Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Οι καλύτεροι τίτλοι και άλλα ενδεχόμενα [2014]

Αρχείο 30.9.2014

Φθάνουν, λοιπόν τόσα βιβλία. Οι γεωγραφίες, οι μεγάλοι Άτλαντες δεν θα εκδοθούν ποτέ ξανά. Η σχολή των άστρων και εγώ ενώπιόν της να σου υποβάλλω τα σέβη μου σε μια συγκινητική στιγμή. Τρελός από ευτυχία, τρελός για σένα, η στιγμή του κεραυνού και άλλα τέτοια.

Η Πασιφάη είναι το μόνο κορίτσι που γνωρίζει όλα τα βιβλία. Για αυτήν ο χρόνος παραμένει χαμένος, οι αποικίες πεθαίνουν στα γαλλικά βουλεβάρτα, το βιβλίο έτος του Ντος Πάσος παραμένει σταθερό μες στο χρόνο. Κατεστραμμένα κολάζ ελάτε απόψε απ΄το πουθενά. Για τις μικρές αυτές ώρες, ελάτε με την αίσθηση ενός υγιούς, φθινοπωρινού πρωινού, ανεπαισθήτως όπως λέει και ο ποιητής και εγώ, που υπάκουσα τόσο στους κριτικούς δεν κατάλαβα ποτέ τον τρόπο.

Σαν τίποτε να μην έχει γραφτεί απόψε. Γιατί όλα τα βιβλία Πασιφάη τέλειωσαν, εσύ το γνωρίζεις καλά και τα εμπιστεύτηκαν σε σένα. Όμως, ακριβώς αυτή τη στιγμή που εμείς μιλούμε, όλα χάνονται μεμιάς και εμείς αγκαλιασμένοι στον τρελό γύρο ενός θριάμβου Πασιφάη. Θέλω να πω πως άλλος τρόπος δεν υπάρχει παρά να δινόταν η ευκαιρία όλα να γραφτούν εκ νέου. Μπορείτε να κρατήσετε τους τίτλους αλλά δεν θα μιλούμε ποτέ για το ίδιο εκείνο βιβλίο. Το κοινό μυστικό αγαπητή μου Πασιφάη, το κοινό μυστικό είναι ανάμεσά μας ο πιο γλυκός δεσμός.

Έπειτα απ΄αυτό το παράγγελμα οι συγγραφείς θα χιμήξουν στις μηχανές τους και οδηγώντας όλους ανεξαιρέτως τους αθηναϊκούς δρόμους θα φθάσουν στα εργαστήρια. Κάμποσοι θα σκοτωθούν, προσπαθώντας ν΄ανακαλέσουν την ακριβή διαδρομή Πασιφάη. Οι συγγραφείς είναι μάγοι μες στο χιόνι, είναι η θέση ενός καθρέφτη, είναι τ΄ασφαλές σπίτι και μια λέξη πάνω στα δέντρα.Τους λυπάμαι Πασιφάη και παρηγοριέμαι όταν σκέφτομαι πως πάντα θα μπορούν να ξαναγράψουν όλα τα βιβλία, υπακούοντας σε μια αφαιρετική πειθαρχία. Ίσως ο γέρος να΄πε τότε το μυστικό απ΄τ΄ανισόπεδα δωμάτια λυτρώνοντάς μας μια για πάντα.

Θα με περάσεις για τρελό όμως εδώ και λίγη ώρα σε χαράζω στο χαλκό απ΄την αρχή. Υπό γωνία μ΄ένα μέρος απ΄τ΄άλλο σου μάτι, το μισάνοιχτο στόμα κιβωτός, και τα μαύρα νερά που φυσούν στο κεφάλι σου.

Πασιφάη ας τελειώσουμε απόψε μ΄όλα τα βιβλία του κόσμου. Θα φτιάξουμε μια μεγάλη φωτιά. Απ΄τον Κάφκα, τον Σκαρίμπα, τον Λειβαδίτη, τον Γκίνσμπεργκ και άλλους. Θα κοιτούν ευτυχισμένοι, επειδή αυτό σκόπευαν πάντα να γράψουν. Εμείς στ’ όνομά τους Πασιφάη θα ξαναγράφουμε τους ίδιους τίτλους, θα επιδιδόμαστε φρενήρεις στις μεταφράσεις, θα κλαίμε, θα συγκλονιζόμαστε, ερωτευμένοι όσο ποτέ μ΄αυτήν την ολόχρυση ευκαιρία. Πασιφάη ας τελειώσουν απόψε και για πάντα όλα τα βιβλία. Κάθε γενιά έχει το χρέος της Πασιφάη. Την ευκαιρία της.

©Απόστολος Θηβαίος
φωτογραφία αγνώστου δεκαετίας 1950-60