Καίτη Παπαδάκη, Επιστροφή

Αρχείο 28/08/2015

fav-3

Άλλη μια μέρα. Καινούρια. Ξυπνάς. Μπροστά σου πιθανότητες άγνωστες. Κοιτάς. Έξω στο δρόμο. Από τον έκτο όροφο τα πάντα είναι αλλιώς. Πλησιάζεις στην άκρη του μπαλκονιού και τεντώνεις τα χέρια. Βλέπεις ξαφνικά κομμάτια του εαυτού σου να κατακρημνίζονται, ωθούμενα από την κίνησή σου. Φιγούρες που σε θυμίζουν πέφτουν με διαφορά φάσης από ύψος τριάντα περίπου μέτρων. Δεν θ’ αργήσουν να φτάσουν στο έδαφος. Η πρώτη-ακόμα παιδική , ανέμελη και γελαστή- σύντομα θα γίνει ένα με την άσφαλτο. Η δεύτερη- εσύ κάπως μεγαλύτερος- θα πέσει πάνω στην προηγούμενη, αν σκεφτείς πως η ταχύτητα πτώσης στη γη εξαρτάται από τη μάζα του σώματος. Μία-μία θα φτάσουν στο δρόμο και θα ενσωματωθούν σ’ ένα άψυχο κορμί , που ούτε καν αιμορραγεί. Όλες κι όλες εφτά, αναλογούν στις εφταετίες της ζωής σου… σε κάθε κύκλο που έκλεινες κι άρχιζες πάλι απ’ την αρχή.

Κι όμως, μέσα σ’ αυτό το διαμέρισμα, το επιπλωμένο καλόγουστα και γεμάτο σπάνια αντικείμενα από μακρινά ταξίδια, κάπου ανάμεσα στη βιβλιοθήκη και το καθιστικό , εμφανίζονται οι αλλοτινές μορφές σου. Ζητάνε να τις αγκαλιάσεις, σε φιλούν, γδύνονται μπροστά σου πετώντας ένα- ένα τα πέπλα που τις κάλυπταν. Εσύ τις απωθείς. Γυρίζεις την πλάτη και σκέφτεσαι πόσο πιο ελεύθερη θα ήταν η ζωή χωρίς εκείνες… δεν ξέρω αν το ‘χεις καταλάβει, αλλά θα γίνεις σαν κι αυτές αύριο , σ’ ένα χρόνο ή σε εφτά.

Σήμερα, πάντως, τις βλέπεις να κείτονται κρύες και άκαμπτες και παρόλο το φόβο γι αυτό το φόνο, κρυφά το διασκεδάζεις. Λυπάσαι μόνο για εκείνο το παιδί. Οι άλλες πέσαν πάνω του και το ισοπέδωσαν και δεν μπορείς πια να το διακρίνεις. Έξι στρώσεις ζωής κι από κάτω αυτό. Κατεβαίνεις γρήγορα στο δρόμο και παίρνεις στα χέρια το σώμα. Αντιλαμβάνεσαι πως  είναι ακέφαλο και κούφιο. Μοιάζει με μακρύ πανωφόρι. Το ρίχνεις στην πλάτη κι ανεβαίνεις στο σπίτι. Ψαχουλεύεις τις τσέπες και βρίσκεις ένα κομμάτι από συναρμολογούμενο τρενάκι. Συγκεκριμένα την ατμομηχανή. Τη βάζεις στο ράφι με τις φωτογραφίες.

Στο διαμέρισμα ο ήλιος μπαίνει από παντού. Το παλτό σε βαραίνει. Το πετάς ξανά. Το μόνο που σε απασχολεί: πού κρύβονται τα υπόλοιπα βαγόνια; Σε ποιο  ταξιδεύεις  αυτή την ώρα; Όλα θα μπουν στη σειρά, ακόμα κι αν πάρει χρόνο. Θα τα τοποθετήσεις το ένα πίσω απ’ το άλλο. Ταξίδια βαγόνια, γεγονότα. θ’ ακουστεί το σφύριγμα. Σύμφωνα με το νόμο της αδράνειας , η πλάτη  σου για δευτερόλεπτα θα κολλήσει στο αριθμημένο κάθισμα. Έκπληκτος θα κοιτάς απ’ τα μικρά παράθυρα το εφτάχρονο να παίζει με το τρενάκι και να σε χαιρετά.

*

© Καίτη Παπαδάκη
φωτο©Στράτος Φουντούλης -agrimologos.com, “The Strip -Las Vegas, Aug. 2011″

vintage_under2