στάχτες

Ας πούμε ότι έχεις σπουδάσει φιλολογία στη Φιλοσοφική. Το γνωστικό σου πεδίο δεν έχει την αίγλη που είχε κάποτε. Μέχρι πριν από δύο δεκαετίες, η Φιλολογία ήταν από τις «ακριβότερες» πανεπιστημιακές σχολές μας, ακριβότερες σε «μόρια» εισαγωγής, απαιτήσεις και κόπο. Δεν είναι πια. Λογικόν. Η φιλολογία είναι μελέτη της λογοτεχνίας και ο κόσμος μας ενδιαφέρεται περισσότερο για τα αισθήματα της φάλαινας από τα αισθήματα του Κάπτεν Αχαμπ στον «Μόμπι Ντικ» του Μέλβιλ.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τάκης Θεοδωρόπουλος: Ρομίδης ή Ροΐδης. Ακαδημία χωρίς ακαδημαϊκούς»

Ιφιγένεια Σιαφάκα – Αθηνά Τιτάκη, Με πίστιν και ζήλον/ Οι νεκροί μιλούν με ακροστιχίδες, Παράρτημα: Nτόρα Περτέση, Ψυχαναλυτική προσέγγιση της αυτοκτονικής διάπραξης, εκδόσεις Δρόμων, 2022

Η παρούσα έκδοση είχε ως αφορμή την ανοιχτή πρόσκληση του Ρομαντικού Πανεπιστημίου Αθηνών για το Απονενοημένο Σύνταγμα, στο πλαίσιο της συμπλήρωσης 200 ετών από την Ελληνική Επανάσταση [1821-2021]. «Το Απονενοημένο Σύνταγμα είναι ένα ανεξάρτητο εγχείρημα ολιστικού χαρακτήρα. Η πρώτη φάση του αφορά μια μακροχρόνια και επώδυνη έρευνα του Ρομαντικού Πανεπιστημίου σε εφημερίδες και έντυπα των δύο προηγούμενων αιώνων, η οποία αποθησαύρισε εκατοντάδες αυτοχειρίες ανά την Ελλάδα», αναφέρεται μεταξύ άλλων στο δελτίο τύπου.

Η έκδοση περιλαμβάνει δύο ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΕΡΓΑ [μονολόγους]. Το πρώτο, Mε πίστιν και ζήλον, της Ιφιγένειας Σιαφάκα αφορά την αυτοχειρία του χωροφύλακα Χ. Παπαζησόπουλου [1888], ενώ το δεύτερο, Οι νεκροί μιλούν με ακροστιχίδες, της Αθηνάς Τιτάκη αφορά την αυτοχειρία του εμπόρου Π. Παπαδημητρίου [1928]. Τα έργα στηρίχθηκαν στο υλικό από τις εφημερίδες της εποχής που παρείχε στις συγγραφείς το Ρομαντικό Πανεπιστήμιο, καθώς και σε ακόλουθη ιστορική έρευνα των συγγραφέων –όσο αυτή ήταν εφικτή για το θέμα τους–, προκειμένου τα κείμενα να μεταφέρουν στον αναγνώστη την ατμόσφαιρα της εποχής. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιφιγένεια Σιαφάκα – Αθηνά Τιτάκη, Με πίστιν και ζήλον/ Οι νεκροί μιλούν με ακροστιχίδες ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Από τις ΑΩ εκδόσεις

Αρχές του 21^ου αιώνα, ο Μάρκος δουλεύει περιπτεράς, νυχτερινή βάρδια, στην όλο και παρακμάζουσα πλατεία Oμονοίας, αλλά έχει και μια δεύτερη, κρυφή ιδιότητα: εκτελεί συμβόλαια θανάτου. Γνωρίζει μια νεαρή γυναίκα, προσηλωμένη στη θρησκεία, η οποία όμως έχει επίσης τη δική της,  μυστική και πολυώνυμη  ζωή.

«Σκοτεινό», πολυφωνικό μυθιστόρημα για μερικές ανομολόγητες πλευρές της ανθρώπινης ψυχοδομής, με απρόσμενο τέλος.

(απόσπασμα από τις σελ. 20 – 23)

Όταν ήταν στο χωριό του, στα είκοσι τέσσερα του χρόνια, αρραβωνιάστηκε μία κοπέλα που αγαπούσε από το Γυμνάσιο. Δύο μήνες μετά χάλασε ο αρραβώνας και αυτό δεν μπόρεσε να το ξεπεράσει. Δεν ήθελε να την ξαναδεί μπροστά του κι έτσι παρακάλεσε τον αδελφό της μάνας του να τον πάρει στην Αθήνα, στη δουλειά. Ο θείος του με τα περίπτερα έκανε και εμπόριο μεταχειρισμένου βιβλίου. Δεν ήταν καθόλου άνθρωπος των γραμμάτων,  ένας χωριάτης ήταν, μα αυτή η δουλειά του απέφερε πολλά και «μαύρα» λεφτά.

Στην Αθήνα υπάρχουν σπίτια που είναι ολόκληρες βιβλιοθήκες. Άνθρωποι μορφωμένοι που μια ζωή διάβαζαν και γέμισαν όλους τους τοίχους του σπιτιού τους με βιβλία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζαχαρίας Στουφής, Η θεούσα ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

I

ΔΙΓΛΩΣΣΟΣ

Τα γραπτά μου
μεταφράζουν τις σκέψεις μου·

συνεπώς, δεν θα διαβάσετε ποτέ

τα ποιήματά μου
– μονάχα τις μεταφράσεις τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Να πιστεύεις πως είσαι το δώρο»

Ένας Λέων βρυχάται: «Επιτρέψτε στους ανθρώπους το αισθάνεσθαι, που η μονογαμική ηθική απαγορεύει. Μιλώ εγώ που θέλω επτά κιλά κρέας την ημέρα για να σταθώ στα πόδια μου. Στην πείνα μου μπροστά και στον κίνδυνο του θανάτου, δεν υπολογίζω τίποτα! Και σένα θα φάω άνθρωπε αν βρεθείς στον δρόμο μου όταν πεινώ˙ όμως όταν την πείνα μου κορέσω, είμαι τεμπέλης κι αδιάφορος˙ δεν κοπανώ, σε χιλιάδες πάπιες ζωντανές, τα συκώτια τους, όσπουνα τα λιώσω, για να φτιάξω φουαγκρά να πουλιέται στα μπακάλικα. Δεν βγάζω το δέρμα των ζώων, να το δωρίσω στα θηλυκά, για να μου κάτσουν, όπως σε εκείνον τον έρμο, τον κροκόδειλο που, για να τον γδάρουν, του περνούν ζωντανό σιδηροκατασκευή μέσα στο κεφάλι του, συντρίβοντας τις σιαγώνες του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Όταν τα θύματα τους θύτες κατανοούν»