχτα στο άσυλο της Ρεμς [2014]»

Αρχείο 8.7.14

Ι. ΠΕΛΩΡΙΟ, ΜΟΝΑΧΙΚΟ ΜΑΤΙ

Αυτά τ΄απογεύματα θ΄απομείνουν αξέχαστα. Επειδή, πέρα απ΄τη θέα που σου κόβει την ανάσα, πέρα απ΄την πόλη κορίτσι στην κόχη ενός αίθριου, ήταν πάντα η λύπη των αγαλμάτων. Ήταν μια στιγμή που όλες οι ανάσες κρατήθηκαν.

Όλα τούτη την ώρα λοιπόν στέκουν με το μέρος μας. Και τα ψηλά τέρματα στην είσοδο του πάρκου που συγκρατούν τεράστιους αναμεταδότες είναι μια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Έξι μικρά απογεύματα»